Mijn naam is Marco van den Berg en ik ben geboren op 01-06-1970, in Geldrop waarna ik tot…

… De afspraak bij de psychiater kwam overigens wel als geroepen. Tom is inmiddels bijna 4 jaar oud en slaapt nog steeds niet door. Lastig voor hem én héél erg lastig voor ons. Slopende nachten waarbij we er 3 tot 8 keer per nacht eruit moeten. Soms eventjes en soms 50 minuten lang. Pijn, verdriet, paniekreactie, we weten het niet meer. Feit is dat we langzaamaan allebei gebroken zijn en de moed ons in de schoenen is gezakt. We geven bij de psychiater aan dat we één ding heel graag aan willen pakken en dat is dat Tom de nachten door kan slapen.

Tot dan toe hadden we allebei geroepen dat we nooit aan medicijnen zouden beginnen voor Tom, tegen welke psychische beperking dan ook. Dat nooit! Dat wisten we zeker. Uiteindelijk weet de psychiater ons te overtuigen dat het ook voor Tom erg belastend is en dat we het alleen voor hem al zouden moeten doen. Daarmee haalde ze ons over de streep.

Dan ineens beland je in de farmaceutische wereld. In dit geval door de medicijnen Melatonine en Dipiperon. Melatonine is een lichaamseigen stof dat je helpt bij het inslapen. Dat was nog te overzien. Dipiperon blijkt een antipsychose middel te zijn. Slikkerdeslik. Die hadden we even niet aan zien komen. Toen ook nog eens bleek dat hij de dubbele hoeveelheid voorgeschreven kreeg t.o.v. wat bij zijn gewicht hoorde, was het dubbel slikken. Maar ja, je moet toch iets dacht ik nog. Nog langer die gebroken nachten was geen optie. Niet voor hem en niet voor ons.

Na ruim 3 maanden bleken de medicijnen hun werk te doen en krijgen wij onze nachtrust terug. Nou ja, hij werd niet meer wakker dus wij konden door slapen als we dat wilde. In ieder geval tot 06:15 uur, want dat was nu zijn nieuwe tijd én onze nieuwe tijd om de dag te starten.

Nu slaap je niet zo goed als je inmiddels dagelijks op zoek bent naar hulp en in no-time alle hulpverlenende instanties kent. Denk hierbij even aan:

–          Bureau Vroeghulp

–          Bureau Jeugdzorg

–          De Keyzer

–          Bureau Mee

–          De Markstroom

–          S.G. De Keyzer

–          Kompaan

Daar waren we voorlopig wel even zoet mee. Tom zat inmiddels al 1,5 jaar bij Kompaan en de stap naar het speciaal onderwijs (Basisschool) S.G. De Keyzer was nog te groot. Dus hier begon direct ook zijn achterstand waarover later meer. Hij bleef nog minimaal een jaar bij Kompaan zitten. Zijn korte spanningsboog (lees: hij kon zich toen maximaal 5 minuten op een werkje concentreren) was hiervan de oorzaak.

Daarnaast werden we ondersteund door een zorgboerderij waar we via Bureau Mee terecht kwamen. Dit was een lot uit de loterij gevormd door Boer Jos en autisme specialist Hennie van zorgboerderij ’t Zandeind in Riel. Eindelijk een rustige omgeving voor Tom waar niks hoeft en er professionele hulp is door middel van één op één begeleiding. Plus, werken met dieren, een echte passie van Tom waar we al snel achter waren. Een lichtpuntje, dat voelt als een enorme warmtebron! De start van wat later een mooi stukje geschiedenis moet worden…

Wordt vervolgd!

0