Hallo allemaal,Ik zal mijzelf voorstellen mijn naam is Charissa Fens, ik ben 22 jaar en ik woon in…

Toen ik  in juli 2012 de keuze maakt voor een geleidehond te gaan. Was de grootste reden daarvoor dat ik zelfstandig wilde zijn. Nancy heeft mij zeker de zelfstandigheid gebracht die ik daarvoor miste. En naast zelfstandigheid heeft ze mij ook zelfvertrouwen gegeven. ik kan mij een leven zonder geleidehond niet meer voorstellen.

Maar ondanks haar aanwezigheid was er bij mij zelf toch een onzekerheid qua onbekende terrein. Ik loop erg veel met Nancy. Maar vooral bekend terrein nu ik Nancy langer heb. En we echt aan elkaar gewend zijn. heb ik steeds meer het gevoel gekregen ook onbekende routes te kunnen afleggen. Zo gebeurt het ook dat ik steeds vaker een route probeer. Maar echt zeker van mij zaak was ik op die momenten niet. En zeker omdat ik  in september weer wil starten met een studie zou ik het zelf erg fijn vinden dat ik dan echt zeker ben op dit gebied.

Tijdens mijn revalidatie is dus ook hier aandacht voor. Zo stond er vandaag een treinreis op het programma. Eerst met de bus naar het station dan het juiste perron vinden. naar het volgende station daar uit checken en vervolgens weer inchecken. Een trein terug nemen en dan de bus terug zoeken.

En deze ervaring heeft net zoals meerdere keren tijdens mobliteitstraining mij laten in zien. Dat ik het best allemaal wel kan. Maar er wel zelf vertrouwen in moet hebben, het vooral wel moet doen want door ervaring word het meer eigen en gaat het steeds makkelijker. Ook heb ik over een voor mij lastige drempel moeten stappen. Hulp vragen, wil ik in een onbekende omgeving op mijn bestemming komen dan zal ik toch vragen moeten stellen. Ik zal immers toch moeten weten of ik bij het juiste perron ben. En of dat die trein ook de juiste trein is.

De treinreis is goed gegaan. Toen ik bij het eerste perron was. Kwam er al gelijk iemand op mij af om te vragen waar ik heen moest. Perron 4, de jongen gaf antwoord dat, dan rechts van mijn was. Dat er nog een trein stond maar dat die vertraagt was in de eerst volgende trein die zou stoppen daar moest ik instappen. Dat was de goede trein. Nancy zocht braaf de ingang van de trein en een zitplaats.

Op het station een incheck paal zoeken dat is en blijft een uitdaging. Maar mee lopen met de groep mensen zorgt er meestal wel voor dat je uit komt bij zo’n paal. Ook in dit geval was dit het geval. Met de trein terug bewees Nancy maar weer al te goed dat ze te vertrouwen is. ze blokkeerde toen ik zei dat ze moest instappen. Ik snapte er niets van, tot dat ze als nog wel instapte. dat instappen was niet rustig maar een sprong. Het bleek om een Duitse trein te gaan. Deze treinen zijn laag bij het instappen en er is een open stuk tussen trein en perronrand. Daarom wilde ze dus niet instappen. Met uitstappen vroeg ik mij af wat ze zou doen. maar heel rustig en beheerst stapte ze uit. Waar maar weer eens uit bleek dat ik mij er drukker om maakte dan dat zei deed.

Volgende week doen we het overnieuw maar dat maal gaan we echt alleen zonder de moblieitstrainer. Maar ik weet al wel een ding zeker met nancy kan ik mij weg echt wel vinden. als ik daarnaast ook maar hulp vraag dan komen wij er wel.

0