Hallo allemaal,ik ben Lysanne en ik ben geboren op 24-04-1986 in Zevenbergen.Ik woon nu in Waalwijk bij RIBW…

Borderline, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis, psychotische stoornis NAO…. Zomaar een kleine greep uit de diagnoses die ik de afgelopen 14 jaar opgeplakt heb gekregen. Maar eigenlijk wisten ze het niet. En eigenlijk hoorde ik nergens tussen.

Totdat ik een aantal jaar geleden een nieuwe behandelaar kreeg. Gespecialiseerd in trauma en dissociatie. Zij bekeek mijn klachten vanuit een andere hoek. Uiteindelijk volgde de diagnose: dissociatieve stoornis. Een diagnose die er om bekend staat dat hij pas laat gesteld wordt, nadat er eerst heel veel andere diagnoses zijn vastgesteld.Voor het eerste leken er een aantal puzzelstukjes op zijn plaats te vallen. Mijn gedrag wat vroeger werd veroordeelt, werd me nu uitgelegd dat het een functie had. Ik leerde waarom ik bepaalde dingen deed zoals ik ze deed en waar mijn klachten vandaan kwamen.Voor het eerst voelde ik me echt gezien.

Ik ging bij haar therapie volgen aan de hand van het boek ‘Omgaan met traumagerelateerde dissociatie’. Ik moest steeds een hoofdstuk lezen en de daarbij behorende opdrachten maken. Bij het lezen van de hoofdstukken werd ik aan de ene kant erg geconfronteerd en aan de andere kant heel enthousiast; dit boek ging over mij!
Het was niet makkelijk. Mijn klachten werden heviger, maar dit was iets wat er bij hoorde. Dingen waar je aandacht aan schenkt, worden nu eenmaal groter. Maar het uiteindelijke doel was natuurlijk dat de klachten minder zouden worden.
100 keer heb ik geroepen dat ik wilde stoppen, maar 101 keer ben ik door gegaan.
Mijn band tussen mijn behandelaar en mij was erg sterk.

Op een dag begon ze het gesprek met het volgende ‘Er is iets wat ik met je moet bespreken.’ En eigenlijk wist ik het toen al; ze ging ergens anders werken.Ik baalde enorm want voor het eerst had ik het gevoel dat iemand mijn klachten echt begreep en die mij daar ook bij kon helpen.
Ze gaf zelf ook al aan dat overdragen erg lastig zou worden.

En dat blijkt nu ook. Binnen de GGZ is er vrijwel niks voor dissociatie.
Ik zat in het FACT-team, wat vooral gericht is op mensen met psychotische klachten. Ik zat daar alleen omdat mijn behandelaar daar werkte. Nu zij daar weg ging, hoorde ik er eigenlijk niet meer.
Mijn behandelaar kende iemand die ook wel iets wist over dissociatie, en ze wilde mij aan haar overdragen. Het probleem was alleen dat zij in het team ‘Persoonlijkheidsstoornissen’ werkte. En waar we al bang voor waren kwam uit; ik werd afgewezen, omdat ik geen persoonlijkheidsstoornis heb.

Mijn behandelaar was inmiddels al weg, maar ging gelukkig vanuit haar nieuwe werkplek door met het zoeken naar een goede oplossing voor mij.
De andere optie was het team ‘Angst en stemmingsklachten’ Een team wat mijns inziens het beste aansluit bij dissociatieve klachten. Maar ook hier werd ik afgewezen. En waarom? Omdat ik volgens hen een persoonlijkheidsstoornis zou hebben. Mijn eerste vraag was uiteraard; waar wordt dat op gebaseerd? En jawel… op mijn dossier! Omdat ik 12 jaar geleden de diagnose borderline heb gehad. Een verkeerd gestelde diagnose nota bene, die er niet voor niks is afgehaald. Het werd me gelijk weer duidelijk hoe een dossier en eerdere diagnoses je nog steeds kunnen achtervolgen.

En nu? Nu zit ik ondertussen al sinds eind maart zonder hulp van de GGZ omdat ik nergens hoor.
Gelukkig laat mijn oude behandelaar mij niet zomaar vallen en gaat ze nu hogerop. Ze gaat in gesprek met de directie. Ik ben erg benieuwd wat hier uit gaat komen. Het is natuurlijk een hele vervelende situatie, maar aan de andere kant is het misschien wel goed dat dit gebeurd. Ik hoop dat er iets wakker wordt geschud bij de GGZ. Dat ze minder in hokjes gaan denken of zich ook gaan specialiseren in dissociatie. Want ik ben zeker weten niet de enige.

Dat ze niet weten wat ze met mij aanmoeten en dat ik nergens echt hoor, is altijd al een rode draad geweest in mijn carrière bij de GGZ. Vroeger betrok ik dit heel erg op mezelf. Ik was gewoon een hopeloos geval. Nu zie ik dit gelukkig anders. Het ligt niet aan mij, maar het is een tekortkoming van de GGZ en ik hoop dat ook op deze manier mijn ervaringen kunnen bijdrage om hier iets in te veranderen!