Prematuur geboren in 1993 onder nogal speciale omstandigheden. ~ Kwam in een gezin terecht waar nogal veel gebeurde.…

02

Dat wachten lang duurt, dat weten we inmiddels. Ik sta namelijk nog steeds op de welbekende wachtlijst. Dat het leven en de gebeurtenissen door gaan, was me ook bekend. Echter had ik niet verwacht dat er -weer- een heftige gebeurtenis zou gebeuren die mijn gevoel weer doet omslaan.

Verstoorde relaties

Doordat ik als KOPP-kind veel heb meegemaakt, heb ik natuurlijk nooit echt een goede relatie gehad met mijn ouders. Je ziet dat heel erg vaak bij KOPP-kinderen, dus echt vreemd is dat niet. Maar voor de buitenwereld in “normale” gezinnen kan dit niet. Je moet een normale relatie hebben, van je ouders houden en er alles voor doen. Dat ik dit gevoel niet heb; wordt vaak niet begrepen. Al denk ik op recht ook dat je het niet kan begrijpen, als je het zelf niet mee hebt gemaakt.

Bam, Boem – Gebeurtenis

De kop van deze alinea zegt het misschien al, maar door een gebeurtenis (waar ik liever -nog- even niet op in ga) sloegen mijn gedachtens op hol. Opeens werd ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik een KOPP-Kind ben. Dat mijn jeugd anders is geweest en dat dit toch “sporen” heeft achtergelaten. Die sporen kwamen opeens weer naar boven, wat me toch wel zwaarder viel als eerder gedacht.

(Over) leven

Zo kwam ik dan ook op het moment dat ik me -nogmaals- besefte dat ik echt hulp nodig heb. Ik wil af van het vervelende gevoel wat ik gekregen heb door mijn jeugd. Ik wil af van mijn verdriet, ik wil af van mijn “eenzame” gevoel, en het gevoel dat ik het maar alleen moet redden omdat ik dat altijd al heb gedaan. Ik wil mijn traumatische ervaringen een plekje geven zodat ik niet steeds zo ontdaan raak als er iets gebeurd wat mij raakt. Ik wil weer gewoon gaan leven ipv. dat overleven. Ik wil geholpen worden, en aan de slag gaan met de EMDR therapie de me aangeraden werd. Ik wil dit niet meer, ik kan dit niet meer; ik zou willen dat ik een keer echt mijn emotie kan laten zien, dat ik een gevoel van geborgenheid en warmte krijg. En bovena zou ik willen dat die wachtlijsten niet zo lang zijn; want serieus ik snap dat echt niet hoor…

Geen keuze

Dat ik geen keuze heb, weet ik zelf eigenlijk ook wel. Ik zal moeten wachten. Het leven gaat door, en dat zal ook altijd zo zijn. Ik zal verder leven; en ik weet er komen makkelijkere/betere tijden aan!

Ik hou jullie op de hoogte!