Ik ben Vlinder en ik ben op dit moment van schrijven een dame van 39 jaar oud. Ik…

Eerder stelde een arts Niet-aangeboren Hersenletsel (NAH)/Neurologisch Trauma bij mij vast. Ik heb tijd nodig gehad om te verwerken wat er door die MRI naar boven is gekomen. En ik vraag mijzelf af, valt het eigenlijk wel onder NAH aangezien het feit dat ik mijn beschadiging wel tijdens mijn geboorte heb opgelopen. Ik kan er nergens iets over vinden. Alles wat ik heb gelezen gaat over ernstige problematiek waardoor ik besef dat ik een serieuze dans heb ontsprongen. Het had serieus zo anders kunnen zijn. Ik heb dus geluk bij een ongeluk, maar voor nu kan ik er ook weinig mee want ik blijf er ‘uitklappen’ zoals ik dat noem. En ik zou dat zo graag anders zien. Ik zit ook nog steeds met vragen die onbeantwoord blijven en dat is niet makkelijk.

Vroeger was het nu eenmaal allemaal anders

Als ze vroeger nu eens echt naar mijn moeder hadden geluisterd in plaats van haar steeds aan de kant gezet te hebben als te overbezorgd, dan waren ze er wel achter gekomen door echt onderzoek te doen. Maar in de jaren 80 ging het allemaal anders. Wij zijn letterlijk van het kastje naar de muur gestuurd en met veel onbegrip en onjuiste hulp achtergelaten. Nu kunnen ze met een echo alles zien en wordt er een kindje in geval van nood meteen gehaald. Mijn pad was niet makkelijk, mijn dromen gingen steeds teniet, maar ik bleef dromen. Nu ook blijf ik dromen. Ik wil ook iets zijn, iets betekenen voor deze wereld. De mensen oproepen om naar hun instincten te luisteren en naar de instincten van anderen. Ik heb met mama gesproken en het bleek ook dat zij mij zo’n 6 weken lang niet heeft gevoeld in haar buik, ik zou hebben stil gestaan. En ik weet ook wel waarom. Mama had het niet makkelijk, ze verloor haar zoontje met zes maanden toen ze zo’n twee weken zwanger was van mij.

‘Werken aan mijn dromen’

Ik blijf werken aan mijn dromen, ondanks corona, want meer kan ik niet doen op het moment. Ik had graag een studie gevolgd. Doordat ik dus helemaal geen echte diploma’s heb, ben ik ook niet interessant voor de arbeidsmarkt. En dat gevoel is niet prettig. Het is zowat hetzelfde gevoel als op de basisschool. Dat er met gym groepjes gevormd moesten worden, waar leerlingen hun favorieten uitkiezen en ik eindigde ook daar altijd op de laatste plek. En dat gevoel heb ik dus ook als ik door vacatures blader. Gewoon, om te kijken wat ik zou kunnen verdienen als ik doe wat ik het liefste doe en dat is schrijven. En daar ben ik nu ook wel mee bezig om mijn waarde omhoog te krikken. Ik volg allerlei gratis of betaalbare webinars, cursussen en masterclasses die ik kan vinden, zodat ik misschien ooit ergens voor een betaalde column zou kunnen schrijven als vaste rubriek.

‘Purpose’ oftewel Levensdoel

Door mijn eigen wijsheid en doorzettingsvermogen ben ik gekomen waar ik nu ben. Ik heb ergens altijd wel mijn eigen regie genomen, al was het vaak wel in de overlevingsmodus. Ik zou dat ‘coping’-mechanisme graag achter mij willen laten. Ik wil voor mezelf gaan beginnen. Ik wil zo graag uit die Wajong komen en ik weet niet of mij dat wel gaat lukken door mijn beperkingen. Structuur en plannen blijft een hele moeilijke opgave voor mij, maar ondanks dat alles blijf ik vechten, zo ben ik ook ter wereld gekomen. Ik hoop dat ik mensen kan inspireren en motiveren om niet op te geven; wij zijn niet voor niets op deze wereld gekomen. Iedereen heeft een ‘purpose’ (oftewel levensdoel), en ik ben die van mij na jaren eindelijk aan het ontdekken.

“Wat is jouw levensdoel (‘purpose’) ondanks, of misschien wel juist dankzij, je beperking?”

Vlinder