Ik ben Xamantha, inmiddels 39 en ik woon met partner en 3 katten in een klein Betuws gehucht.…

Vandaag had ik weer een afspraak bij de GGZ. En man, wat zag ik er tegenop!
Ik wist dat natuurlijk de vraag ‘hoe gaat het?’ zou komen. Die vind ik momenteel ongelooflijk lastig te beantwoorden. De ene dag zit ik op het randje van een crisis, terwijl ik een andere dag, bijvoorbeeld vandaag, kalm, helder en rustig ben. Zulke heftige schommelingen zijn er al tijden niet meer geweest en ze maken me onzeker.

Gisteren compleet in paniek over deze afspraak. Alle registers van vermijding gingen open. Weglopen, mezelf verdoven met genoeg pillen om de volgende dag de deur niet uit te kunnen, of de afspraak gewoon ‘vergeten’. Dat laatste kan ik overigens niet meer sinds ik bij deze instelling ben, daar respecteer ik de (band met) behandelaars teveel voor.
Enfin, uiteindelijk kon ik vannacht slapen door met mezelf af te spreken dat ik de afspraak in principe af ging zeggen, met een heel kleine marge om alsnog gewoon te gaan. Soms helpt dat. Overigens wel alles voorbereid zoals ik dat elke keer doe: flesje water koud leggen, knuffel in de tas, met Albert doorspreken hoe laat we de deur uit zouden gaan en ook een wekker zetten.
Gegaan dus. Yay, overwinning!

Onderweg bedacht ik dat ik meer behoefte had aan een evaluatie/plan van aanpak dan aan een sessie exposure.
En zo ging het ook. Rustig met een bak koffie verteld hoe het therapiehuiswerk de afgelopen tijd is gegaan en daarbij benoemd dat het opschrijven van het fragment waar het de afgelopen sessies over ging veel meer impact had dan het beluisteren van de opnames. Ik gaf aan dat ik daar enerzijds van baalde, omdat de heftigheid bij het terugluisteren echt is verminderd (en ik ontzettend graag klaar wil zijn met dit stuk trauma), maar dat ik er ook een opening in zag.

Ik verwerk dingen doorgaans schrijvend, gebruik het schrijven ook als middel om (bijvoorbeeld in dit blog) overzicht en inzicht te krijgen. Pratend kom ik moeilijker uit mijn woorden terwijl ik schrijvend veel sneller de diepte in kan.
Tijdens het opschrijven van het ‘verhaal’ merkte ik telkens dat ik weg begon te raken, begon te trillen en dat de woorden me de adem benamen.

Mijn therapeut ziet die opening ook. Als dit soort dingen gebeuren tijdens het schrijven, dan is de lading er dus nog niet af. En is het verstandiger om, op welke manier dan ook, dit fragment nog niet af te sluiten.
We kwamen samen uit op een plan van aanpak, in ieder geval voor de komende week: elke dag een stukje schrijven ipv luisteren. Maximaal 20 minuten per keer. Bij de volgende sessie breng ik mee wat ik geschreven heb en gebruiken we dat voor een opname.

Hier werd ik blij van! Hij luistert met aandacht en vervolgens zoekt hij mee. Ook als het een pad is dat hij niet vaak betreedt. Precies hoe mijn andere behandelaar en ik kwamen tot de afspraak om via email te communiceren.
Ik ben opgelucht, blij ook dat ik gegaan ben.
Mijn kop is weer uit het zand.