Hierbij zal ik mezelf even voorstellen. Ik ben Lotte en ben 28 jaar. Ik woon op mezelf in…

Het is alweer even geleden dat ik een blog heb geschreven. Dit komt omdat ik in september ben begonnen met mijn laatste stage binnen mijn opleiding. Nu ben ik drie maanden verder en deel ik graag mijn eerste ervaringen met jullie.

Zoals je mogelijk al hebt gelezen in een eerdere blog, hoopte ik met heel mijn hart dat ik een stageplek zou kunnen krijgen binnen het medisch maatschappelijk werk. Dit omdat mijn interesse hier ligt en ik op deze manier ondanks mijn beperkingen toch binnen de medische sector kan werken. Daarnaast kan ik dan naast mijn professie ook mijn eigen ervaringen inzetten en ze gebruiken als kracht om anderen te helpen!

Dit is mij gelukt! Ik loop momenteel stage binnen een revalidatiecentrum als maatschappelijk werker. Op de afdeling waar ik werk begeleiden we mensen met chronische pijn. Hier spreek je van wanneer mensen langer dan zes maanden pijn hebben. De groep mensen die wij zien hebben vaak al langer pijnklachten, soms zelfs al jaren. Ze zijn binnen het medische circuit als het ware ‘uitbehandeld’ en hebben te horen gekregen dat er niets aan te doen is. Ze moeten er als het ware mee leren leven. Dit is voor veel mensen heel heftig en moeilijk te accepteren. Wij proberen dan middels een revalidatietraject deze mensen handvatten en tools te geven om beter met de pijn om te leren gaan. Dit om ervoor te zorgen dat de pijn minder op de voorgrond ligt en niet meer hun hele leven beheerst.

Ik ben heel blij dat ik binnen het revalidatiecentrum mijn praktijkervaring op mag doen. Het is een plek die voor mij totaal niet vreemd is. Ik kom hier zelf al vanaf dat ik een jaar oud was bij verschillende disciplines. Ik heb hier op het ontwikkelingsgroepje gezeten (soort crèche) en heb hier altijd mijn therapieën gevolgd tot dat ik 14 jaar was. Het voelt als een warm bad om hier weer terug te zijn. Er werken nog een hoop mensen die mij als kind behandeld hebben. Dat was wel even vreemd, maar ook heel leuk. Mensen die zeggen: ‘Ken ik jou ergens van?’ en dan helemaal verwonderd zijn als je vertelt wie je bent en zeggen: ‘Ja die lach en ogen, ik zie het’.

Naast dat het een fijne plek is om te werken is het soms ook heftig. Je hoort hele levensverhalen van mensen en ziet soms de hopeloosheid in hun ogen. Dan moet ik soms echt even slikken en raakt het mij. Dan hoop ik van harte dat we iets voor deze persoon kunnen betekenen. Dat het mij soms (meer) raakt, heeft ook voor een deel te maken met mijn eigen ervaringen. Zelf heb ik ook 2,5 jaar chronische pijn gehad en in die periode was ik ook bang voor de toekomst: ‘Zou de pijn ooit weggaan?’ En vroeg ik mij af hoelang ik het nog zou volhouden. Dit maakt dat ik vaak dingen herken en mij kan inleven in de situatie.

Het is echt een pittige stage, soms als ik thuiskom moet ik echt even resetten. En spelen de verhalen nogmaals door mijn hoofd om ze vervolgens los te laten. Hoe ik het volhoud? Wat ik bijzonder vind van mijn stage, is dat mensen mij toelaten in een kwetsbare en moeilijke periode in hun leven. Dat ze hun gedachten en gevoelens delen en mij het vertrouwen geven. Ik bedank ze dan ook iedere keer wanneer ik bij een gesprek aanwezig mag zijn. Maar het allermooiste vind ik, dat ik mensen tijdens een revalidatietraject echt zie opknappen en weer een glimlach zie op hun gezicht. Dat ze zeggen: ‘Ik kan weer genieten en durf naar de toekomst te kijken.’ Daar doe ik het voor! Dat geeft zo’n bijzonder gevoel.

Ik loop hier stage t/m januari 2020 en hoop hier nog veel te mogen leren in de tijd die volgt. Hopelijk kan ik straks wanneer ik eigen revalidanten ga zien een klein stukje bijdragen aan hun revalidatietraject en ervoor zorgen dat mensen weer met plezier en vertrouwen naar de toekomst kunnen kijken.

3+