Hierbij zal ik mezelf even voorstellen. Ik ben Lotte en ben 28 jaar. Ik woon op mezelf in…

De leestijd van deze blog is ongeveer 3 minuten.

Participatiewet

Op 10 april 2018 schreef ik de blog: Een sociaal en meedenkend voorstel, of toch niet? Hierin schreef ik over de veranderingen die staatssecretaris Tamara van Ark (VVD) van Sociale Zaken en Werkgelegenheid wilde doorvoeren betreffende de Participatiewet. Mensen zouden aan een baan geholpen worden, maar het zogenaamde sociale wetsvoorstel bleek een verkapte bezuinigingsmaatregel. De plannen zouden desastreuse gevolgen hebben voor mensen met een arbeidsbeperking, onder andere een inkomensverlaging en strengere toelatingscriteria.

Mevrouw Van Ark stuitte dan ook op veel weerstand vanuit onder andere de politiek en de mensen met een arbeidsbeperking. Zij hebben er toentertijd voor kunnen zorgen dat het wetsvoorstel werd aangepast en dat de gevolgen enigszins binnen de perken bleven. Staatssecretaris Van Ark was niet blij met alle ophef en verzachtende wijzigingen, maar legde zich hierbij neer.

Nieuwe plannen mooier voorgespiegeld dan ze zijn

Nu anderhalf jaar later laat mevrouw Van Ark weer van zich horen en wil ze opnieuw gaan sleutelen aan de Wajong-uitkering. Deze uitkering biedt circa 250.000 mensen met een (gedeeltelijke) arbeidsbeperking een inkomenszekerheid. Mevrouw Van Ark geeft aan dat de huidige regelingen ingewikkeld zijn en niet voor iedereen gelijk. Binnen de Wajong gelden tot op heden drie verschillende regelingen met ieder zijn eigen rechten en plichten. Ze wil dit nu gelijktrekken zodat de wetgeving eenduidiger wordt. Tot dit punt ben ik het volledig eens met mevrouw Van Ark, iedereen is in mijn ogen gelijk en daarom is het goed om de wet te vereenvoudigen en gelijk te trekken. In eerste instantie denk je misschien dat de ideeën nog niet zo verkeerd zijn. Zo wil ze het studeren voor mensen met een beperking makkelijker maken en een terugvaloptie bieden wanneer je je baan verliest. Dit is om de drempel naar regulier werk te verlagen. Veel mensen denken dat dit een positieve zet is, máár … er zitten addertjes onder het gras. De plannen worden mooier voorgespiegeld dan ze daadwerkelijk zijn. Ook nu is er in mijn optiek sprake van een bezuinigingsmaatregel. De versimpeling van de Wajongwet betekent vooral dat mensen moeten inleveren.

Minimumloon is het plafond

In het huidige systeem kunnen Wajonggerechtigden die werken, door verschillende regelingen boven het minimumloon uitkomen. Ze worden net als ieder ander beloond voor het feit dat ze een opleiding hebben afgerond of zich hebben opgewerkt binnen het bedrijf. Hoe hoger de opleiding of hoe meer ervaring, des te hoger je inkomen. In de plannen die nu op tafel liggen, kijkt de overheid bij het berekenen van het inkomen alleen nog naar het aantal gewerkte uren, afgezet tegen het minimumloon. Een laagopgeleide verdient dan evenveel als iemand die een universitaire master heeft afgerond. In beide gevallen krijgen mensen hun uitkering die wordt aangevuld tot het minimumloon (bruto circa 1600 euro per maand). Wanneer je jong een arbeidsbeperking oploopt en hierdoor afhankelijk bent van een Wajong-uitkering, staat je maximale inkomen dus al vast. Ik denk dan: hoezo gelijkheid, iemand zonder arbeidsbeperking met eenzelfde diploma verdient toch echt meer dan het minimumloon, dat is discriminatie.

volwaardig meedoen in het arbeidsproces

Vangnet onvoldoende bij werkloosheid

Staatssecretaris Van Ark wil Wajonggerechtigden tegemoetkomen wanneer ze hun baan verliezen. Ze hebben dan twee maanden recht op een compensatiebedrag. Daarna worden mensen losgelaten en worden ze teruggezet naar een soort van bijstandsregeling. Uit cijfers van het ministerie van Sociale Zaken blijkt dat slechts 20% van de Wajonggerechtigden binnen twee maanden een baan heeft. Binnen een jaar geldt dit voor 40%. Ik vraag mij dan af, hoe mevrouw Van Ark ervan uit durft te gaan dat de meeste mensen met een beperking binnen twee maanden een nieuwe baan hebben. Dit lijkt mij wel heel rooskleurig geschetst en allesbehalve realistisch.

Compassie en solidariteit

Gelukkig zijn veel politieke partijen het met mij eens en vinden ze de termijn van twee maanden ook te kort. De partijen vinden een termijn van 1 à 2 jaar een realistischer idee. Staatssecretaris van Ark moet nu het wetsvoorstel aanpassen. Op 5 november stemt de Tweede Kamer over het wetsvoorstel en de ingediende moties. Ik hoop dat de Kamerleden zich beseffen dat niemand kiest voor een fysieke beperking en dat juist deze doelgroep staat te trappelen om mee te doen en te participeren. Werken is hierin een cruciaal onderdeel. Ook ik wil graag mijn eigen geld verdienen. Daarnaast zorgt werken ervoor dat ik mijn kennis en kunde kan inzetten en mijn kwaliteiten verder kan ontplooien. Als in de grondwet staat dat iedereen gelijk is, waarom worden er dan toch hokjes gecreëerd binnen het gelijkheidsbeginsel? Door mijn fysieke beperkingen zijn veel dingen in het dagelijks leven lastig of onuitvoerbaar. Geef mij de kans om te werken en mijn passie na te jagen en pak dat niet van mij af.

Bronnen:

Algemeen Dagblad: Wajong debat eidigt met groot vraagteken – 31 oktober 2019

EenVandaag: Staatssecreatris Tamara van Ark moet wetsvoorstel Wajong aanpassen – 31 oktober 2019

Trouw: Versimpeling Wajongwet betekent vooral inleveren, armoede dus. – 25 oktober 2019

Trouw: Hoe hard de Wajonger ook werkt het minimumloon is straks het hoogst haalbare – 25 oktober 2019

Tweede Kamer: Wijziging wetgeving rondom wajong – 30 oktober 2019

 

1+