Hierbij zal ik mezelf even voorstellen. Ik ben Lotte en ben 28 jaar. Ik woon op mezelf in…

In Nederland is in juli 2016 het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een handicap (zelf spreek ik liever van mensen met een beperking) geratificeerd. Het betreft personen met een lichamelijke, zintuiglijke, verstandelijke of psychische beperking. Dit verdrag heeft als doel het beschermen, waarborgen en bevorderen van de mensenrechten voor deze groep. Dit doel is behaald wanneer er sprake is van volledige inclusie binnen de maatschappij. In het VN-verdrag staat beschreven wat de overheid moet doen om ervoor te zorgen dat de positie van mensen met een beperking verbetert. Zo is het onder andere de bedoeling dat alle openbare gebouwen toegankelijk worden en dat discriminatie en uitsluiting worden aangepakt. (Rijksoverheid, 2019).

Zelf heb ik niet het idee dat het VN-verdrag tot op heden echt verbeteringen heeft opgeleverd. Voor mijn gevoel is er weinig veranderd na de ratificering van het verdrag. De plannen staan op papier en klinken hoopvol, maar de uitvoering hiervan duurt naar mijn mening te lang. Soms vraag ik mij af of de overheid mensen met een beperking daadwerkelijk serieus neemt en of de afspraken die zijn gemaakt wel worden nageleefd. Heeft het participeren en includeren van mensen met een beperking wel prioriteit? Ik weet het eerlijk gezegd niet …

Naleving VN-verdrag Gehandicapten

Op 3 december 2018 bracht Het College voor de Rechten van de Mens een rapport uit: Rapportage aan het Comité voor de rechten van personen met een handicap 2018. In dit rapport wordt beschreven hoe het momenteel gesteld is met de naleving van het VN-verdrag in Nederland. Ik was benieuwd of mijn vermoedens kloppen. Is het inderdaad slecht gesteld met de uitvoering van de plannen of heb ik het mis? De conclusies zijn niet mals. Er staat in dat de overheid zeker stappen heeft gezet, maar dat er nog veel moet verbeteren op alle levensgebieden. Denk aan toegankelijkheid, scholing, wonen, arbeid en gelijkheid.

Mensen met een beperking komen bijvoorbeeld knelpunten tegen bij het gebruik van openbare ruimten en gebouwen. Veel gebouwen zijn niet toegankelijk. Er zijn drempels, een rolstoeltoilet ontbreekt en sommige gebouwen zijn alleen per trap te betreden. Ook de toegankelijkheid van het openbaar vervoer laat te wensen over. Een groot deel van de stations in Nederland biedt geen assistentie bij het in- en uitstappen van de treinen voor mensen met een fysieke beperking. En zo gaat de lijst met voorbeelden nog wel even door.

De oplossing: een Minister van Gehandicaptenzaken

Lucille Werner is de initiatiefneemster voor het aanstellen van een Minister van Gehandicaptenzaken. Zij is presentatrice en heeft zelf een lichte fysieke beperking. Zij bemerkte dat het niet vlot verloopt met de implementatie van het VN-verdrag. Volgens haar komt dit omdat er in Nederland geen minister is die zich alleen bezighoudt met zaken voor mensen met een beperking. De verschillende ministeries zijn voor een klein stukje verantwoordelijk voor zaken die mensen met een beperking aangaan. Dit zorgt voor versnippering en onduidelijkheid. Ze vertelde bij Jinek, dat deze versnippering het grootste pijnpunt is. Hierdoor maak je het niet urgent genoeg. Tevens zorgt de versnippering ervoor dat er geen duidelijk aanspreekpunt is, mensen weten niet meer welk ministerie waarvoor verantwoordelijk is. Mensen moeten zich de ene keer wenden tot het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport de volgende keer Sociale zaken en dan weer tot het ministerie van Justitie. Mensen worden hierdoor van het kastje naar de muur gestuurd. Dit moet anders vond Lucille Werner: “Er moet een aparte Minister van Gehandicaptenzaken worden aangesteld, zodat er duidelijkheid en overzicht komt. We moeten een voorbeeld nemen aan het Verenigd Koninkrijk, Canada en Australië, zij hebben namelijk wel een dergelijke minister aangesteld.”

Op 17 juni 2019 heeft Nederland een Minister van Gehandicaptenzaken gekozen. Het komende jaar is de minister in dienst van de KRO-NCRV die de verkiezen heeft georganiseerd. Deze minister komt op voor de belangen van de bijna twee miljoen Nederlanders met een beperking. Het doel is om ervoor te zorgen dat het normaal is om anders te zijn. De zichtbaarheid moet worden vergroot en er kunnen veel zaken verbeteren in Nederland. De Minister van Gehandicaptenzaken zal dit bewerkstelligen door wetgeving ter discussie te stellen en nieuwe ideeën tot uitvoering te brengen. (NOS, 2019).

Acceptatie

Van hokjesdenken naar open minded zijn

Het feit dat er een Minister Gehandicaptenzaken is aangesteld bezorgt mij een dubbel gevoel. Aan de ene kant ben ik blij, omdat er iemand is die opkomt voor de belangen van mensen met een beperking en weet waar hij het over heeft omdat hij zelf een fysieke beperking heeft. Aan de andere kant vind ik het jammer dat het nodig is om hier een aparte minister voor in het leven te roepen. Voor mijn gevoel leg je dan onbewust de nadruk op het feit dat we ‘anders’ zijn. In mijn optiek zijn mensen met een beperking niet anders of bijzonder. Men moet beseffen dat mensen met een beperking ook ‘gewone mensen’ zijn. Er zijn dan misschien voorzieningen nodig om ervoor te zorgen dat iemand vooruit kan, maar dit maakt iemand niet per definitie anders.

Laten we anno 2019 niet meer ouderwets in hokjes denken, maar juist open minded zijn. Of je nu een beperking hebt of niet, geen enkel persoon is hetzelfde. Ieder mens is uniek en heeft zijn eigen persoonlijkheid en talenten. Laten we daar gebruik van maken en elkaar volledig accepteren zoals we zijn. Pas dan kan je echt spreken van een samenleving waarin iedereen gelijk is en zichzelf kan zijn!

 

0