Hierbij zal ik mezelf even voorstellen. Ik ben Lotte en ben 28 jaar. Ik woon op mezelf in…

Mijn eerste blog ging over het Fokuswonen en de veranderingen die dit met zich meebrengt. Naast het feit dat het zorgt voor eigen regie en veel vrijheid, is er ook iets waar ik aan moet wennen. Het ADL team bestaat namelijk uit dertig mensen. Eerst had ik 4 vaste mensen, dit is dus verzevenvoudigd.

Je moet je letterlijk blootgeven aan deze mensen en deelt het stukje privacy dat je normaliter met niemand deelt, afgezien van je partner en kinderen. Het is al lastig genoeg dat je hulp moet vragen aan anderen op het gebied van persoonlijke verzorging. Dit is een stap die ikzelf al vroeg heb moeten accepteren, maar dertig vreemde mensen toelaten was voor mij even slikken.

Het zijn dertig mensen met verschillende achtergronden. Er is een grote diversiteit aan leeftijd en niet iedereen heeft een achtergrond in de zorgsector. Daarnaast werken er zowel mannen als vrouwen.

Het idee dat ik dit stukje privacy moest delen met mannen was slikken, maar toen ik hoorde dat er ook een jonge man werkt van dertig, bekroop mij een onprettig gevoel. Toen ik kennis met hem maakte dacht ik “zo die mag er zijn, je had mijn vriend kunnen wezen”. Dit maakte het er niet bepaald makkelijker op.

De eerste keer toen hij mij kwam helpen, moest ik even een knop omzetten. Ik wilde open en eerlijk zijn en heb meteen gezegd, dat ik het beste moeilijk vond dat hij mij zou verzorgen. Hij reageerde heel aardig en bood aan om een collega te vragen. Ik heb aangegeven dat dit niet nodig was en dat ik mezelf moest overwinnen. Gelukkig was hij heel vriendelijk en verliep alles naar wens. Nu kan ik mezelf er overheen zetten.

Zoals vele van jullie weten wil de politiek van de zorgstaat af en willen ze dat mensen voor elkaar gaan zorgen, de zogeheten participatie samenleving. Dat houdt in dat mensen een beroep moeten doen op hun netwerk en alleen als het niet anders kan, een beroep mogen doen op de professionals.

Ik vind dit een goed initiatief als het gaat om hand- en spandiensten, maar vindt het kwalijk als het gaat om de persoonlijke verzorging. Het is al moeilijk genoeg om hulp te vragen op dit gebied en ik wil dan ook, dat de hulp wordt uitgevoerd door mensen die er verstramd van hebben en feeling hebben met de doelgroep en niet door bijvoorbeeld mijn buurvrouw. Dit is echt een privacy overschrijdende grens, waar niet aan getornd mag worden!!

0