Geachte lezer, Mijn naam is Kevin van boxtel ( ook wel bekend als abilify013 ). Ik doe mee…

Hee jij! Jij die dit leest! Hopelijk heb je even de tijd, want het is lang geleden sinds ik er voor ben gaan zitten om een blog te maken. Ik zal het wel proberen kort te houden, maarja als je mij kent dan weet je dat dat niet lukken gaat.

Naja.. waar zal ik beginnen. Bij paranoïde worden, muren staren, nachten wakker zijn en soms dagen lang wakker zijn. Want ken je dat gevoel. Dat gevoel dat de hele wereld tegen je is? Dat je dan tegen jezelf zegt: “Kevin echt ja.. denk je nou echt dat iedereen samen gaat vergaderen en dingen afspreekt om jou lekker dwars te zitten?” Dat je volgende gedachten is: “Of ze willen dat je er zo overdenkt, omdat je jezelf dan tot rede brengt en overtuigd dat het niet zo is.” Naja kort samengevat lekker complot theorieën verzinnen. Lekker para over straat gaan. Maatregelen nemen zodat je niet achtervolgt kunt worden. Ineens Rechts afslaan om te kijken wie er dan mee gaat. Gevaren zien die er totaal niet zijn. En ja ik weet het ik ben een realistisch ventje, maar als “hun” al die jaren doorgaan en “hun” nog koppiger zijn dan jezelf. Wat doe je dan? Want “hun”ja hun ja! Niemand maar dan ook niemand snapt hoe vermoeiend het is.. Om zo te zijn.  En ja er zijn mensen met dezelfde diagnose.. en ja er is zoon boekje met wat mankeer je als je Psychotische stoornis NAO hebt.

Dit betekent niet dat ik een standaard psychoot ben. Ik heb dit al mijn hele leven. Ik heb overal wel dingen op verzonnen zodat je niet aan mij kunt zien dat mijn hersenen verkeerd communiceren.  Want door die miscommunicatie ontstaan onnatuurlijke dingen. Dit zijn stemmen, hallucinaties en waanideeën. Ik heb ook nog eens een karakter. Niet schrikken he, want ik ben ook gewoon een mens.

Neem nou eens wat dingen die Kevin in zijn kop heeft en die niemand merkt. En met niemand bedoel ik NIEMAND. Zo heb ik er een hekel aan als ik minder Energy heb voor dingen en ondertussen hyperactief ben. En maar niet toegeven dat iets niet lukt enzo. Want waarom wil ik jankbal Kevin zijn? Als ik ook gewoon normaal kan doen en mensen niet tot last hoef te zijn. Mensen hebben geen zin in elke dag. Het gaat kut, ik wordt levensmoe van dit en al dat gehuil. Ik ben gvd toch een vent. Een vent die moet nadenken over je broek naar beneden doen als je op de wc gaat zitten. Dwangmatig dingen doen als deodorant gebruiken. Helemaal overstuur zijn voor 4 weken ( of meer ) als iemand iets zegt als Ronde Hoeken.. Na een muur staren en grootheidswaanzin creëren, omdat in mijn hoofd de wereld zoveel anders is.

Mijn tot de nok toe volgepropte hoofd met onzin daar wordt je moe van ja! Hoeveel mensen er al wel niet in mijn leven hebben gezegd: “Kevin ik wordt zo moe van jou”. Dan denk ik maar een ding: “jij hebt nog geluk.. ik zit de hele dag met mezelf opgescheept. Ik kan niet zomaar van mijzelf weglopen. Hoe krijg ik gvd rust van mijzelf?” Ik heb vaak een reactie klaar op wat mensen zeggen. Ik reageer overal op en heb bijna altijd een mening. Toch spreek ik deze niet uit. Dit komt omdat ik zo moe wordt van die discussies met mensen… terwijl het gevecht in mijn hoofd al begonnen is en waarschijnlijk pas over weken stopt.

Dus 22 jaar en de kastdeur op slot doen zodat je zeker weet dat er niks uitkomt. Alle deuren dichthouden, omdat uit het donker dingen kunnen komen. Spiegels niet aankijken, want die jongen in de spiegel is een freak. Ook al doe ik mee aan dit project om stigma te bestrijden weet ik dat ik gewoon geen normaal mens ben. In de nacht gek worden omdat er beestjes over je lichaam lopen. Gedachtes en stemmen in je hoofd krijgen die er niet horen. Want een normaal mens moet zichzelf niet inhouden in de auto om de autodeur open te gooien midden op de snelweg. Ik vind het daarom ook niet erg om achterin te zitten met kinderslot. Want mocht ik “hun” niet kunnen stoppen dan gaat de deur niet open. Of tegen levenloze dingen praten.. want een gordijn gaat echt niet dicht als je het vraagt. En hallucinaties komen niet te voor schijn als je het vraagt of erom smeekt. Stemmen gaan niet weg als je tegen ze schreeuwt. Het leven antwoordt niet als je dingen vraagt. Maar het komt wel plotseling uit je kast gevallen en probeert jou in je slaap kapot te maken.

Ik weet dat dit allemaal ongezond is voor jullie, maar voor mij is dit gewoon de gang van zaken. Dus als je vraagt hoe het gaat en ik zeg prima. Dan is het gewoon weer een dag zoals alle andere dagen voor me. Want ik weet niet beter. En dit is geen schreeuw om wat dan ook. Dit is duidelijkheid scheppen.

Dus weer lekker stres opbouwen over alle komende onzekerheden zoals: wonen, werken, geld en toekomst. Nog nooit in mijn leven maakte ik mij daar druk om. Psychologen vroegen vaak: “Kevin waar denk jij te staan over 1 jaar?”. Nooit heeft mij dat iets geïnteresseerd. Want wat boeit het? Hoe meer ik nadenk hoe minder ik het snap. Ik leef graag van uur naar uur. Ik kijk ook vaak niet veel verder dan dat. Een uur vind ik al lang om te plannen. Laat staan een dag of week. En ookal zou ik dingen plannen maanden van te voren. Ik ben dat in mijn hoofd toch zo kwijt, want het is zo ver weg. Elk uur bedenk ik mijzelf wat ik doen ga. Ik krijg het ook niet groter dan een uur. Want alles verandert toch telkens. Dan belt die of ineens wordt je gebeld waar je blijft. Ja weer een afspraak vergeten. Weer wordt er gezegd dat ik 0 motivatie en inzet heb. Alsof ik 0 moeite doe voor alles. Ik probeer het echt. Echt waar, maar het lukt me gewoon niet. De afwas doen is al een hele opgave voor me. Bij mij duurt een simpele afwas een uur i.p.v. 5 min.

Frustratie en teleurstelling is de juiste beschrijving van dit geheel. Ik vind het teleurstellend dat mensen allemaal zoveel moeten en willen. Ik vind het frustrerend hoe basis dingen soms onmogelijk zijn. Terwijl een kind van 6 het wel lukt.

Dus als ik een ding heb geleerd in het leven!

Kun je er iets aan doen? Nee? Accepteren dus he!

Ohja moet ook positief blijven he.

Dit was het voor vandaag.

Mvg,

Kevin.