“Wat doe jij nou eigenlijk de hele dag?” Dat is een vraag die ik veel hoor van mensen…

Ik probeer me wel eens in te leven in hoe het voor een cliënt moet zijn. Wat betekent het om een persoonlijk begeleider te hebben, meerdere begeleiders te zien in je dagelijks leven, hulp te vragen en te ontvangen, te weten dat er een rapportage over je wordt geschreven, er een dossier met jouw naam erop bestaat en het feit dat je cliënt genoemd wordt.

Zou ik hier zelf wel zo goed mee om kunnen gaan? Denk het niet.

Vaak realiseer ik me dat je als persoonlijk begeleider een enorme invloed hebt en dat je heel zorgvuldig moet zijn en altijd je uiterste best moet doen. Zelfs jonge cliënten hebben al met heel veel hulpverleners te maken gehad in hun leven en hebben hun verhaal al vaak moeten vertellen.

Hierover heb ik gesproken met een jongen die ik begeleid heb toen hij voor het eerst bij Amarant kwam wonen in 2009. Destijds gingen we in de stad wel eens wat drinken en hebben we veel tijd besteedt aan spelletjes op de playstation. Hij vindt dat je kan merken dat de zorg veranderd. Er worden minder van dat soort activiteiten ondernomen. Tegenwoordig wordt er minder ‘gezorgd voor’, maar ‘gezorgd dat’. De regie ligt meer bij de cliënt zelf.

Ik vind dit een prettige manier van werken, want wie ben ik om te zeggen wat goed is voor een cliënt. Dat weet een cliënt zelf beter, samen met zijn eigen netwerk. En ja, ik denk daar ook wel eens het mijne over. Maar wat zou er gebeuren, als ik van tevoren vertel wat mijn bedenkingen zijn? Dan ontneem ik de cliënt een kans om zelf te ontdekken en een mening te vormen. Dus ik ondersteun door vragen te stellen, door samen met de cliënt informatie te zoeken, door vertrouwen te geven. Als een cliënt kan komen tot een eigen wens, is de motivatie en de lol om te leren veel groter.

Precies dat, geeft mij ook een gevoel van voldoening, wanneer iets slaagt, een cliënt een gevoel van geluk ervaart.

Wat voor mij wel weer een eye-opener was, was wat de jongen die ik begeleidde in ons gesprek zei; “sommige dingen veranderen nooit. 5 jaar geleden had hij al een gevoel van eenzaamheid, je niet geaccepteerd voelen, vijfde wiel aan de wagen. En dat heeft hij nu nog steeds.