Hierbij zal ik mezelf even voorstellen. Ik ben Lotte en ben 28 jaar. Ik woon op mezelf in…

Zoals jullie al eerder hebben kunnen lezen, zal ik een hele zware rugoperatie moeten ondergaan. Dit omdat ik een zeer complexe rugproblematiek heb. Door mijn spasticiteit en verhoogde spierspanning wordt mijn rug in allerlei bochten geduwd. Wanneer ik hier niets aan zou laten doen, zouden de problemen alleen maar erger worden en uiteindelijk zouden mijn organen in de verdrukking kunnen komen, met alle gevolgen van dien.

Daarom heb ik op 7 januari jongstleden de knoop doorgehakt en aangegeven dat ik de operatie aan zou gaan. Er werd verteld dat ik moest rekenen op 4 a 5 maanden wachttijd. In de tussentijd zouden er onderzoeken worden gepland, dit om te kijken hoe de stand van mijn rug was en te checken of ik fit genoeg zou zijn voor de zware ingreep. Half februari heb ik de hele dag in het ziekenhuis gezeten en ben ik de medische molen ingegaan. Na afloop kreeg ik te horen dat alles in orde was en dat ik op de lijst zou worden gezet. Binnen 5 werkdagen zou ik gebeld worden voor het doorgeven van de operatiedatum.

Ik kreeg snel bericht, maar helaas niet het nieuws waarop ik gehoopt had. De operatie was erg moeilijk te plannen. Dit omdat er diverse artsen bij moeten zijn en omdat de orthopeed er een hele dag voor wil uittrekken. Ik kreeg te horen dat ik er rekening mee moest houden, dat het augustus of zelfs nog later zou worden. Hier baalde ik verschrikkelijk van. Ik had op school al van alles geregeld in verband met mijn examens. Verder had ik geen vakantie geboekt omdat ik ervanuit ging dat ik tijdens de zomervakantie zou herstellen. Gelukkig kon ik mezelf hier snel overheen zetten en dacht ik: “Het is helaas niet anders en ik kan er niets aan veranderen.”

Deze week werd mijn moeder gebeld door het ziekenhuis en kregen we goed nieuws. Er was een datum bekend. Ik kan in de zomermaanden worden geopereerd, uiteraard wel onder voorbehoud. Dit heeft als voordeel dat ik minder van school hoef te missen en mijn studie waarschijnlijk binnen de reguliere termijn kan afronden. Ik kon spreekwoordelijk wel een gat in de lucht springen, helaas kan ik dit niet praktiseren hahah.

Nu er een datum is geprikt geeft dit een dubbel gevoel. Ik ben blij dat ik zekerheid heb en ergens naartoe kan leven, maar daarnaast komt er ook een angstgevoel naar boven. Vragen zoals “Neem ik wel de juiste beslissing?” en “Hoe ga ik hieruit komen?” spoken door mijn hoofd. De operatie heeft ook risico’s denk aan infectie, niet goed vastgroeien van het frame en verlamming. Aangezien ik al vele keren ben geopereerd, weet ik wat er fout kan gaan en wat voor gevolgen dit kan hebben. Ook al is de kans op complicaties niet zo groot, toch houd ik er in mijn achterhoofd rekening mee. Dit doe ik uit zelfbescherming, dan kan het alleen maar meevallen.

Mensen zeggen vaker tegen mij: “Och jij bent al zo vaak geopereerd, je bent er vast aan gewend” (Intussen ben ik de tel kwijtgeraakt en ben ik meer dan 10 keer geopereerd.) Een operatie went nooit, het is onnatuurlijk en akelig. Het idee dat je in leven wordt gehouden door de apparatuur en dat je de regie over moet geven aan andere mensen is onprettig. Dan heb ik het nog niet over het feit dat ze in je gaan snijden, boren, zagen enzovoort. Ikzelf heb juist het idee dat hoe vaker je geopereerd bent, hoe spannender het is. Je weet precies wat er gaat gebeuren en hebt vaak ook ervaring met de complicaties die erbij gepaard kunnen gaan. Dus mijn boodschap: Denk niet dat het went. Het is en blijft een spannend gebeuren.

0