Ik ben Vlinder en ik ben op dit moment van schrijven een dame van 39 jaar oud. Ik…

In deze blog ga ik het met jullie hebben over mijn lichamelijke beperking. Naast mijn whiplash/rug-nek-problemen heb ik Fibromyalgie. Deze aandoening wordt dus niet erkend omdat je het niet (altijd) ziet. Ook heb ik sinds het laatste kwartaal van vorig jaar eindelijk medicijnen tegen zenuwpijnen in mijn lichaam die voornamelijk in mijn rug aanwezig zijn.

In deze blog benoem ik met een aantal punten wat de Fibromyalgie voor mij betekent en wat het met mij doet.

Iedere dag pijn

Dagelijks sta ik op met pijn. De ene keer met veel pijn en ben ik totaal gebroken als ik wakker word. Op andere dagen heb ik meer geluk en sta ik wat fitter op. De manier van hoe je opstaat is dan ook bepalend voor je hele dag. Soms moet ik dan ‘s middags ook echt even 60 tot 90 minuten slapen of liggen om de rest van de dag door te kunnen komen.

Onvoorspelbaar

Fibro is zo onvoorspelbaar als het weer, en ik ‘misbruik’ dan ook vaak mijn goede dagen om de dingen te doen die ik graag wil doen of extra zwaar te trainen zodat ik mijn spieren kan laten groeien. Fibro zit in de weken delen, dus in de spieren en bindweefsel. Je ziet daarom in eerste instantie aan de buitenkant helemaal niets wanneer ik een goede dag heb dan.

Sporten helpt

Aan het bindweefsel kan ik zelf weinig doen, aan mijn spieren daarentegen wel. Gelukkig houd ik erg veel van sporten want als ADHD’er kan ik er mijn energie in kwijt en het helpt mij door mijn depressies heen. Wanneer ik dan ook door mijn Fibro niet kan sporten, merk ik dat in alles. In mijn lijf natuurlijk maar ook dubbel zo hard in mijn hoofd, want ik word er echt super chagrijnig en depri van als mijn lijf niet doet wat mijn hoofd wil.
Hardlopen is ook een passie van mij want dat maakt mij gelukkig, en ik ben dan ook supertrots als ik met mijn lijf toch weer een medaille binnen haal voor de 5km of 10km. En dat ik een dag erna weer inlever en op bed moet liggen, maakt mij dan niet zoveel uit.

Onbegrip door onzichtbaarheid

Mensen die mij niet kennen en mij alleen zien sporten op mijn goede dagen denken dat het allemaal wel meevalt en dat ik me niet moet aanstellen of -erger nog- dat ik het verzin. Daardoor tonen vreemde mensen vaak onbegrip, maar de mensen in mijn directe omgeving weten wel hoe het zit omdat ze mij ook gezien hebben in mijn slechte dagen. Ik kan dan namelijk niet eens fatsoenlijk lopen of boodschappen doen. En doordat de spierspanning hoog zit, lig ik nog met regelmaat met migraine op bed.

Balans

Dat ik dus Fibro heb wil niet zeggen dat ik helemaal niets meer kan. Door dus regelmatig te sporten houd ik mijzelf fit en mijn spieren, bindweefsel en botten sterk, dat is in mijn geval heel erg belangrijk.
Doordat ik mijn spieren sterk houd kan ik meer, maar let wel: ik word ook weer net zo goed keihard afgestraft na een dag inspanning hoor, vergis je daar niet in. Het is erg lastig voor mij de balans te vinden. Door mijn ADHD gaat het dan ook nog steeds geregeld mis en klap ik er weer uit zoals dat heet.

Je ziet het niet altijd, maar ik heb het wel 24/7.

Liefs Vlinder

 

 

0