**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Ik weet het niet meer, ik weet niet hoe ik nog langer door moet gaan. De schijn ophouden dat het goed gaat. Ik ben op. Ik ben moe, ik ben klaar. Ik weet dat ik veel mensen nu ga teleurstellen, teleurstellen omdat ze denken dat het goed met me gaat, omdat ik zo lang hun maar ook mezelf voor de gek heb gehouden. Het is al een tijdje gaande ik verlies de controle. Ik verlies de controle op de wereld om mij heen en dat is eng. Dingen veranderen, dat weet ik ook wel, maar ik heb het er moeilijk mee. En op dit moment veranderd er zoveel om me heen. Dingen waar ik een jaar geleden nog zeker van was zijn nu onzeker. En dan heb ik het niet alleen over de veranderingen in de zorg, maar misschien juist over de veranderingen in mijn leven.

Al moet ik eerlijk zeggen dat ik niet eens zo zeker ben of er veel veranderd is, misschien ben ik wel veranderd, heb ik in het laatste jaar dingen geleerd en ontdekt waardoor het allemaal anders lijkt, waardoor de zekerheden die ik voor mezelf had bepaald er niet meer kunnen zijn. Inzicht noemen ze dat geloof ik. Niet langer kan ik zeggen dat ik bepaalde dingen niet wil of nodig heb. Ik moet nu toegeven dat ik ze niet kan of durf, dat ze voor mij voor altijd onbereikbaar zullen zijn.

Niet langer kan ik verzwijgen dat ik zowel psychisch maar ook zeker lichamelijk veel heb moeten inleveren. Dingen die ik een paar jaar geleden nog kon, lukken me niet meer. Daar baal ik van. Maar geen idee hoe ik het verval kan stoppen. Ik ben moe, zo verschrikkelijk moe.

Iedereen om mij heen lijkt zich te ontwikkelen, behalve ik. In het gunstigste geval sta ik stil, maar vaker moet ik erkennen dat ik achteruit aan het gaan ben. Ik twijfel steeds vaker aan mezelf, of ik dingen nog wel moet doen, want ik heb ingezien dat ik mezelf aan het kapotmaken ben. Dat ik zo niet door kan gaan, maar alleen….. het alternatief, is dat niet erger dan hoe het nu is? En dit is misschien klote, maar wel bekent. Ik ben bang, bang voor de toekomst, bang voor wat er gaat gebeuren als het nog slechter met me gaat. En ik ben bang van mezelf. Er zijn steeds vaker momenten dat ik de controle helemaal verlies, dat ik uren zit te huilen of aan het schreeuwen ben, maar op het moment dat er iemand bij komt, sla ik dicht, dan trek ik de muur weer op en laat ik zo min mogelijk emoties zien. En natuurlijk mensen die mij kennen prikken daar wel een beetje doorheen, al denk ik, nee ik weet wel zeker dat niemand weet hoe erg het echt is met me op dit moment. Dat ik elke avond huilend in slaap val met de wens om niet meer wakker te worden en elke ochtend huilend opsta omdat het toch weer gebeurd is.

Ik weet er is een oplossing, en die oplossing begint er steeds beter en fijner uit te zien. Waarom ik niet uit dit leven stap? Ik weet het niet, misschien omdat ik daar ook te bang voor ben? Bang dat het mislukt? Of is het omdat ik me verantwoordelijk voel naar zoveel mensen? Dat ik hun niet teleur wil stellen, dat ik hun niet wil achterlaten met de vraag of ze iets “fout” hebben gedaan? Of is het omdat ik gewoon te laf ben? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik steeds meer moeite moet doen om niet toe te geven aan de impuls mezelf iets aan te doen. Want een ding weet ik wel zeker, als ik uit dit leven stap dan doe ik dat netjes, gepland en niet in een impuls. Iets met controle houden, want ik kom er ook wel achter dat ik een behoorlijke controle-freak ben.

Er veranderd te veel. Op het gebied van persoonlijke relaties, de hulp die ik kan krijgen, mijn vrijwilligerswerk etc etc. En nu weet ik wel dat verandering ook goed kan zijn en dat niets eeuwig kan blijven zoals het is, maar het voelt niet zo. En voelen is iets dat ik de laatste tijd veel meer ben gaan doen, waar ik vroeger mijn gevoel uit kon zetten, lijkt het nu een niet te stoppen golf. Gelukkig of helaas vooral als ik alleen ben, want ik ben als de dood dat andere mensen me zo zien. Ik wil niet als zwak worden gezien of nog erger een zeur, want ik ben bang dat mensen dat vinden. En geef ze eens ongelijk. Het gaat al jaren slecht, dus het antwoord op de vraag “hoe gaat het” is voorspelbaar aan het worden. En mensen kunnen me niet helpen, ze doen hun best maar het lukt niet, dus faal ik, ik heb hun teleurgesteld.

Ik ben bang om dingen uit te spreken, ik ben bang om controle te verliezen, maar tegelijk ben ik ook bang dat door mijn gedrag ik die dingen juist doe, maar stoppen kan ik niet. Ik weet het gewoon niet meer. Op dit moment snap ik mezelf niet, nog minder dan ik ooit gedaan heb, want vroeger kon ik behoorlijk goed mijn gedrag voorspellen, ik kan beredeneren wat ik zou gaan doen, zelfs als ik door het lint ging, maar nu? Ik weet het gewoon niet meer. En zo kan het gebeuren dat de kleinste dingen mijn emoties triggeren dat ik zomaar ik janken kan uitbarsten of me ineens heel veel zorgen begin te maken over de kleinste dingen.

Wat ik eraan kan doen? Ik weet het niet. Ik weet het echt niet. Nou ja eigenlijk weet ik het wel. Om heel eerlijk te zijn is het me nog nooit zo helder geweest, maar…… Ik durf niet. Ik ben laf. Ik blijf leven omdat ik niet anders kan, omdat er heel af en toe nog een lichtpuntje is, waardoor ik doorga, maar ik merk dat ze minder worden. En ik merk dat ik ze zelf probeer te voorkomen, want als straks echt allen donker en slecht is en er geen enkel lichtpuntje meer aan de hemel staat, dan durf ik misschien wel, dan is het makkelijk, dan voel ik me misschien minder schuldig.

0