“Wat doe jij nou eigenlijk de hele dag?” Dat is een vraag die ik veel hoor van mensen…

De afgelopen jaren heb ik intensief samen gewerkt met een cliënt en hem een enorme ontwikkeling zien doormaken. Van passief op de bank en een mogelijke gameverslaving, naar een opleiding afronden en een eigen huisje. De balans tussen, huishouden, sociaal zijn en werk is gevonden.
De acceptatie dat niet alles kan wat hij zou willen is moeilijk geweest. Maar hij heeft goed leren luisteren naar zijn lijf, en weet wanneer hij rust moet nemen om alle pikkels, door zijn autisme te verwerken. Ik kan alleen maar super trots zijn.
Omdat een fulltime baan niet binnen de mogelijkheden valt, maar parttime uur wel, volgt de weg naar het UWV, niet voor het eerst. Dit keer voor een indicatie banenafspraak. Afgewezen….
Want zo zeggen ze, hij kan een drempelfunctie uitvoeren in een prikkelarme omgeving waar sprake is van routine matig werk. Ook is er geen sprake van een energetische beperking.
Ik ben echt sprakeloos. Bevinden we ons echt nog in een tijd waarbij we zeggen dat iemand met autisme in een prikkelarme omgeving “normaal” kan functioneren, zodat dit geen extra energie kost. Zelfs als dit een baan is die niet aansluit bij je opleidingsniveau en waar je voor geleerd hebt en dus minder voor gemotiveerd? Wat een ongelofelijke neuro-typische gedachte.
De komende weken meer over prikkelverwerking en motivatie bij autisme. Hier moeten we wat mij betreft altijd rekening mee houden.