Hierbij zal ik mezelf even voorstellen. Ik ben Lotte en ben 28 jaar. Ik woon op mezelf in…

Mensen zullen zich vast afvragen waarom ik al geruime tijd geen blogs meer heb geschreven. Dit komt omdat ik het afgelopen jaar veel heb meegemaakt. De tegenslagen stapelde zich op en maken dat het nu niet zo goed met mij gaat. Ik heb een depressie! Zo dat is eruit … Best lastig om hier open over te zijn. Aangezien 1 op de 5 volwassenen een depressie doormaakt in het leven en het dus iets is wat veel mensen treft, vind ik het belangrijk om hier aandacht voor te vragen. Het taboe wil ik hiermee doorbreken.

Onderstaand gedicht heb ik geschreven over hoe ik mijn depressie beleef.  

depressieve vrouw

Een depressie? Ik dacht: nooit van mijn leven, ook niet voor even! Mijn positieve kijk op het leven, zou ik nooit weggeven. Nu weet ik dat het iedereen kan overkomen, ook ik kon er niet aan ontkomen.

Ik was altijd zo blij en positief en nam de tegenslagen voor lief. Het laatste jaar stapelde de tegenslagen zich op en zette mijn leven op zijn kop. Nu is mijn hoofd duidelijk van slag, hierdoor raakt alles in de war. Depressie is iets wat je leven behoorlijk verstoort, ook al ga je er niet mee akkoord.

Eerder was het veel lachen, nu overheersen de negatieve gedachten. De meeste dagen zijn niet mooi strakblauw, maar heel grijs en grauw. Ik schaam me hiervoor en daarom hebben weinig mensen dit door. Een lach op mijn gezicht, een masker naar de maatschappij gericht. Zeggen dat alles goed gaat, zodat de ander zich geen zorgen maakt.

Stiekem voel me zo leeg en somber, dit vervelende gevoel krijg ik er niet onder. Ik voel me zo alleen, zelfs met de liefste mensen om mij heen. Een donkere waas in mijn hoofd, die mij van mijn plezier en passie beroofd. Ik voel me vaak zo verdrietig en zo ontzettend nietig. De tranen branden achter mijn ogen, maar ik kan ze niet laten stromen. Mijn verdriet en pijn laat ik niet gauw zien, soms voor even misschien.

Het is iets wat mij sloopt, al die negativiteit in mijn hoofd. Het maakt mij zo moe en futloos, dat is niet iets waarvoor ik koos. Het leven voelt zo moeilijk en zwaar, écht waar.

Wat je niet ziet, is er in de ogen van mensen vaak niet.  Het is een eenzame strijd, die bijna niemand begrijpt. Mensen weten vaak niet goed hoe hiermee om te gaan, hierdoor kunnen ze je lastiger bijstaan. Ze zeggen vaker vervelende dingen, voor ze zich bezinnen. Denk na voordat je iets zegt en wees oprecht. Pas als je het hebt doorgemaakt, weet je waarover je praat.

Als je niet weet wat je moet doen, voel je dan geen oen. Vraag beleeft, waar iemand behoefte aan heeft. Je kunt vaak al iets doen, door het geven van een knuffel en een zoen.

Ik weet niet goed waar ik moet beginnen, maar ik zal de strijd winnen. Het is nog een lange weg, niet fijn, maar uiteindelijk zal ik er zijn. Ik geef het leven nog een kans, hopelijk hervindt het gauw zijn glans. Dan ben ik weer die blije en enthousiaste vrouw, ik hoop mezelf terug te vinden, heel gauw!

Een depressie? Ik dacht: nooit, ook niet voor even, maar nu moet ik er mee leven.

In mijn omgeving hoor ik vaak: “Je komt helemaal niet depressief over.” Mensen hebben vaak een beeld in hun hoofd waaraan iemand moet voldoen. Ik hoop nu duidelijk te maken, dat depressie zich op veel verschillende manieren kan manifesteren en het voor ieder mens anders uitpakt.  Aan de buitenkant is niet te zien hoe iemand zich vanbinnen voelt.   

Lotte

+1