Prematuur geboren in 1993 onder nogal speciale omstandigheden. ~ Kwam in een gezin terecht waar nogal veel gebeurde.…

02

Weet je nog dat ik schreef dat ik hulp nodig had? Weet je ook nog dat ik daarna een bericht schreef dat ik op een wachtlijst stond? En weet je dat ik terwijl ik dit berichtje type, ik niet meer zo goed weet of ik vertrouwen heb in de hulpverlening…?

Stand van zaken nu?!

Als ik kijk naar de stand van zaken nu, dan sta ik nog steeds op een wachtlijst. Een wachtlijst waar ik inmiddels stront ziek van wordt. Nou is het niet dat er in die tussentijd niks veranderd is, begrijp m niet verkeerd; maar het is wel zo dat ik steeds te horen krijg: “dit en dit moet nog geregeld worden”, “het heeft tijd nodig”, “er is geen plek” waardoor ik nog steeds op de wachtlijst sta. Voor het gemak heb ik even een chronologische volgorde gemaakt met daarin een overzicht van mijn traject tot nu toe in de “hulpverlening”

  • Ik ging naar de huisarts en gaf aan dat ik hulp nodig had. Waarna ik een doorverwijzing kreeg naar de praktijkondersteuner
  • Afspraak bij de praktijkondersteuner werd gemaakt
  • Ik moest 2 weken wachten voordat de afspraak bij de praktijkondersteuner plaatsvond.
  • De dag van het kennismakingsgesprek bij de praktijkondersteuner brak aan.
    Tijdens het gesprek werd al snel duidelijk dat ik nog een 2e kennismakingsgesprek nodig had, om een zo volledig mogelijk beeld te kunnen schetsen.
  • De 2e Afspraak bij de praktijkondersteuner werd gemaakt; waarna ik 2 weken moest wachten voordat deze plaatsvond.
  • De dag van het 2e kennismakingsgesprek bij de praktijkondersteuner brak aan.
    In dit gesprek werd het al snel duidelijk dat de praktijkondersteuner mij niet kon/mocht behandelen (Je mocht daar maar voor max. 8 keer terecht, en omdat ik nu al voor de 2e keer kwam, kon zij mij onmogelijk voldoende helpen.) Ik zou doorgestuurd worden naar een praktijk met GGZ psychologen waar ze mij EMDR therapie zouden aanboeden. Samen met de praktijkondersteuner werd het doorverwijsformulier ingevuld, waarna ik moest wachten op een uitnodiging.
  • Er verstreken 2 weken Voordat de uitnodiging voor het kennismakingsgesprek bij mij op de deurmat viel.
  • Na het lezen van de brief moest ik tot mijn verbazing weer 2 weken wachten, de afspraak kon namelijk niet eerder worden ingepland.
  • De dag van het kennismakingsgesprek brak aan, vol spanning maar met een duidelijke hulpvraag ga ik er naar toe. In het gesprek wordt al snel duidelijk dat ik in mijn jeugd veel heb meegemaakt, en daar mee aan de slag wil. Tijdens het gesprek kwamen er ook wat praktische zaken aan de orden. Er werd mij duidelijk gemaakt dat ik in het team besproken zou worden omdat er gekeken moest worden wie me kon behandelen. Maar ook hoevaak ze mij mochten behandelen. (Want hoewel al mijn behandelingen vergoed zouden worden, was er iets met een contract wat de behandelaar had met bepaald iets waarin stond dat je maar een X aantal keer behandeld mocht worden).
  • De tijd verstreek en na 2 weken wachten kreeg ik te horen dat ik besproken was binnen het team. Ze waren tot de conclusie gekomen dat ze me EMDR therapie willen aanbieden.
    Echter was er een “probleem” er moest eerst nog contact gelegd worden met mijn huisarts omdat ik een andere verwijzing nodig had.. Zodat het beter binnen hun contract valt en ze vast zitten aan het X aantal keer behandelen. Waardoor, je raad het al; ik weer mocht wachten…
  • Nu vandaag; na 2,5 week gewacht te hebben op antwoord kreeg ik te horen dat alles rond is. De verwijzing is aangepast, en de behandeling zou kunnen “beginnen”… Toch is het “beginnen” nog een klein dingentje.. Het lukt namelijk niet meer om dit jaar te starten. Er zijn namelijk meerdere patiënten en de feestdagen komen eraan. Waarna mij medegedeeld werd dat in januari ergens te horen krijg wanneer ik aan de beurt ben! (Wat inhoud dat ik nog minimaal 5 weken moet wachten)

Vertrouwen in de hulpverlening

Als ik nu eerlijk kijk naar het overzicht van hierboven, moet ik bekennen dat ik vooral gewacht heb. Gewacht heb op een behandeling waar ik zelf om gevraagd heb, omdat ik merk dat ik hulp nodig heb. Ik weet dat ik niet alles alleen kan, dat ik geholpen moet worden omdat ik op deze manier niet red. Al begin ik het beetje vertrouwen wat ik gekregen heb in de hulpverlening te verliezen. Te verliezen omdat het zo lang duurt, te verliezen omdat ze me maar steeds laten wachten. Te verliezen omdat ze voor mijn gevoel hetzelfde doen als vroeger. Te verliezen….

Mijn eerste contact met de “hulpverlening” was denk ik met jeugdzorg. Dat moet zo ongeveer geweest zijn, toen ik in de kleuterklas zat. Leerkrachten kwamen er achter dat er bij ons thuis iets niet klopten, waarna jeugdzorg werd ingeschakeld. Hulpverlener na hulpverlener kwam bij ons in het gezin waarna ze telkens weggestuurd werden door mijn moeder omdat ze niet goed genoeg waren. Niet goed genoeg om ons te helpen, vertelde ze tegen ons. (Dat de werkelijke reden was dat ze weggestuurd werden, werd mij niet verteld.) Zo gingen er jaren voorbij; en nadat ik later een aantal keer had verteld hoe het er bij ons thuis werkelijk aan toe ging, werd de hulpverlener een paar weken daarna weggestuurd. Keer op keer werd het hulpverleningstraject opnieuw opgestart, en voor mijn gevoel (te laat) grepen ze in en plaatste ze me uit huis. Waarna mijn vertrouwen verdween. Nu gebeurd voor mijn gevoel hetzelfde.. Ik geef keer op keer aan, dat er iets moet gebeuren; maar telkens laten ze me wachten, wachten omdat ik nog niet geholpen kan worden. En weet je; dat doet best pijn…. Wat ik er tegen kan doen weet ik niet; ik weet alleen dat ik moet wachten; en daar begin ik een beetje stront ziek van te worden!

0