Geachte lezer, Mijn naam is Kevin van boxtel ( ook wel bekend als abilify013 ). Ik doe mee…

Vandaag een hele andere blog dan ik ooit geschreven heb. Tot nu toe vertelde ik hoe het met mij ging en waar ik mee zat, vandaag een hele andere aanpak.

Ik heb bewust besloten om dit te typen ipv te vloggen, omdat ik hoop dat mensen zich mijn verhaal inbeelden.

Dus waar gaat het vandaag over? Nou het gaat vandaag over een gewone doorsnee dag van Kevin. Ik wens jullie veel leesplezier!

Probeer je voor te stellen:  dat je wakker wordt na een moeilijke nacht. Je hebt eindelijk een beetje geslapen en het eerste wat ik altijd doe is naar de wc gaan. Stel je voor dat je de trap af bent of zelfs voor je uit je bed bent, je al 20 verschillende gedachten hebt, zorgen die al door je hoofd spoken en de stress is begonnen. Ondertussen beginnen je stemmen ook langzaam wakker te worden. Je hoort in je hoofd al meteen: “Goede morgen Kevin, vandaag is weer een dag zoals vele”. Je eigen gedachten gaan hier meteen op in en reageren met: Goede morgen zouden jullie vandaag vriendelijk willen doen?“.

Je hoort een lach, een kille koude lach in je achterhoofd. Angstig begint je dag. je kleed je aan en begint aan het ontbijt. Vriendelijk hoor je in je hoofd: “Smakelijk he Kevin”. En per ongelijk zeg je hardop: “dankje.” Je bedenkt je, dat je een van de weinige bent die praat tegen je eigen andere persoon. Ja stiekem praat ik tegen alles, maar dan ook echt alles. Van deo tot vogels zeg maar. Het is ondertussen tijd om naar je werk te gaan.

Je bent nog half moe en puf heb je al jaren niet echt meer. Je doet ondertussen de dingen waar je plezier in hebt, maar toch is het moeilijk om je er toe te zetten. Wat vreemd is, omdat je er wel positieve Energy van krijgt. Onderweg naar je werk, luister je muziek. Muziek kan je dag maken zeggen ze wel eens. Nou voor mij is muziek deprimerend. Waarom ik het luister? Omdat ik me dan over die depri muziek heen kan zetten en er toch kracht uit kan halen om door te gaan. Zo luister ik klassiek en bedenk mijn eigen verhaal bij de nummers. ondertussen zie ik alles om mij heen bewegen. ik hoor niks vanwege mijn muziek, maar hoe deze wereld beweegt is echt zo wonderlijk.

Iedereen leeft langs elkaar af en hoi zeggen is vreemd, Toch communiceren we allemaal met lichaamstaal en gebaren in het verkeer. Tegelijkertijd heb je stemmen in je hoofd, die roddelen over mensen die jij lief hebt. en ze praten over mensen die je ziet. Ze kweken een oplettendheid en een angstgevoel. Ze praten over hoe je in de gaten kan worden gehouden en hoe jijzelf echt van de aardbodem kan verdwijnen. In 5 min tijd een plan bedenken om mensen of jezelf iets aan te doen. Dit is natuurlijk niet vreemd in mijn wereld. Alleen hoe uitgebreid en doordacht het is dat vind ikzelf soms beangstigend. Ja je schrikt van wat er in je eigen hoofd gebeurt, dus laat staan wat er in andere omgaat denk ik dan.

Ondertussen kom je op je werk en zet ik mijn masker op. Ik laat de blije kant van mezelf zien, denk ik. Terwijl stiekem je werk zo vertrouwd is geworden en ze zoveel weten van je door je vlogs/blogs en persoonlijke gesprekken. Dus verbergen van angsten en moeilijke dagen wordt lastiger.

Zo liep ik laatst mijn werk binnen en mensen zagen meteen oké daar gaat iets fout. een stagiaire vroeg: “Kevin hoest met je?” ik zei: “naja wel goed”. Ze antwoorden met: “lieg je?” ik zei ja en lachte. dus maar even roken en heb een klein deel van het probleem verteld.

Want wat nou als.. je in dit leven niemand echt vertrouwd? Hoe kun je dan alles kwijt? waar laat je welke kant van jezelf zien? Hoe gedraag je je waar wie bij is?

Dat zijn dingen die mijn stemmen deels voor mij oplossen. Zo vertel ik aan 5 personen elk 1/5de deel van mijn hele verhaal. Die 5 mensen zullen nooit met elkaar gaan zitten en over mij praten. ( hoop ik). Hierdoor kan ik alles kwijt zonder dat iemand echt alles weet.

Maar ik dwaal deels af.

Dus na een dag werken/ contact met mensen en ondertussen Jij en jezelf en hun in je hoofd bezighouden daar wordt je moe van. Wat doe je? Ik ga natuurlijk niet naar huis.. nee want ik heb een hele dag vol prikkels gehad een dag vol nieuwe ideeën en gedachtes Dit ga je allemaal bespreken met je beste maat. dus na een dagje werken lekker ontspannen gamen!

Onderweg bedenk ik al wat ga ik vertellen en wat is niet interessant genoeg om een gesprek over te voeren. Ik kom er binnen, hang me jas op en ga op me ondertussen geclaimde plek zitten.

Altijd hetzelfde! “Hee maot hoe was je dag?” De ene keer is het goed en de andere keer wat minder. Maar zoals altijd een lang, goed, vol humor en geniaal gesprek.

Op dit soort momenten ben ik zoveel bezig met die dag, dat alles wat me dwars zat in die dag eruit is. En daarnaast ontspannen gamen, roken en lachen natuurlijk. Naar uren van lachen, gieren en brullen is het tijd om naar huis te gaan, want de volgende dag begint alles weer opnieuw.

Thuisgekomen eerst natuurlijk altijd de pc aanzetten en tegelijkertijd omkleden. Dan nog even wat filmpjes kijken of nog een spel spelen om mijn gedachtes op 0 te zetten.

Wat nou als… je niet moe wordt? Nou dan wordt het jezelf maar moe maken. buiten rondje lopen of na hele slechte tv kijken. Want op bed liggen en jezelf in slaap dwingen is geen optie, want wat nou als.. je eindelijk rust hebt en je ziet ineens iets in je kamer staan? Of je stemmen vertellen je over hoe het mogelijk zou zijn, dat er gewoon iets wat je wel eens hebt gezien ineens om de hoek kan staan. Langzaam wordt je angstig en slapen ho maar.. Dus na een half uur aan tobben, stemmen, vreemde situaties uitdenken en jezelf kalmeren, val je in slaap..

Waarna je wakker wordt en je dag vol prikkels, gedachtes, stemmen en waanbeelden/ideeën kan beginnen.

Wat nou als.. dit jou dag is? Wat zou jij doen om dit te minderen? Wanneer zou jij aan de bel trekken? Naar wie zou je toe gaan? Wie zou jij vertrouwen?

Let me know en reageer!

mvg,

kevin

0