Prematuur geboren in 1993 onder nogal speciale omstandigheden. ~ Kwam in een gezin terecht waar nogal veel gebeurde.…

02

Waar ik in mijn laatste blogbericht  (Klik HIER om dat te lezen) eidelijk durfde uit te spreken dat ik hulp nodig had, had ik niet verwacht nu nog steeds in dezelfde situatie te zitten.

Alweer bijna 1 maand verder

Als ik kijk wat er nu gebeurd is, nu we ongeveer 1 maand verder zijn kan ik zeggen dat er nog niet veel veranderd is. Ik heb inmiddels 2 kennismakings gesprekken gehad met de praktijkondersteuner. Maar echt verder gekomen ben ik nog niet. Ik vertel jullie hieronder wat er de afgelopen tijd gebeurd is.

Het 1e gesprek bij de praktijkondersteuner

Ik kan me nog zo goed herinneren hoe ik me voelde. De onrust, spanning en angst gierde door mijn lichaam. Wat als ze me niet mochten?; Wat als ze me gek vinden?; Wat als ze me stom vinden om het feit waar ik mee zit?, waren gedachtens die door me heen gingen. Gedachtens die ik niet kon loslaten, en gedachtens waardoor ik mezelf alleen maar rotter ging voelen. Maar dat was niet het enige waardoor ik me rotter voelde; de vragenlijst die ik moest invullen van te voren, was nogal confronterend.

Confronterend omdat ik zo “stom” was geweest om van te voren te googlen op de naam van de vragenlijsten en zo al de uitslag van bepaalde vragenlijsten kon opzoeken. (En hoewel ik natuurlijk wist dat er iets aan de hand was, schrok ik een beetje van de uitslag; hoewel het eigenlijk helemaal niet erg of verontrustend is gezien de situatie).

Terug naar het 1e gesprek met de praktijkondersteuner. Met knikkende knieën liep ik de kamer binnen. Het gesprek kwam op gang, en in alle eerlijkheid vertelde ik dat ik op de vragenlijsten (die ik bij me had) had gegoogled en dus al een aantal uitkomsten wist. De praktijkondersteuner reageerde eigenlijk heel rustig, en vond het niet erg dat ik het opgezocht had (dat was niet echt de reactie die ik van te voren gedacht had) waarna we besloten eerst de vragenlijsten door te nemen. Na het doornemen van de vragenlijsten begonnen we aan mijn “globale” en in het kort vertelde levensverhaal. Je kent het wel de versie die je kan vertellen zonder enige emotie uiten, net als of het bij de buurvrouw is geburd. Dat ik veel had meegemaakt werd al snel duidelijk toen de tijd van de afspraak alweer voorbij was, terwijl ik nog niet klaar was met mijn verhaal. Afgesproken werd dat er een 2e afspraak gemaakt zou worden, waarin we verder gingen en we zouden gaan bespreken wat de praktijkondersteuner voor mij kon doen.

Het 2e gesprek bij de praktijkondersteuner

Twee weken later (inmiddels dus half oktober) stond het tweede gesprek bij de praktijkondersteuner gepland. Iets geruster kwam ik nu de kamer nu binnen gelopen. Het vorige gesprek werd nog even doorgenomen, waarna de praktijkondersteuner eigenlijk gelijk vertelde dat ze dacht dat ik meer nodig had als alleen de gesprekken bij haar.

De praktijkondersteuner “mocht” mij namelijk maar voor een x aantal gesprekken inplannen/helpen. En bij voorbaad, -gezien mijn jeugd en de hulpvraag die ik gesteld had aan haar- werd er gedacht dat ik meer hulp nodig had.

En zo veranderde het 2e “kennismakingsgesprek” waarin ik eigenlijk de rest van mijn levensverhaal zou vertellen in een gesprek waar duidelijk werd dat ik doorverwezen zou worden. En zo gingen we aan de slag met in invullen van de doorberwijzing. Na het opsturen hiervan werd me verteld dat ik op een wachtlijst geplaatst zou worden. Ik zou zelf bericht krijgen, over wanneer ik bij de nieuwe terapeut op kennismakingsgesprek zou kunnen komen.

Wachtlijst

En daar sta je dan, op een wachtlijst die je maar laat wachten. Wachten terwijl je zelf merkt dat je hulp wilt en nodig hebt. Wachten terwijl je inmiddels onzeker bent over vele keuzes die je moet maken. Wachten terwijl je niet meer weet of je het wel goed doet? Wachten terwijl je eigenlijk niet wilt wachten..

Echt ik snap het niet? Ik weet dat ik niet de enige ben die hulp nodig heeft. Dat er meer mensen zijn die hulp nodig hebben. Dat ik niet de enige ben op de wachtlijst. En bovenal dat de terapeuten ook tijd moeten hebben. Maar is dat een rede dat de wachtlijsten zo lang moeten zijn?  Je wordt toch niet voor niks doorverwezen?

Kijk, ik weet wel dat ik geen “gekke” dingen zou doen, maar ik voel wel de spanning en de angst steeds vaker opkomen. Wat mijn gevoel toch steeds meer bevestigd. “Sharon, je moet met je verleden aan de slag; het een plekje geven zodat je ,je dan beter gaat voelen.”

Ik blijf dus nog maar even wachten tot ik iets hoor! En houd jullie op de hoogte over het geen wat komen gaat.

0