Hallo allemaal,Ik zal mijzelf voorstellen mijn naam is Charissa Fens, ik ben 22 jaar en ik woon in…

Van mensen word tegenwoordig verwacht dat je zoveel mogelijk mee doet. Je moet aan bepaalde eisen voldoen. Zo geldt dit ook qua het volgen van een opleiding. Al vroeg word er verwacht dat je de keuze maakt wat past bij mij? Voor mij was de vraag ook wat past bij mij, maar ook gaat dit lukken met mijn beperking. Heel veel dingen kan ik wel, maar je moet ook wel realistisch blijven: piloot, verpleegkundige of een architect dat zit er niet in.

Drie jaar geleden begon ik aan de opleiding sociaal maatschappelijk dienstverlener. Eerder had ik een gesprek gehad op een andere school over een andere opleiding. Maar hier werd ik niet aangenomen. De reden een student met een visuele beperking dat zagen ze niet zitten. Je mag niet weigeren om de reden dat iemand een beperking heeft. Daarom werd er een andere reden in het dossier geschreven. Maar dat deze reden een gevolg is van mijn beperking. Dat is van zelfsprekend wel duidelijk. Als iemand op een paar meter afstand gaat zitten en geen enkel geluid maakt. Word het voor mij ontzettend moeilijk om oogcontact te maken. Het is namelijk zo dat ik helemaal geen oogcontact kan maken. Ik kijk wel de richting in van de persoon die praat maar ik zie jouw ogen niet. en zie dus ook niet of je mij aan kijkt! ‘’Oogcontact’’ is dus iets wat in mijn geval eenzijdig is en vanuit mij kant alleen uit beleefdheid is. Want zelf zie ik er niets van.

Deze school was anders ze wilde mij wel een kans geven. Het begin was erg wennen zeker omdat deze opleiding in een andere stad was. Dit leverde mij dagelijks veel reistijd op. Niemand van mijn middelbare school ging naar deze school. Ik kende dus niemand maar op die manier kon ik wel een start maken zonder vooroordelen ze kende mij immers toch niet. Al snel had ik wel contact met mensen van mijn klas. Maar weten wie er in mijn klas zaten dat heeft langer geduurd. Ik moet de link gaan leggen tussen iemand stem en wie dat dit is. Dat duurt wel even, maar uiteindelijk was ik wel in staat om te weten wie welke klas genoot was.  Tot dat in het laatste jaar de klassen werden samengevoegd. Niet iedereen was er altijd en tot het laatste moment heb ik het moeilijk gehad met wie dat nu deze nieuwe mensen in de klas waren.

In het loop van het eerste jaar werd steeds duidelijker dat alles mij meer tijd en energie kost. Daarom werd mijn rooster aangepast. Sommige vakken volgde ik de ene week wel en de week daarna niet. Op dit manier krijg ik wat meer ruimte. Ik zorgde er natuurlijk wel voor dat ik thuis alles bij houd. Aan het einde van het eerste jaar word besproken dat het op deze manier misschien toch niet haalbaar is. Misschien is verlening van de opleiding beter voor mij. Maar ondanks dat deze beslissing op dat moment genomen werd. Is deze niet uitgevoerd. Ik heb immers mijn diploma als nog binnen de normale drie jaar gehaald! Vooral energie was een probleem het was niet zo dat ik het qua niveau niet aan kon. Daarom heb ik het uiteindelijk toch binnen drie jaar gehaald.

Een stage vinden is lastig, bedrijven zitten niet te springen om stagiaires en een stagiaire met een beperking daar hebben ze vooroordelen bij. Dat deze vooroordelen niet terecht hoeven te zijn. Dat zien ze niet in. Een letterlijke opmerking die ik tijdens een gesprek met een bedrijf kreeg was: maar jij kunt niets zien dus dit gaat niet lukken… Dat is niet leuk om te horen, ja ik heb een beperking maar omdat deze aangeboren is weet ik niet anders. Daardoor heb ik niet het idee dat het mij heel erg beperkt. Ja ik doe dingen anders als mensen die wel goed zien. En ik krijg visueel niet alles mee, maar toch krijg ik op verschillende andere manieren wel zoveel wel mee. Maar zie dat maar uitgeld te krijgen aan mensen. Dat lukte niet. School hielp mij en uiteindelijk kreeg ik een kans bij zorgbelang Brabant. Hier kon ik laten zien wie ik werkelijk was. En dat ik zoveel wel kon.

Ook het tweede jaar bleef energie een groot probleem, mijn rooster werd elke periode aangepast en daarnaast liep ik minder uur stage. In plaats van de normale 8 uur liep ik er 5 uur. Ik ging met de taxi naar stage in de periode dat ik nog op de wachtlijst stond voor een geleidehond. Zo was ik binnen een half uur op mijn stage en binnen een half uur ook weer thuis. Aan het einde van het tweede jaar werd ik voorgesteld aan Nancy. Niemand had op dat moment kunnen voorspellen wat nancy haar komst zou veranderen.

In  augustus zetten ik de eerste stappen met nancy in de school. De eerste dag legde ik uit wat nancy doet en hoe er met haar omgegaan moet worden. Haar voor de volle 100% negeren al snel werd ze daarom ‘’the dog’’ genoemd. Nancy heeft in een jaar tijd de link niet gelegd dat zei hiermee bedoeld werd helemaal goed dus.

Stage ronden ik af in januari 2014, positieve ervaringen heb ik er op gedaan. Maar ook daar kwam ik mij tegen, tegen op het gebied van werken met mijn laptop. Op de huidige manier hield ik dat slecht vol. Dat zorgde wel voor het inzicht ik moet dingen veranderen. En op het gebied van werken met mijn laptop maar ook op andere gebieden leren. Dat mijn zicht niet het belangrijkste is. Het kan ondersteundend zijn. Maar alles er mee willen doen is zo vermoeiend. Het zorgt voor veel klachten en is het niet waard. Daarom besloot ik tijdens mijn laatste stage periode om een revalidatie traject te gaan volgen. Dingen op een andere manier te leren. Leren non visueel te werken, en te leren waarvoor mijn restzicht inzitten en echt meerwaarde heeft.

Het laatste half jaar bestond uit afsturen. Een aantal examens in de vorm van werkstukken en projecten maken. Alles ronden ik goed af en verder nog examens van Nederland, Engels en Rekenen.

9 juli was het dan zo ver en had ik de diploma uitreiking van mijn opleiding. Een afscheid van een periode van drie jaar. Waarin ik beter inzicht heb gekregen over wat ik wel en niet kan. beter heb geleerd hulp te vragen, en daarnaast mijn lieve geleidehond in mijn armen heb mogen sluiten.

Mijn conclusie met een beperking kun je best wel een reguliere opleiding volgen. Wel hangt van jezelf af in hoeverre dat dit gaat slagen. Niemand weet hoe het voor jouw is, wat je wel en niet kunt. Je zult dus zelf je grenzen aan moeten geven. Hulp vragen wanneer dat nodig is. En wanneer het gaat mee doen met de rest.

0