Hallo allemaal,Ik zal mijzelf voorstellen mijn naam is Charissa Fens, ik ben 20 jaar en ik woon in…

42  weken geleden begon mijn revalidatie bij het Loo erf in Apeldoorn. Ruim 9 maanden waarin ik de tijd had aan mijn zelf te werken. Nu is het dan echt voorbij. Wat is de tijd achter af gezien toch eigenlijk snel gegaan.

Na 19 jaar te hebben geleefd of dat ik ook goedziend was zoals mijn omgeving wel is. Moest er nu echt iets veranderen. Hoewel sommige mensen het lastig vinden te begrijpen dat als iets aangeboren is dat je hier toch mee in de problemen kunt komen. Was het wel mijn situatie. Natuurlijk ik deed wel mijn dingen maar wat ik vooral deed is daarvan alles vragen van het kleine beetje zicht dat ik wel heb. Gevolg constant hoofdpijn en pijn in mijn ogen. En daarbij gingen alles ook helemaal niet zo makkelijk of snel. Voor mijn omgeving was het echter niet altijd zichtbaar dat dingen soms echt moeilijk voor mij waren.

Tijdens de observatie week in maart 2014 werd bevestigd wat ik natuurlijk diep van binnen wel wist. Maar toch weg gestopt had. Ik functioneerde niet goed mijn grenzen had ik niet in de gaten gehouden nooit niet. maar wat ik vooral deed was proberen het zelfde leven te leiden als goedziende. met alle gevolgen van dien, als je altijd maar door gaat te veel verwacht van iets kun je uiteindelijk op een punt komen dat je niet verder komt. Dat je vast zit in oude gewoontes

Ik kan best alles, maar ik moet het wel op mijn manier doen. Ik moet vooral niet te veel met het beetje zicht willen doen. De oude gewoontes moest ik dus los laten en nieuwe aanleren. Dit was in het begin zo wennen. de eerste maanden waren voor mij lastig de vermoeidheid die ik jaren lang opgebouwd had door te veel van mijn ogen verwachten moest langzaam beter worden. Toen dat uiteindelijk gebeurden merkte ik dat de nieuwe manier van dingen aanpakken mij veel energie scheelde. .

 

–          Door bij computer training met mijn beeldscherm uit te werken en alles met spraak en braille  te doen. En daarbij behorend alles met snel toetsen te doen en niet meer met de muis. Kan ik het computeren weer goed vol houden.

–          Door bij ergo therapie alle vaardigheden van het dagelijks leven langs te lopen. En daarbij een voor mij werkende aanpak te bedenken gaat het huishouden en koken mij beter af. Gestructureerd werken zorgt er voor dat alles aan het einde klopt. Dit weet ik met zekerheid zonder dat ik hierbij aan het kijken ben naar wat ik helemaal niet zie.

–          Braille zorgde er voor dat ik weer ontspannen een boek kan lezen. En ook met de laptop kan controleren wat ergens staat. Hoe word dat woord nu eigenlijk geschreven?

–          Door mobiliteit kreeg ik het vertrouwen dat ik nog veel meer zelfstandige kan zijn als ik dacht. Mijn zelfvertrouwen  werd veel groter ik kan het best en hulp vragen zorgt er elk voor dat ik nog verder kom.

–          Door muziek ging ik weer opnieuw keyboard spelen dit nadat ik gestopt was omdat ik geen noten meer kon lezen. Maar noten lezen is niet perse nodig met luisteren kom je ook heel ver.

–         Door textiele werkvormen kon ik tussen door leuke dingen maken. Ontspannen bezig zijn op gevoel kan het ook heel mooi worden. En nu thuis zal ik hier ook verder mee gaan.

–          Door zientraining heb ik meer inzicht gekregen en wat ik heb. Hoe ik dit uitleg aan andere hoeveel invloed licht heeft op mijn situatie en dat altijd een zonnebril dragen voor mij veel fijner is.

De afgelopen 42 weken heb ik lieve en bijzondere mensen ontmoet. Mensen met wie er een klik is. Mensen met wie een bijzondere band is ontstaan. Samen kunnen we lachen en huilen. Samen praten over van alles en nog wat.

Vooraf zag ik er tegen op. Wist ik niet goed wat ik mij er van voor moest stellen. Hoopte dat het verschil zou maken. Vond ik het lastig als mensen vroegen en wat doe jij nu in het dagelijks leven? Omdat het antwoord dat ze verwachten ik hun niet kon geven. Revalideren jij hoezo? Wat doe je daar dan allemaal?  Heel veel maar lastig uit te leggen voor mensen die nooit bij het Loo erf zijn geweest.

Wat het mij zou brengen weet ik nu achter af pas ik ben blij dat ik deze stap heb genomen.  De tijd heb genomen om zaken te veranderen voordat ik door ga studeren.

Nu moet ik het weer zelf gaan doen. Ik heb vertrouwen dat het wel goed komt. Dat het vanaf nu enkel beter kan gaan.

De periode na mijn revalidatie had ik mij zelf anders voor gesteld. 22 april is geleidehond Nancy na een langere periode van mank lopen geopereerd. Waar ik klaar ben met revalideren zit zij nog volop in haar revalidatie proces.  Met stapjes gaat het vooruit.

in deze maand (juni) krijg ik van de studentenhuis vester in Nijmegen te horen waar ik ga wonen. In juli krijg ik dan de sleutel.  Eind augustus start de introductie. Het zal weer wennen worden. Maar ik heb er wel zin in. Met alle dingen die ik geleerd heb. En de hulpmiddelen die ik nu in mijn bezit heb. Weet ik wel zeker dat het tijdens deze studie voor mij een stuk makkelijker gaat zijn. Dan dat in het verleden geweest is.