**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Lieve Elmira,
Kan jij geloven dat het alweer een jaar geleden is. Ik niet, wat is dit jaar voorbij gevlogen. En zoals je natuurlijk wel verwacht had heb je helemaal gelijk gekregen de pijn is minder geworden. Ik denk nog vaak aan de laatste dagen voor je dood. De dingen die je me toen verteld hebt. Hoe we gelachen hebben. Ik denk er vaak aan terug, want ongemerkt heb jij mij in die laatste dagen voor jouw zelfgekozen afscheid zoveel gegeven. De kracht om zelf nog wat langer door te gaan. De rust om te accepteren dat je sommige dingen nu eenmaal niet kan veranderen. Het begrip dat dingen niet zo zwart-wit zijn als ik ze graag zou willen zien.

Soms voel ik me schuldig dat ik je niet meer elke dag mis, maar zoals je al voorspelde ook dit verdriet wordt minder. En je had ook gelijk toen je zei:“de momenten dat je het voelt zullen minder worden, niet de heftigheid waarmee je het voelt.” En zo is het precies, ik mis je niet meer elke dag, maar als ik je dan mis, komt het als een donderslag, het besluipt me. En het rare is niet alleen als ik het kan verwachten, als ik een vergadering of training heb die we normaal samen zouden doen, maar ook als ik het niet verwacht, als ik me er niet op heb voorbereid. Die momenten zijn het moeilijkste voor me, dan kan ik geen toneel spelen, dan kan iedereen zien hoe moeilijk ik het heb. En ja ik weet dat je zou moet lachen en vindt dat ik dat niet als zwakte mag zien, maar zo voelt het wel.

Ik moet je iets bekennen en ik hoop dat je er begrip voor hebt. Ik doe al een jaar iets waar jij echt een hekel aan had. Je zei altijd:“praat met me, niet over me” en je raad het al, ik heb heel veel over je gepraat. Veel liever had ik met je gepraat maar ja dat zit er niet meer in he? Maar ik praat dus veel over je. Deels omdat ik dat zelf nodig heb om mijn verdriet en pijn een plekje te geven. Maar meer omdat ik gemerkt heb dat jouw verhaal mensen inspireert, dat door jouw verhaal het thema suïcide en euthanasie binnen de GGZ bespreekbaar kan worden gemaakt. Dus ik hoop dat je me kan vergeven dat ik veel over jou spreek. En vaak citeer ik jou en geef ik jouw mening, maar ik ben echt heel voorzichtig om nooit namens jou te spreken.

In de maanden na jouw dood, kwam ik regelmatig mensen tegen die wij tijdens presentaties, cursussen en bijeenkomsten hebben leren kennen. Je kent ze wel, mensen die je zo paar keer per jaar in het circuit blijft tegenkomen. En natuurlijk kwam dan altijd de vraag of jij er deze keer niet bij was. Elke keer weer een schrik momentje voor mij, want ik moest weer iemand vertellen dat jij er niet meer was. Maar ook fijne momenten, want de reacties die ik kreeg op jouw suïcide waren (bijna) allemaal positief, mensen waren nooit verbaasd dat jij uiteindelijk die keuze maakte. Juist omdat jij altijd zo open en eerlijk over het onderwerp kon praten was er veel begrip voor jouw keuze. Vaak maakten ze zich daarna meteen zorgen om mij, want iedereen wist dat wij een blok vormden. Ik schaamde me vaak hiervoor, kom op jongens ik loop nog rond hoor, hoezo is het erg voor mij? Maar na verloop van tijd ben ik die reactie beter gaan begrijpen, want voor jou konden ze niets meer doen, voor mij nog wel. En als mensen dan vroegen of ze iets voor me konden doen, was mijn antwoord altijd hetzelfde:“laten we praten over de mooie tijden met Elmira”

Lieve Elmira, Wat verschrikkelijk jammer dat je nu niet meer kan zien wat jij bereikt hebt. We zeiden vaak tegen elkaar dat we meer geduld moesten hebben met de dingen die we wilden bereiken, dat we moesten denken in maanden en jaren in plaats van dagen en weken. En nu zie ik op zo veel plekken jouw inbreng in de dingen die gebeuren. En dan ben ik blij, blij dat jij die dingen toch voor elkaar hebt gekregen.

Vandaag is het precies een jaar geleden dat we elkaar voor het laatst spraken, flauwe grappen maken tegen elkaar, ons gevoel voor humor. God wat mis ik ons gevoel voor humor. Sommige mensen die me wat beter kennen begrijpen mijn cynisch, sarcastisch en zwarte gevoel voor humor en zelfspot, maar niemand kan meedoen zoals jij dat kon. Wat moeten wij verschrikkelijk zijn geweest voor onze omgeving.

Ik ben zo dankbaar dat jij in mijn leven bent gekomen. Toen ik je leerde kennen voelde wij elkaar al meteen goed aan. Ik nog een jong broekje in het land van cliëntenvertegenwoordiging, jij al door de wol geverfd. Ik heb zoveel van jou geleerd in die tijd. Het samen voorbereiden, het nabespreken. Het bij elkaar stoom afblazen als het weer eens helemaal niet ging zoals we graag wilde. Damn, wat mis ik dat zeg. En ik heb natuurlijk andere mensen gevonden om dat bij te doen, en ik hoop dat ik ze niet beledig als ik zeg dat niemand ook maar in de buurt komt van jou.

Lieve Elmira, ik ben je dankbaar voor alles wat je voor me hebt gedaan. Ik had je graag nog langer bij me gehad, maar dat is een egoïstische gedachte. Ik ben je dankbaar dat ik ook je laatste dagen van dichtbij heb mogen meemaken. Dat je het vertrouwen in mij had dat ik ondanks dat ik het moment precies wist ik niemand zou inschakelen om het te voorkomen. Ik ben je dankbaar dat je me hebt voorgesteld aan voor jouw belangrijke personen. Mensen die net als mij een gebruiksaanwijzing hebben, eentje die jij ogenschijnlijk van iedereen helemaal uit je hoofd wist.

Jij hebt mij laten proeven ze bij de abdij Koningshoeven de beste bitterballen van de omgeving hebben. En natuurlijk niet te vergeten heerlijk bier. Dus ik ga vanmiddag die kant op. En ik zal daar niet alleen zijn. En daar ga ik 2 dingen doen. Eentje waarvan jij hield en een waar je een hekel aan had. Ik ga daar een goed glas bier drinken samen met “goed volk” en we gaan over jou praten, heel veel over jou praten.

0