**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Intro

**Vanaf vandaag zal er één a twee keer per week een blog van Eelco’s hand verschijnen. Het gaat om blogs die hij niet eerder wilde, mocht of kon plaatsen, uit angst dat het zijn euthanasietraject in gevaar zou brengen. Hij was bang dat er van buitenaf ingegrepen zou kunnen worden.
Hij wilde heel graag dat z’n blogs na zijn overlijden op BroedplaatsZ zouden verschijnen.
Hij heeft een behoorlijk lang tekstbestand nagelaten en mij (Xamantha) gevraagd het op te delen in losse blogjes en waar nodig van wat uitleg/nuancering te voorzien. Verder haal ik er hooguit wat tikfouten uit, aan de inhoud verander ik (natuurlijk!) niets. Overigens gaat dit geheel in samenwerking met zijn moeder.**

Laten we beginnen met het blog dat Eelco heel graag wilde publiceren, maar na lang nadenken uiteindelijk niet online heeft gezet:

Mijn laatste hulpvraag

Ik heb heel lang getwijfeld of ik dit blog zou schrijven. Met verschillende mensen overleg gehad. Mensen die rechtstreeks betrokken zijn bij mijn laatste hulpvraag en met mensen die mij goed kennen en weten hoe belangrijk ik het vind om altijd open en eerlijk te zijn. Na heel lang nadenken besloten om toch te bloggen, maar ook om het advies van een van de betrokken personen op te volgen en dingen niet al te expliciet te benoemen. Dat kan altijd nog, en ach de mensen die mij een beetje kennen weten toch wel waar ik over blog. Dus laten we het lekker vaag houden op ‘mijn laatste hulpvraag’.

Midden april heb ik na heel lang nadenken en alles tegen elkaar afwegend de beslissing genomen om nog één keer hulp te vragen aan de professionals om mij heen. Mijn huisarts luisterde aandachtig naar mijn laatste hulpvraag. Hoewel ze mijn vraag zeer goed begreep en ze het erg dapper vond dat ik deze laatste hulpvraag stelde kon ze er helaas geen actieve rol in spelen. Ze heeft mij de redenen uitgelegd en ik begreep ze compleet. Sterker nog: ik had om eerlijk gezegd niet verwacht dat ze mij actief zou kunnen helpen met mijn laatste hulpvraag. Wel gaf ze aan mij te willen ondersteunen gedurende heel het traject dat ongetwijfeld een lange tijd zou duren en dat ze ook alle medewerking zou geven aan wie dan ook mij wel zou kunnen helpen met mijn laatste hulpvraag.

Hierna was het dus zoeken naar iemand die mij wel zou kunnen helpen met mijn laatste hulpvraag, en gelukkig wist ik al geruime tijd waar ik dan terecht zou kunnen. Het enige nadeel zou zijn dat er een behoorlijke wachttijd was. En ik als ik heel eerlijk ben niet zou weten hoelang ik het vol zou houden om met deze laatste hulpvraag bezig te zijn. Er was en is een behoorlijk gevaar dat ik het eindresultaat van deze laatste hulpvraag niet ga afwachten en me voor dat hij tot een goed einde zou kunnen worden gebracht ik mezelf voorgoed aan alle hulpverlening zou onttrekken.

Nadat ik deze nieuwe hulpverlener op de hoogte van mijn laatste hulpvraag had gesteld was het tijd om de hulpverleners die al in mijn leven zijn op de hoogte te stellen van het feit dat ik een nieuwe hulpvraag had en dat dit de laatste zou zijn. Ik was om eerlijk te zijn wel wat bang voor hun reacties, want het is nogal wat, een cliënt die aangeeft ergens anders zijn laatste hulpvraag te hebben neergelegd. Gelukkig bleek mijn angst, wat ik eigenlijk wel wist, ongegrond. Al mijn hulpverleners, en zover ik in gesprekken heb kunnen nagaan ook hun leidinggevenden, snapten mijn laatste hulpvraag en hadden hier ook al het respect voor. Stuk voor stuk gaven ze aan mij te willen helpen bij het wachten tot mijn laatste hulpvraag in behandeling kon worden genomen. En ook om alle nodige informatie te geven aan mijn nieuwe hulpverlener.

Toen begon het wachten. Ik wist toen ik mijn laatste hulpvraag stelde dat er een wachttijd zou zijn. En ook dat deze enkele maanden kon bedragen, maar toen kreeg ik te horen als je deze hulpvraag stelde vanuit een GGZ-achtergrond de wachttijd wel kon oplopen tot ruim een jaar. Nou dat zou ik echt niet gaan redden hoor, een jaar. Gelukkig kon ik na een tijdje wachten terecht bij iemand die voor mijn nieuwe hulpverlener de triage deed. Kort door de bocht: kijken of ik wel weet wat mijn hulpvraag eigenlijk inhoudt, of ik er goed over heb nagedacht, ik de hulpvraag niet stelde vanuit een ziektebeeld en om te kijken of ik eigenlijk wel een kans maakte om via deze hulpverlener mijn laatste hulpvraag tot een goed einde te brengen.

Gelukkig mocht ik door naar de volgende ronde. Nou ja, dat was ook weer even wachten, maar gelukkig had ik al wel te horen gekregen dat dit niet een jaar zou zijn, maar een paar maanden. En nu zijn we paar maanden verder.
Ik heb een gesprek gehad met de nieuwe hulpverlener(s), ze werken in teams van 2. En over een weekje heb ik weer een gesprek. Er zal een aantal gesprekken plaatsvinden over mijn laatste hulpvraag, want ze moeten natuurlijk wel zeker weten dat ik aan alles voldoe voordat ze mij de laatste behandeling kunnen geven.
Ook moet ik nog praten met een psychiater over mijn laatste hulpvraag, want ze willen echt heel zeker weten dat ik hem stel omdat ik zelf echt hulp wil. En niet omdat mensen mij dwingen of omdat ik het eventjes allemaal niet zie zitten. Ik zie dit gesprek wel met vertrouwen tegemoet, heb al vaker gepraat over deze laatste hulpvraag en weet heel goed waarom ik deze laatste hulpvraag nu stel en waarom ik overtuigd ben dat het ook de laatste hulpvraag zal zijn die ik ooit stel.

Helaas heb ik nu geen kijk op hoelang het duurt voordat ik mijn laatste behandeling kan krijgen. En dat is iets wat wel erg veel stress geeft. En veel onzekerheid, maar gelukkig heb ik veel mensen bij wie ik hierover kan praten, zowel over mijn stress, maar ook over mijn laatste hulpvraag. Mijn ouders en beste vrienden weten van mijn laatste hulpvraag en ze steunen mij hierin, dit is wel fijn.

Meer durf ik nu niet te schrijven, want je weet nooit wie er meelezen en niet iedereen die bij mijn laatste behandeling betrokken is vond het een goed idee dat ik er over schrijf en twitter. Maar ik kreeg wel een goed advies: noem het beestje niet bij de naam maar spreek over je nieuwe hulpvraag. Ik heb dat advies bijna opgevolgd, maar niet helemaal.

0