Hallo mijn naam is Debby en ik ben gevraagd om te bloggen voor BroedplaatsZ. In december 2013 heb…

Vorige week ben ik naar een bijeenkomst van Het Fitte Brein geweest. Tijdens deze bijeenkomst werd er door 3 vooraanstaande sprekers een lezing gehouden over hoe belangrijk het is om onze hersenen tot op hoge leeftijd fit en vitaal te laten zijn en blijven. Dit kan door middel van voeding en beweging, maar ook (en daar wil ik het over hebben) door motivatie. Motivatie om te willen, motivatie om door te gaan, motivatie om iedere overwinning te zien als een overwinning… Grote, kleine en ieniemienie overwinningen.

Want uiteindelijk gaat het leven wel gewoon door of ik nu een blijvende hersenbeschadiging heb of niet. En vooral… de wereld om mij heen gaat gewoon door. Kijk, ik ben gezegend (ja zo voel ik dat écht) met heel veel lieve, begrijpende mensen om mij heen die mij steunen en opvangen wanneer ik daar behoefte aan heb. En daar ben ik hen ontzettend dankbaar voor! Goed dat gezegd hebbende, ik doe daar natuurlijk ook een hele hoop zelf in. Welke kracht ik in mezelf heb aangeboord na het ongeluk, zag ik weer terug tijdens bovengenoemde bijeenkomst. Een lotgenoot vertelde daar haar zeer indrukwekkende ervaringsverhaal. Eerst zagen we haar op het grote scherm en later klom ze het podium op. Kippenvel en tranen in mijn ogen. Wat een kracht! Maar wacht even, dit is ook mijn verhaal! Ik vond het bijzonder confronterend om weer te ervaren in welke hel ik geleefd heb en soms leef ik er nog in. Want alles is anders en alles is nieuw. Zelfs nu nog en nee aan de buitenkant zie je niks… Maar mijn beperkingen zijn wel degelijk zowel fysiek als mentaal. En lucky me ben ik ook geboren met een aangeboren hersenafwijking, dus fysiek en mentaal had ik al wat te verhapstukken zeg maar. Wat zijn dan die beperkingen? Nou, daar probeer ik dagelijks achter te komen.

Misschien is het goed dat ik vertel over welke trauma’s ik precies heb opgelopen. Met mijn rechterhoofd ben tijdens het paardrijden tegen de wand aan geklapt. Naast dat ik mijn kaak zowel rechts en links gebroken heb, mijn kiezen zonder breuklijnen zijn afgebroken en er scheurtjes in mijn rechteroogkas zaten, heb een hersenkneuzing en verschillende hersenbloedingen opgelopen. Overigens kwam ik er pas toen de schroeven uit mijn kaken geschroefd waren achter dat mijn kiezen gebroken waren. Mijn tandarts schrok zichtbaar toen hij zag hoe glad de breuken waren. “Och meisje toch dat moet een gigantische klap geweest zijn, want kiezen breken niet zomaar doormidden” was zijn reactie wat mij voor de eerste keer deed beseffen wat de impact van de klap is geweest.

Voor de kenners onder ons, die hersenkneuzing en hersenbloedingen hebben een medische naam: contusio cerebri en diffuse axonale beschadiging type 1. Hersenen ‘drijven’ als het ware in de schedel en hebben daarbij de vorm van een rugbybal. Doordat ik in beweging was tijdens de klap, zijn mijn hersenen van links naar rechts tegen mijn schedel gebotst en weer terug; dit heeft de kneuzing veroorzaakt. Door de vorm zijn mijn hersenen gaan ‘spinnen’ en dit heeft de bloedingen veroorzaakt.

Je kunt je voorstellen dat er diverse beschadigingen zijn opgetreden a) omdat mijn hersencellen in de verdrukking zijn gekomen en b) omdat tja als verbindingen abrupt worden afgebroken vanwege dat er geen zuurstofrijk bloed meer naartoe komt, dan ontstaat er in mijn geval letterlijk ruis op de lijn. Die bloedingen hebben plaatsgevonden tussen het 1e en 2e hersenvlies (een mens heeft 3 hersenvliezen voordat de hersencellen beginnen) en hier bevinden zich even simpel gezegd de transportverbindingen tussen wat er binnenkomt en wat eruit gaat. Ik bedoel hiermee het binnenkomen van prikkels van buiten mij en van binnenin mij, de verwerking van die prikkels en de reactie hierop. Dit is allemaal verstoord. Op de scans die van mijn hoofd gemaakt zijn, zie ik verschillende bloedingen op verschillende plaatsen. Iedere scan ziet er weer anders uit met zwarte stippen (bloedingen) van verschillende grootte. Overigens zijn die bloedingen al vrij snel opgeruimd door mijn lichaam. Behalve het ijzer dan wat in bloed zit, want dat kan het lichaam niet afbreken. Die kneuzing is naar ongeveer 3 maanden weer geslonken en mijn hersenen hebben toen hun normale vorm weer teruggekregen. Maar ja, wanneer ik mijn enkel verzwikt zou hebben dan zet ‘ie lekker op tot de vorm van een watermeloen, mijn hersenen hadden de ruimte tot aan de schedel. Lekkere zwelling en hiermee is letterlijk alles in de verdrukking gekomen. Wat is dan hiermee in de verdrukking gekomen en op welke verbindingen is ruis ontstaan? Als jij het weet dan weet ik het ook. Nee serieus! Zelfs mijn neuroloog weet het antwoord hier niet op. De laatste keer was ik bij hem, omdat ik last heb van spasmen in mijn rechterbeen (ook zoiets de klap is rechts geweest, dus links zou ik last moeten ondervinden toch… Nope thanks to de kneuzing en de bloedingen) en weer werden de scans tevoorschijn getoverd. “Tja, het zou deze bloeding kunnen zijn, maar ook deze.” Ergo, laat maar een hersenfilm (EEG) maken. Kwam niks uit natuurlijk! Of ja wel, epilepsie is in ieder geval uitgesloten. En zo kan ik de lijst met klachten nog wel aanvullen met 5 blaadjes. Voor- en achterkant beschreven. Ach misschien moet ik het maar bekijken zoals mijn KNO arts, nadat ik een gehoortest had gedaan omdat ik een constante piep (posttraumatische tinnitus) in mijn rechteroor heb zingen.

Dokter: “Nou mevrouw dit is nu al de beste test van deze week.”

Ik: “Hoezo het is pas woensdag.”

Dokter: “Dat bedoel ik. Op de test is niets te zien. Kunt u ermee leven, denk u?”

Ik: “Nou ja, de piep gaat harder als ik moe ben, dus ik kan het zien als een soort alarmbel die me waarschuwt dat ik naar bed moet gaan.”

Dokter: “Hartstikke goed, ik zou willen dat er meer patiënten zoals u waren. Dag mevrouw.”

Kan ik helemaal niks mee natuurlijk! Het enige wat ik kan is dagelijks blijven zien welke overwinningen ik heb geboekt. Grote, kleine en ieniemienie. En alleen dit al is een helse opgave, want JA ik ben er nog en NEE het leven wordt nooit meer zoals het was. Misschien moet ik ermee leren leven, zoals mijn KNO arts opmerkte. Ik heb geloof ik geen andere keuze.

 

 

 

0