In augustus 2018 ben ik gestopt als deelnemer van BroedplaatsZ. Dank voor het plekje dat ik hier heb…

Met Triggerfinger luid op mijn koptelefoon waag ik een poging tot beschrijven van wat er in die kop van mij gaande is. Misschien om er wat grip op te krijgen, misschien ook gewoon om even van me af te schrijven en de piekers los te kunnen laten voordat ik de nacht in moet.

Keep all the balls in the air

Keep all the saucers spinning

Er zijn ontwikkelingen gaande, sommige in een tempo dat ik haast niet bij kan houden. Het maakt me bang. Bang dat ik het allemaal niet waar kan maken en straks weer keihard op m’n snuit ga.

Sinds begin januari ben ik betrokken bij het maken van een nieuwsbrief over ervaringswerk, met de focus op empowerment en herstel. Dat doe ik freelance, dat doe ik ook best goed. Het is heel wat dat ik dat durf te zeggen, dat ik iets goed doe.
Zo ben ik langzaamaan deel geworden van het team ervaringsdeskundigen bij ‘onze’ instelling.

Daaruit voortgevloeid is de opleiding tot schrijfcoach digitaal herstelverhaal. Ik heb ’m afgerond en ga half juli aan de slag. Weer een stap vooruit, een functie waarvan ik ook denk dat ik ’m aan zal kunnen.

The truth is the truth

No matter how thin you slice it

Ik ben bang.
Ik ben bang dat mijn eigen herstel nog niet stabiel genoeg is om al zoveel stappen vooruit te zetten. Mijn collega heeft me fantastisch gecoacht in het zoeken naar ervaringswerk dat echt bij me paste, maar al die tijd heb ik behoefte gehad dieper in te gaan op mijn herstel, het echt te doorleven en de – in mijn geval- soms ontwrichtende complicaties en gevolgen te kunnen bespreken met een professional.
Die hulp heb ik ook gevraagd en elke nieuwe behandelaar (want zo gaat dat in tijden van bezuinigingen: ze volgen elkaar in rap tempo op) vond mijn hulpvraag helder, positief en constructief. Deze behandelaars hadden alle de functie van medicijnman: pillen voorschrijven, maar geen of weinig ruimte voor echte gesprekken. En elke keer was de belofte dat ik snel een eigen praatpeut zou krijgen. Daar wacht ik inmiddels al 2 jaar op.

In de tussentijd is het al een paar keer goed mis gegaan. Huwelijkscrisis, ‘in verwarde toestand het huis verlaten’ en door politie thuisgebracht worden, een impulsieve suïcidepoging, een opname op een gesloten afdeling, nachtelijke gesprekken met de acute dienst etc.

Afgelopen maandag had ik een gesprek met mijn nieuwe medicijnvrouw, net als alle vorige ook weer eentje die nog in opleiding is.
Zelden verliep een gesprek zo negatief. Ik gaf aan niet helder te zijn na 2 doorwaakte nachten en dat ik er behoorlijk doorheen zat door verdriet rondom een overlijden.

Ze ging er niet op in, wilde ter plekke een heldere formulering van mijn hulpvraag. Werd ongeduldig toen ik niet uit mijn woorden kwam, slaakte de ene zucht na de andere. Mag ik hier zeggen dat ik het een kreng van een mens vond?

Ik klapte dicht, probeerde het nog wel maar haar vervelende houding vormde zo’n blokkade dat ik er echt niet uitkwam. Mijn hulpvraag heb ik zo’n duizend keer eerder verwoord bij hulpverleners en ik vroeg haar het dossier te raadplegen. Ze weigerde en bleef met haar pen op haar notitieblok tikken. Ik ben kalm gebleven, al stonden de tranen van frustratie in m’n ogen. Benoemd dat ik dit een nare manier van communiceren vond en dat ik me in een hoek gedreven voelde.
“Aha, hmm.” Tik-tik-tik met die pen op dat schrijfblok.

Met die summiere en incomplete hulpvraag is ze het teamoverleg in gegaan. Een team dat mij al jaren kent, wil ik daar nog aan toevoegen. Juist van dit team kreeg ik telkens die belofte.
En nu is mijn verzoek afgewezen. Je doet vrijwilligerswerk en zegt dat je herstelt, waarom zou je dan nog hulp nodig hebben? Nee, je krijgt geen individueel begeleider. We vinden dat je DGT in deeltijd moet gaan doen óf we gaan de ontslagfase in. Binnen een week willen we uitsluitsel over je keuze.

Dat ik DGT al eerder heb gedaan en absoluut geen behoefte meer heb aan het hele groepsgebeuren dat bij een deeltijdbehandeling komt kijken, blijken geen geldige argumenten. Take it or leave it.

Mijn vertrouwen, dat al flink tanende was door het telkens doorgeschoven worden en steeds beloftes krijgen die niet waargemaakt worden, is tot een nulpunt gedaald. Ik neig naar de optie ‘leave it’.

Can you bounce back before the cracks start showing

Before loneliness kicks in, the very next day

Ik merk dat het slechter met me gaat de laatste dagen. Ik ben lusteloos, somber, heb moeite in contact te blijven met de buitenwereld. Ik doe de dingen die ik moet doen, maar zonder enige voldoening. Ik voel me eenzaam, hoeveel mensen me ook steunen. Ik voel vluchtneigingen opkomen en het kost me bergen energie om die te onderdrukken.

Ik ben gewoon fukking bang dat de volgende terugval al begonnen is, bang voor mezelf. En bang de vooruitgang die ik geboekt heb weer te verliezen, inclusief mijn vrijwilligerswerk.

Keep all the balls in the air

Keep all the saucers spinning

It ain’t about losing or winning

0