**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Denkt u dat ik een aansteller ben? Denkt u dat ik voor de lol hulp vraag? Denkt u dat ik lui ben? Denkt u dat ik het leuk vind om niet “gewoon” mee te kunnen doen? Denkt u dat ik het fijn vind om afhankelijk te zijn van anderen omdat ik het zelf net niet red? Denkt u dat het makkelijk is om hulp te moeten vragen?

Ik weet niet hoe u er over denkt, maar de laatste paar dagen ben ik een aantal beleidsmakers, ambtenaren en raadsleden tegengekomen die alle bovenstaande vragen met een ja beantwoordden.

Laat ik beginnen met te zeggen dat er ook heel veel zijn die wel snappen dat het natuurlijk allemaal niet leuk en makkelijk is en ik echt niet voor mijn lol zorg nodig heb. En er ook een groep is die in het begin van een gesprek dat wel denkt, maar gaande weg het gesprek erachter komt dat het allemaal moeilijker ligt dan ze aanvankelijk dachten.

Maar over hen wil ik het nu eventjes niet hebben, ik wil eventjes mijn woede, nee teleurstelling, kwijt over die groep die denkt dat ik me aanstel. En als ik zeg ik, bedoel ik natuurlijk ook een hele grote groep mensen net als ik. En ja, ik weet ook wel dat er een groep is die doelbewust misbruik maakt van hun “recht” op zorg, die zolang ze een uitkering krijgen nooit zullen willen werken, tenzij het natuurlijk zwart kan. Ik weet echt wel dat die er ook zijn, maar dat is een zeer kleine groep.

Waarom ik zo boos ben, omdat ik het echt helemaal heb gehad om mezelf steeds weer te moeten verdedigen, om steeds weer voor profiteur en parasiet te worden aangezien. Ja ik heb een probleem en ja, ik kan niet meedraaien in de “normale” maatschappij en “normaal” werk is voor mij echt niet meer haalbaar. Ik heb mijn beperkingen, maar binnen mijn beperkingen doe ik zoveel mogelijk zelf en waar dat niet kan vraag ik mijn familie of die paar vrienden die ik heb mij te helpen. En als dat niet werkt, ja dan vraag ik hulp aan de gemeente of de rijksoverheid.

Ik heb in mijn leven nog NOOIT meer hulp gevraagd dan ik echt nodig had, ook al had ik “recht” op meer, waarom? Omdat het voor mijzelf niet goed voelt, ik baal al dat ik hulp nodig heb, ik wil zoveel mogelijk zelf doen, zelf regelen en meedraaien in de samenleving. En op de momenten dat ik hulp krijg dan is een zeer regelmatig terugkerend gespreksonderwerp de noodzaak van de hulp, ik bekijk regelmatig samen met mijn omgeving en hulpverleners of het nog noodzakelijk is, of het nog iets toevoegt, of ik het niet bij vrienden of familie kan neerleggen. Dus ik gebruik echt het minimum van wat ik nodig heb, en misschien wel minder want een beetje zelfoverschatting is mij niet vreemd.

En nu krijg ik te horen dat ik mijn netwerk moet gaan inzetten, dat ik ook best met minder hulp toekan en dat ik ook maar eens moet stoppen met mezelf aanstellen en maar eens gewoon moet gaan werken…….

Zien ze dan niet dat ik en met mij een grote groep mensen dat al jaren doet en probeert? Nee, want iedereen weet toch dat mensen met een GGZ probleem de grootste uitzuigers, parasieten en profiteurs zijn. Dat we ons maar aanstellen en onze problemen niets voorstellen?

Dat we vaak heel bewust met zorg omgaan, omdat wij ook heel goed weten dat middelen en financiën niet oneindig zijn, dat we omdat “echt” betaald werk er niet inzit, naar het maximum van ons kunnen ons inzetten in (vaak sociaal) vrijwilligerswerk. Dat willen ze niet zien, of kunnen het niet zien.

Sommige gedachten kan ik niet volgen, ik gebruik een uur begeleiding per week van Buro MAKS, een uur dat mij genoeg helpt om samen met mijn vrienden en ouders mijn leven op de rails te houden. Als ik dan iemand hoor zeggen, tja het is maar een uur, dus je kan ook makkelijk zonder, dan heb ik er gewoon geen woorden meer voor. Ik heb ooit tegen beter weten in de hulp stopgezet. Daarna heeft het me maanden gekost om weer op mijn oude nivo terug te komen, met veel meer dan een uurtje in de week.

Laat ik heel duidelijk zijn. Het liefst zou ik 40 uur willen werken, helemaal geen hulp nodig hebben van wie dan ook, zelf actief mantelzorg leveren aan wie het nodig heeft en gelukkig zijn. Helaas zit het er voor mij niet in. Dus ja, ik heb een beetje hulp, ik heb vrijwilligerswerk en daardoor kan ik net voorkomen dat het helemaal mis gaat met mij.

Maar overal om mij heen proberen mensen, media en overheid mij het idee te geven dat ik slecht bezig ben, dat ik geen verantwoordelijkheid neem en dat ik de maatschappij meer kost dan oplever.

En als je zoiets maar lang genoeg te horen krijgt, dan ga je het zelf nog geloven ook….

0