**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

De afgelopen weken ben ik mezelf meerdere malen voorbij gelopen, het was druk. Achteraf gezien iets te druk. Maar ja achteraf is makkelijk praten. Ik wist van te voren wel dat het druk ging worden, maar het waren voornamelijk leuke dingen, dingen waar ik energie van krijg. Maar ja dan komen er onverwachts extra dingen tussen, mensen die net iets meer aandacht nodig hebben dat je had verwacht. Begrijp me goed ik klaag niet, ik neem alleen waar.

Vorige week was een week waar ik elke dag bezig ben geweest met wat ik graag doe, namelijk de stem van de cliënt en kwetsbare burger laten horen. Dit doe ik door o.a mijn portret te laten zien, broedplaatsz te promoten, workshops te geven en veel te praten met mensen. Allemaal zaken waarbij ik heel diep in mijn emoties ga. Dingen die mij dus behalve fysieke inspanning ook veel geestelijke inspanning kosten en mij behoorlijk uitputten. Helaas ben ik erg goed geworden in het verbergen van wat het mij kost, nou ja geestelijk dan, fysiek zien mensen het wel aan me.

Waarom ik dit blijf doen, omdat ik het ook heel erg leuk en waardevol vind. Ik merk dat ik gewaardeerd word als ik mijn verhaal doe en dat mensen er vaak ook iets van oppikken. Alleen……

Ik zou zo graag willen dat ik als ik eenmaal klaar ben niet zo aan mijzelf twijfel. Dat ik als ik een compliment krijg ik dat gewoon in ontvangst kan nemen zonder twijfels. Dat ik voor mezelf de lat wat minder hoog leg. Dat ik meer kan genieten van de dingen die wel goed gingen i.p.v. stressen over dat kleine puntje wat beter had kunnen gaan.

Ik maak het mezelf zo moeilijk. Waarom twijfel ik altijd als iemand zegt dat ik het goed heb gedaan? Waarom is dan mijn eerste gedachte: “dat zeg je alleen maar omdat ik een cliënt ben”. Hoezo zelfstigma? Want ergens diep van binnen weet ik wel dat ze het zeggen omdat ze het menen. Want als ze het alleen zouden zeggen omdat het sociaal wenselijk is, zouden ze me dan blijven vragen om deze dingen te doen?

Ach en zo modderen we maar door, met ups en downs. En ondertussen blijf ik proberen om de balans te zoeken tussen activiteiten en rust, tussen dingen die energie geven en kosten, tussen meteen ja zeggen en er eventjes over denken.

En dat mezelf voorbij lopen? Dat zal ik wel blijven doen, het zit in mijn DNA, het maakt wie ik ben. En hoewel het me veel kan kosten, levert het me ook veel op. En ik leer langzaam te genieten van complimentjes en minder te stressen over “fouten”. Heel langzaam dat dan weer wel. Maar er is hoop!

0