Hoi! Ik ben Lucas, ik ben 19 jaar en ik heb drie persoonlijkheidsstoornissen. Daarnaast ben ik zo nu…

In 2016 ben ik voor het eerst klinisch opgenomen, waarna ik terugging naar mijn moeder. Maar sinds die tijd liep het nooit echt goed thuis. Ik was vaak gespannen en (onder andere) dat zorgde voor flink wat ruzies en spanningen thuis. Vandaar dat ik in januari 2018, na wat andere opnames en behandelingen, begeleid ging wonen in Den Bosch. Via de begeleid wonen-organisatie kreeg ik 2 woonbegeleiders toegewezen: Boris en Fariq.

Helaas was het hele plan van begeleid wonen nog een te grote stap voor mij. Ik had er veel vrijheid en eigen verantwoordelijkheid en in combinatie met mij en mijn problematiek ging dat niet goed. Ik raakte mezelf kwijt in drugs, geldproblemen en mentale struggles.

Naar huis

In augustus 2018, na een flinke ruzie met een buurjongen, ben ik weer bij mijn moeder gaan wonen. Maar dat ging, net als het jaar daarvoor ook niet goed. Toen ben ik samen met mijn behandelaren, woonbegeleiders en ouders rond de tafel gaan zitten en kwamen we tot de conclusie dat het beter voor mij was als ik beschermd zou gaan wonen. Het verschil tussen begeleid en beschermd wonen zit ‘m simpelweg in de hoeveelheid begeleiding. En bij beschermd wonen is het meer een huiselijk groepsidee, in tegenstelling tot begeleid wonen, waar je toch echt meer op jezelf bent aangewezen.

Beschermd wonen

Dus zo gezegd, zo gedaan. Na dat gesprek zijn mijn hoofdbehandelaar Dorien en woonbegeleider Boris samen met de gemeente hard aan de slag gegaan om alles goed te regelen, zodat ik zo snel als mogelijk weer thuis weg kon. Want begrijp me niet verkeerd hoor, ik heb in principe een zeer prettige thuissituatie, het is alleen wel zo dat mijn persoonlijkheidsproblematiek écht in de weg staat om een fijne leefomgeving te creëren voor zowel mijzelf als mijn gezin.

En dus woon ik nu beschermd, en dat bevalt goed! De begeleiding is fijn, maar wel wennen. Mijn huisgenoten zijn flink wat ouder dan ik maar wel erg vriendelijk. Ik denk dat ik hier goed op mijn plek zit.

Afscheid

Helaas betekent dit nieuwe avontuur dat er een ander avontuur stopt: ik heb afscheid moeten nemen van mijn oude woonbegeleider Boris. Dat doet me veel. Hij is vrij jong en ik zag hem echt als een soort oudere broer. Bij hem had ik echt het gevoel dat hij me zag zoals ik ben, niet zoals mijn diagnoses zeggen ‘dat ik ben’. Hij gaf me ook vaak het idee dat ik belangrijk was en dat hij graag tijd voor me maakte, dat waardeer ik enorm. Als een soort afscheid zijn we samen gaan bowlen.

Shit, ik word emotioneel nu. Ik ga ‘m missen, die vrolijke en blije gup. Gelukkig heeft hij beloofd dat ik hem best nog weleens een appje mag sturen, om een beetje contact te onderhouden. Dat vind ik echt fijn. Als ik iemand een medaille mag geven voor zijn inzet en begrip, krijgt Boris die. Dat wil wat zeggen haha, aangezien ik al zo’n 4 jaar in de psychiatrie rondloop.

 

Boris, enorm bedankt voor alles. Ik ga je missen.

 

Vanwege privacy redenen zijn de namen in deze blog gefingeerd.
0