**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Ik ben bang. Bang voor mezelf. Bang wat mensen gaan denken als ze dit lezen. Bang om te leven. Bang om dood te gaan. Bang om de controle te verliezen. Bang wat mijn hulpverleners gaan doen als ik de volgende woorden ga zeggen.

Ik ben suïcidaal en bang. Bang dat ik mezelf in een zwak moment iets aandoe. Bang dat ik de controle verlies, bang dat ik ga handelen uit paniek en angst.

Ik wil nog steeds op een door mijzelf gekozen moment dood. ik wil nog steeds zelf de controle over mijn leven en dood hebben. Daarom misschien dat ik zo bang ben. Ik ben bang dat ik zelfmoord zal plegen in een emotie, in paniek, uit angst. Ik wil dat wanneer ik dat doe iedereen het erover eens is dat het een weloverwogen keuze is.

Al maanden wil ik eigenlijk niet meer leven, al maanden moet ik me elke dag weer herinneren aan de mooie en goede dingen in het leven, dat de balans nog steeds naar de positieve kant uitslaat. Maar dat lukt niet meer, want om eerlijk te zijn de balans is aan het doorslaan naar de andere kant. Al een tijd lang heb ik steeds minder plezier in de dingen die ik doe, haal ik steeds minder voldoening uit mijn activiteiten. En al maanden speel ik toneel, bang dat mensen zien hoe slecht het gaat en dan denken er goed aan te doen mij “rust” te geven, terwijl juist extreem bezig zijn me nog net genoeg kracht geeft door te gaan.

Waarom ikzelf vind dat ik toch suïcidaal ben ondanks dat ik het niet (op de verkeerde manier) wil doen? Omdat ik merk dat ik bijna heel de dag bezig ben met mijn dood. Ik droom ervan, ik fantaseer erover. In mijn hoofd oefen ik de afscheidsgesprekken. Ben aan het denken hoe ik het bij mijn hulpverleners kan vertellen op een manier die duidelijk is, maar niet duidelijk genoeg om meteen actie te ondernemen. Ik ben met de voorbereidingen van mijn crematie bezig. Heb instructies geschreven wat er met mijn facebook, twitter en blogs moet gebeuren, wie er mijn world of warcraft account moet opzeggen (en de spullen die er opstaan verdelen), wie wat krijgt uit mijn huis. En ben met voorbereidingen bezig om opnieuw spullen in huis te halen.

Het is paradoxaal, de gevoelens die ik heb, de gedachtegangen. Ik wil dood en tegelijk vind ik dat ik moet blijven leven. Let u op het verschil tussen wat ik WIL en wat ik VIND dat ik MOET? Zo voelt het echt. En ik snap het niet meer. Ik heb genoeg van dit leven en tegelijk ben ik bang voor de dood. Nee ik ben niet bang om dood te gaan, ik ben bang voor de pijn, voor de kans dat het mislukt. Voor het verdriet dat ik mensen doe, voor de vragen die ik achterlaat, de twijfels. Daarom is het zo moeilijk, daarom  ben ik zo bang het in een vlaag van controleverlies te doen. Ik denk dat (bijna) iedereen (die ik belangrijk vind), het zou snappen als ik het weloverwogen doe. Maar ik denk niet dat ze het snappen uit paniek.

Elmira spookt door mijn hoofd. Ik heb haar altijd begrepen, nu heb ik voor het eerst het gevoel dat ik haar ook echt snap. Er is voor mij zoveel duidelijker geworden. Haar strijd, haar angsten en haar opluchting. Eerst begreep ik het alleen maar, Nu snap ik het.

Ik heb besloten een andere methode te gaan gebruiken dan Elmira heeft gedaan en ik ruim een jaar geleden bijna zelf heb gedaan. Hoewel die pijnloos en makkelijk uitvoerbaar is, is die ook als je eenmaal de spullen in huis hebt, te makkelijk. Tussen het middel pakken en innemen zit geen bedenktijd, geen rust, geen technische handelingen die je moet doen. Geen moment om in geval van paniek tot bedaren en bezinning te komen.

Daarom een andere methode, eentje die nadat je alle spullen in huis hebt en hebt geprepareerd, ook tijdens de uitvoering nog technische handelingen vraagt, eentje waarbij er 3 expliciete keuzemomenten zijn. En vanzelfsprekend ongevaarlijk is voor mensen die mij eventueel vinden.

Ik ben moe, ik ben moe om heel de dag het gevecht met mezelf aan te gaan. Maar ik ben ook bang en ik ben verdrietig en soms ben ik weer eventjes blij. Elke dag maak ik een optelsom. En steeds vaker is het resultaat negatief. En ondertussen voel ik een obsessie ontstaan voor mijn zelfgekozen dood. Ik kan aan weinig anders meer denken…..

Zolang ik de controle niet over mezelf verlies hoeft niemand bang te zijn, alleen, ik merk dat de drempel waarbij ik de controle verlies steeds lager ligt. Vroeger moest dat echt iets heftigs zijn (bv. overlijden van een naaste), nu merk ik dat ik de controle al begin te verliezen bij heel kleine dingen. Dingen die mij vroeger geen moment zouden hebben gestoord.

En nu? Ik weet het niet. Ik weet het echt niet. Dit is nadrukkelijk geen afscheidsbrief, en ergens hoop ik dat ik er over een jaar op terug kan kijken en kan denken, was ik dat? Maar….. ik kan geen beloftes doen. Op dit moment kies ik ervoor om te vechten tegen mijn suïcide drang, maar ik kijk ook uit naar het moment van mijn euthanasie, al dan niet door eigen hand.

0