Hallo allemaal,Ik zal mijzelf voorstellen mijn naam is Charissa Fens, ik ben 24 jaar en ik woon in…

4 weken en 3 dagen van mijn revalidatie zitten er op, op het moment dat ik dit schrijf.

Er gebeurt hier veel, te veel om alles te kunnen opschrijven en te delen. Maar natuurlijk kan ik wel de dingen vertellen die voor mij nu even het er belangrijkste zijn. Laat ik beginnen met waarom deze keuze. Soms merk ik dat mensen het lastig vinden te begrijpen waarom ik deze keuze heb gemaakt. Ze merkte immers vaak niet veel van hoe ik mij voelde. Dat klopt wel, ik heb mij zelf aangeleerd mensen lang niet altijd te laten merken hoe ik mij voel. Mensen zeggen ook wel eens het is toch aangeboren dan weet je toch niet beter wat is dan het probleem?

De weken gaan hier snel, maar zijn wel vermoeiend. Veel indrukken die ik moet verwerken. Maar een ding is het meest confronterend tot nu toe. En dat is dat er bekeken word wat ik nou eigenlijk wel zie. En ook dat ik leer beseffen wat een goed ziend persoon ziet. Dit omdat ik zelf aan gegeven heb hier veel mee te worstelen. Ik weet niet beter dan dat ik altijd al slecht zicht had. Daardoor mis ik het niet maar kan ik dus ook niet vergelijken wat andere wel zien. En dat zorgt in mijn hoofd regelmatig voor onrust. Stel ik mij niet aan? Ik zie toch best alles??

Maar nee diep van binnen weet ik dat ik veel minder zie als andere. Maar echt beseffen doe ik dit als ik op 1 meter van een bord sta en dan kan lezen dat er staat honden uitlaatplaats. Maar dan als nog is het beeld niet rustig het beweegt. Als een goed ziend persoon dan 50 meter verder gaat staan en zegt dat zij het nu al ziet. Dan is dat even slikken.

Dit gebeurt ook bij mobliteitstraining, we lopen naar een centrum. Hierna lopen we nog een stuk door ik krijg de opdracht de Aldi te zoeken. Ik vind dat ik dat zelf moet kunnen vinden. Dat lukt niet ik ben er langs gelopen. Dan heb je twee keuzes iemand op straat aan spreken of iemand in een winkel aanspreken. Ik ging een winkel in, nancy was overgingen erg blij met die keuze. Het was namelijk een slager. En wat blijkt dan ik sta naast de Aldi.

Ook besef ik het met computeren ik heb geen idee wat er op het scherm staat. Leer nu te werken met spraak en alles met snel toetsen te bedienen. Want mijn oude manier van werken met vergroting en dan als nog op het beeldscherm geplakt zitten wil ik niet langer.

Afgelopen vrijdag had ik mijn eerste braille les en het gaat voor mij gevoel goed. Vanmorgen zijn we begonnen met de letters. Ik kon uiteindelijk de a,b,c,g,k,l,o en p.

Een ander belangrijk punt is grenzen aan geven. Jaren ben ik over mijn grenzen gegaan dat zorgt er nu voor dat ik er moeite mee heb te weten waar mijn grenzen zijn. Ik zal opnieuw moeten leren aanvoelen wanneer de grens bereikt is. Maar hoe lang dat ik daar over ga doen? Tja dat is even afwachten op dit moment is het nog een lastig punt dat ik wil en moet veranderen.

Ook hier ben ik weer blij met mijn lieve geleidehond nancy. Die het mij een stuk makkelijker heeft gemaakt in deze vreemde omgeving mijn weg te vinden. Ik vertrouw haar voor de volle 100%. Door nancy leer ik ook hier nieuwe mensen kennen.
Vorige week een speeldate voor nancy en morgen staat er weer een nieuwe afspraak gepland.

0