**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Zoals je misschien wel weet wacht ik op een oproep van het ziekenhuis om goed ingesteld te worden in verband met mijn slaapapneu. Het feit dat er daar veel mis is gegaan en dat ik niet weet wanneer ik word opgenomen gaf en geeft mij de nodige spanning en onrust. Gelukkig heb ik veel van het wat en hoe duidelijk kunnen krijgen door mijn moeder een paar weken geleden te laten bellen met mijn vragen en zorgen. Ik moet zeggen door de verpleegkundige werd ze zeer netjes te woord gestaan en hij had alle begrip voor mijn angsten en zorgen.

Er is duidelijk afgesproken dat ik de week voor de opname op woensdag gebeld zal worden. En dat ik dan maandagochtend te horen krijg of de opname ook daadwerkelijk doorgaat. Niet fijn zo kort dag, maar ik snap ook dat ze spoedeisende zaken voor laten gaan en dat die zich nu eenmaal moeilijk laten plannen. Ook het feit dat ik een eenpersoonskamer op een specifieke afdeling nodig heb speelt hierin een rol.

Maar om kort te zijn, de laatste woensdag zat ik erg in spanning of ze zouden bellen en elke woensdagavond zat ik met gemengde gevoelens. Balen dat ik nog niet wist wanneer en opgelucht dat ik nog niet hoefde, want ik zie er heel erg tegenop. Ik denk dat het balen wel overheerst want ik wil er vanaf zijn, ik wil ook weer afspraken kunnen plannen zonder dat ik er elke keer bij moet zeggen dat het onder voorbehoud is omdat ik wacht op een oproep van het ziekenhuis.

Gisteren weer geen telefoon, maar groot was mijn verrassing dat ik vandaag (donderdag) werd gebeld door het ziekenhuis. Ik zou maandag terecht kunnen. Ze hielden nog een slag om de arm, want met spoedgevallen weet je het nooit, maar ik kon er vanuit gaan dat het maandag zou worden. Ze zouden maandagochtend tussen 8:30 en 9:00 bellen met het definitieve nieuws en dan werd ik zo rond 11:00 in het ziekenhuis verwacht.

Oke, euhmm, goed, doe maar dan. En meteen voelde ik de stress opkomen, want dit was niet de afspraak, woensdag is woensdag, maar goed ik wil ook niet te beroerd zijn. Dus ik aan de slag om mijn afspraken van de komende week (en dat waren er nog al wat) te mailen en te bellen om af te zeggen of te verplaatsen. Ik was daar net mee klaar toen mijn moeder, die ik had gebeld om eventjes langs te komen, binnen kwam. Omdat het de vorige keer zo verschrikkelijk is misgegaan en ik het mezelf maar ook mijn ouders niet nog een keer wil aandoen om midden in de nacht mij op te halen uit het ziekenhuis, wat toch wel ruim anderhalf uur rijden was, hadden we afgesproken dat mama mee zou gaan en ten minste de eerste nacht zou overnachten, maar rekening zou houden met de hele week. En ja ik schaam me hier soms wel een beetje voor, maar aan de andere kant ik vraag de hulp wel. Mama had ook een heel drukke week voor de boeg waarin ze met een aantal mensen doktersbezoeken had, mijn moeder is namelijk niet alleen voor mij mantelzorger.

Op het moment dat we willen overleggen hoe we het precies gaan regelen gaat opnieuw mijn telefoon. Ik herken het nummer van het ziekenhuis. Ik grap tegen mijn moeder:“het ziekenhuis om te zeggen dat het niet doorgaat.” en ik neem op. Nu mag je 3x raden. Juist, het ziekenhuis om te zeggen dat het niet door gaat omdat ze de kamer dubbel geboekt hadden. Ik bleef beleefd maar gaf wel duidelijk aan dat ik erg flink de balen van had, iets wat de verpleegkundige zich goed kon voorstellen. Ik heb toen aangegeven dat ik behoefte had aan een datum, desnoods wat verder weg, want de spanning en onzekerheid begonnen hun tol te eisen. In gezamenlijk overleg hebben we 8 december nu als datum, natuurlijk met het voorbehoud van spoedgevallen en dergelijke.

Hierna wachtte mij de schone taak om met iedereen die ik net had gemaild en gebeld opnieuw contact op te nemen om te zeggen dat ik toch niet naar het ziekenhuis moest en de afspraken gewoon door konden gaan.

Jammer alleen dat dit mij zoveel stress kost.

0