Mijn naam is Marco van den Berg en ik ben geboren op 01-06-1970, in Geldrop waarna ik tot…

Rond de leeftijd van 1,5 jaar krijgen we het idee dat Tom niet zo goed hoort. As je hem roept kijkt hij niet of nauwelijks je kant op. Zou het nog steeds zijn nekje zijn waarom hij niet kijkt of is er iets anders aan de hand. Ook zegt hij nog nauwelijks iets. Het woordje papa of mama rond deze tijd zou toch meer dan welkom zijn. Dat hadden we nog vers in het geheugen staan van Bram en daar werd Tom natuurlijk continu mee vergeleken. Tja, je moet wat. Wij weer terug naar de kinderarts. Dan blijkt dat hij heel veel rotzooi achter zijn trommelvliezen heeft en waarschijnlijk nauwelijks iets hoort. Middels een medische ingreep werd dit verholpen. Een wereld ging voor Tom open. Huilen bij hoge geluidjes en lachen bij fijne geluidjes. Yes, weer een horde genomen. Nog steeds lijkt alles te duiden op fysieke ongemakken die het gedrag en lichte achterstand in de ontwikkeling van Tom verklaren.

In januari 2008 speelt zich een klein drama af. Kinderdagverblijf Nul-Vier heeft aangegeven dat het niet langer wenselijk is dat Tom nog bij hun blijft. Hij eist teveel aandacht op en die kunnen ze hem niet geven. Dat gaat ten koste van de andere kinderen. Een brok schiet in mijn keel en het lukt me nog nauwelijks om adem te halen. Natuurlijk hadden we het één en ander zien aankomen maar als dan uiteindelijk het hoge woord eruit is dan klapt er iets in je.

Tom komt uiteindelijk terecht bij Kompaan in Goirle, op een medisch kinderdagverblijf zoals dat zo mooi heet. Daar zitten minder kinderen met meer begeleiding. Meer aandacht dus voor mijn kleine man en daar worden we tijdelijk heel blij van. Zou dit dan het leven van ons mannetje wat dragelijker maken? We weten nog steeds niet wat er nu precies met hem is en besluiten eerst de ervaringen bij Kompaan af te wachten voordat we verder stappen ondernemen. Helaas, ook daar geeft men aan dat Tom zich slecht kan concentreren, niet stil kan blijven zitten, weinig aansluiting heeft bij andere kinderen en dat ze denken dat er, psychisch gezien, wat ontwikkelingen zijn die anders zijn dan je mag verwachten bij een kind van zijn leeftijd. Wederom een teleurstelling, we zijn er nog niet…

Op 14 april in het jaar 2009 zit Tom voor het eerst bij de kinderpsychiater. Stempeldag! Hij krijgt de vermoedelijke diagnose PPD-NOS met kenmerken van MCDD en ADHD. Tevens de kritische kanttekening dat we niet teveel waarde aan deze diagnose moeten hangen want Tom is eigenlijk nog te jong om een diagnose te kunnen stellen. Verwarring alom dus bij moeder en mij. Van de andere kant een bevestiging van ons gevoel dat Tom een bijzonder kindje is.

Wordt vervolgd!

0