In augustus 2018 ben ik gestopt als deelnemer van BroedplaatsZ. Dank voor het plekje dat ik hier heb…

tandartsEen bekentenis: ik schaam me al vele jaren voor mijn gebit. Het is verwaarloosd, er ontbreken nogal wat tanden/kiezen en wat er nog over is is verkleurd. Breeduit lachen doe ik zelden en bij het tandenpoetsen vermijd ik de spiegel.

Jaren geleden ben ik hiervoor naar een kliniek geweest die gespecialeerd is in zeer angstige patiënten. Daar heb ik een behandeling onder narcose gehad waarbij behoorlijk wat kiezen getrokken zijn. Daarna zou ik starten met een angstreductietraject. Dat heb ik een hele poos uitgesteld, met als voornaamste redenen angst en een onveilig gevoel bij de kliniek, maar ook het financiële plaatje. Het is een commerciële kliniek met bizar hoge prijzen. Tja, van dit uitstel kwam afstel.

Een week of 7 geleden kreeg ik een kaakontsteking. Een dikke wang en zoveel pijn dat ik er niet langer omheen kon: ik had een tandarts nodig. Albert is toen voor me gaan zoeken en vond een angsttandarts in Ede, een niet-commerciële. Het duurde een paar weken voordat ik terecht kon en in de tussentijd kreeg ik een antibioticakuur, die de onsteking vrij snel verhielp. O, wat was de verleiding groot om de afspraak af te zeggen. Hoe kon ik in hemelsnaam zoiets triggerends aangaan terwijl ik bezig was met traumaverwerking en de trauma’s zo dicht aan de oppervlakte lagen?

toch wel prettig dat er geen lijk op de behandelstoel lag ;)

toch wel prettig dat er geen lijk op de behandelstoel lag

 

Heel kort: mijn angst voor de tandarts heeft voor een groot deel met een trauma te maken. Je mond die met geweld open werd getrokken om…nou ja, dat kun je zelf wel invullen. Gek genoeg is ‘iemands handen in mijn mond’ een grotere trigger dan dat andere.

Ik ben gegaan. Samen met Albert natuurlijk. Een zeldzaam lieve vrouwelijke tandarts die uitgebreid met me praatte. Over het hoe en waarom van mijn angst, maar ook koetjes & kalfjes en een grapje hier en daar. We maakten de afspraak dat Albert mijn dissociatiebuddy zou zijn en bij de eerste tekenen van wegraken de tandarts een seintje zou geven en dat zij dan direct haar handen uit mijn mond zou halen. Deze preventie is belangrijk voor me; er is een keer een tandarts geweest die vrolijk doorging met de behandeling onder het mom ‘juist goed als ze er niets van meekrijgt’. Met als gevolg dat toen hij uiteindelijk stopte, ik haast niet meer bij te brengen was en daarna de heftigste paniekaanval kreeg die ik ooit heb meegemaakt.

Ik hoefde niet in de stoel als ik dat niet durfde. Uiteindelijk wel gedaan en ze heeft toen alleen gekeken. Tot mijn verbazing bleek mijn gebit niet beyond repair.

Een paar weken later was de 2e afspraak. Albert en ik hadden beiden buikgriep en omdat over de tandarts heen kotsen me geen goed plan leek hebben we de afspraak verzet naar vandaag.

De laatste paar dagen ging het slecht met me door het uitzicht op deze afspraak. Paniek, haast niet slapen en veel suïcidale gedachten.
Maar vanmorgen lukte het dan toch om op te staan en mezelf gereed voor vertrek te maken.
En op dat moment werd mijn katje plotseling ziek. Dierenarts gebeld: kunnen we wachten tot vanmiddag? De arts dacht van wel, dus we gingen toch maar op pad.

Zo ontspannen was Rachie gisterenavond nog

Zo ontspannen was Rachie gisterenavond nog

We waren al bijna bij de bushalte toen ik in verlammende paniek schoot. Ik moest naar huis, naar mijn kat. Die bleek in dat kwartiertje erg verslechterd te zijn. Tandarts afgebeld, dierenarts gebeld. ‘Kom maar meteen, we gaan hem waarschijnlijk een dag hier houden’.
Albert vertelde bij thuiskomst dat de dierenarts gezegd had dat het wel goed zou komen met de kleine.

Tja, en daar was het besef dat ik nog 3 weken moest wachten voor het volgende tandartsbezoek. En dus weer door de paniek heen zou moeten.
Normaliter heb ik niet de flexibiliteit om nog terug te komen op een eenmaal genomen besluit, althans niet dezelfde dag nog. Hoe het kwam weet ik niet, maar ik vroeg Albert te bellen met de vraag of er vanmiddag nog een plaats vrij was. Die was er. Tien minuten later waren we weer op weg naar Ede. Dwars door mijn OV-angst (we hebben geen auto) en mijn zenuwen heen.

 

Het is goed gegaan. Zelfs het trekken van de gebroken kies, wat onder narcose zou gebeuren, durfde ik aan. Natuurlijk was er heel veel angst. Ik schoot heen en weer tussen heden en verleden, had flashbacks maar raakte niet weg. Albert heeft mijn hand de hele tijd vastgehouden en door zijn kneepjes te beantwoorden kon ik hem laten weten dat ik nog bij was.
We zijn ruim 2 uur binnen geweest. Naast het trekken is er ook iets gedaan aan de verkleuring. Het ziet er nog niet echt mooi uit, maar ik zie wel een verschil. En net als de vorige keer kreeg ik achteraf een hug van de tandarts. Ik voel me veilig bij haar. De eerste stappen zijn gezet en draakjedeze keer heb ik wél vertrouwen in het angstreductietraject.

In het ziekenhuiswinkeltje heb ik mezelf een knuffeldraakje kado gedaan. En als straks het hele traject achter de rug is wil ik mezelf belonen met een nieuwe piercing.

Albert heeft ons flink opgeknapte kleintje Rachie opgehaald en na wat wantrouwend gesnuffel kwam hij in mijn knieholte liggen – Rachie, niet Albert. Zo groot is mijn stoel nou ook weer niet 😉

0