Mijn naam is Marco van den Berg en ik ben geboren op 01-06-1970, in Geldrop waarna ik tot…

Dan komt het onvermijdelijke moment dat moeder en ik niet meer door één deur kunnen. Tom is 5 en Bram is 7. We gaan scheiden.

Nou niet echt iets dat ideaal is voor welk kind dan ook. Zeker niet voor een kind als Tom waarbij vastigheid en minimale veranderingen zorgen voor rust.

De eerste maanden na de scheiding werken moeder en ik hard om zo goed mogelijk de zaken rondom de kinderen te regelen. Dat gaat niet altijd van een leien dakje, maar we komen er goed uit. De kinderen waren natuurlijk kapot van het nieuws. We konden niet anders doen dan afwachten wat het zou doen met hun gemoedsrust.

Het feit dat moeder en ik hard werken om op goede voet met elkaar te blijven omgaan heeft uiteindelijk een positieve invloed op de manier waarop de kinderen omgaan met de scheiding.

Tom gaat inmiddels halve dagen naar school. Helaas gaat dit niet zoals je het graag zou zien. Zelfs bij deze school voor speciaal onderwijs komt hij in het zorgoverleg terecht. Dat is het overleg waarbij kinderen die nog niet voldoen aan de norm besproken worden. We komen met enige regelmaat bij elkaar met verschillende disciplines om de voortgang te bespreken en oplossingen te zoeken voor de uitdagingen waar we tegenaan lopen.

Ik krijg een steeds slechter gevoel bij de school. Ze hanteren een “Time-out ruimte” waar het de bedoeling is dat kinderen waarvoor het allemaal teveel wordt even tot rust kunnen komen. Ik schrijf bewust de bedoeling, want uiteindelijk voelt het alsof het kind daar neer wordt gezet als het onhandelbaar is. Het feit dat ze Tom een aantal keren mee hebben genomen d.m.v. een pijnprikkel voelt heel erg slecht. Dat is niet wat we gehoopt hadden voor ons mannetje.

We proberen het uiteindelijk nog een jaar, en dat zou het einde betekenen van deze school. We krijgen het niet voor elkaar om hem daar gelukkig te laten worden. Er zijn zelfs periodes dat Tom aangeeft dat hij dood wil. Teksten als: Ik word altijd gepest, ik kan niks en ik heb geen vrienden worden te pas en te onpas over de tafel gegooid.

De pijn die hiermee gepaard gaat als ouder, is nauwelijks te handelen. Toch kun je niet anders en moet je door. In deze tijd schreef ik dit gedicht:

1001

1001 keer ’s nachts opgestaan

1001 keer wakker geworden, helaas geen droom

1001 keer gehoopt dat het vanzelf weg zou gaan

1001 keer vragen aan specialisten gesteld

1001 keer gezworen, medicijnen dat NOOIT

1001 keer medicijnen gegeven

1001 keer het busje voor de deur vervloekt

1001 keer gehoord dat het uiteindelijk wel mee zal vallen

1001 keer de goed bedoelde adviezen van anderen aangehoord

1001 keer het onderwerp vermeden

1001 keer gezegd dat het wel zou wennen

1001 keer gevraagd, waarom hij?

1001 keer gedacht, waarom ik?

1001 keer intens verdriet en tranen

1001 keer mezelf bij elkaar geraapt en doorgegaan

1001 keer zoveel houd ik van hem, ondanks alles

1001 grenzen doorbroken, trots overheerst…

Wordt vervolgd…

0