**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Terwijl ik dit schrijf had ik eigenlijk nog in een vergadering moeten zitten. Maar ik heb me gevoel gevolgd en ben eerder weg gegaan, ook heb ik besloten om van het project dat we bespraken voorlopig wat afstand te nemen. Het voelde gewoon niet goed.

Nu denkt u misschien: “Waarom blog je daarover? We volgen allemaal toch ons gevoel?” U misschien wel, ik eigenlijk nooit. Nou ja natuurlijk doe ik wel iets met de dingen die ik voel, maar een beslissing baseren op mijn gevoel, dat doe ik eigenlijk nooit. Hooguit laat ik het gevoel meewegen in alle andere factoren die mij tot een beslissing laten komen, waarbij het geen verassing zou zijn dat daar voornamelijk heel erg veel denkwerk bij te pas komt. Mijn gevoel volgen is voor mij namelijk iets negatiefs, dat wilt zeggen dat ik de controle heb verloren en niet langer handel op feiten en dingen die ik kan benoemen en beredeneren, maar alleen maar op, bij gebrek aan een beter woord instinct.

En nu ik thuis ben begint het denken. Gelukkig heb ik vrij goed door welke gedachtes reëel zijn, welke invulling en welke voortkomen uit een (gezonde?) dosis narcisme. Maar toch, ik ben er wel mee bezig, het kost me tijd en energie, die ik liever in andere dingen zou steken. Het maakt me ook angstig, want ook al weet ik verstandelijk wel dat lang niet alle gedachtes ook de werkelijkheid zijn, zo voelt het niet. Snapt u nu trouwens waarom ik zou graag mijn gevoel uitschakel?

Een aantal gedachtes die zo in me opkomen: Ik heb gefaald, ik ben zwak dat ik niet volhoud, ik heb al mijn rechten in de toekomst voor dit project verspeeld, de rest van de groep zal mij nooit meer serieus nemen. Maar ook gedachte als, en ik weet dat deze behoorlijk narcistisch is, zoals: Dit project gaat in het honderd lopen.

Ook ben ik bang dat ik mensen in de steek heb gelaten, dat ze me vanaf nu een onbetrouwbare (gespreks)partner zullen vinden. Denken dat ik afspraken niet nakom en niet betrokken ben. Terwijl als ik heel eerlijk ben ik juist omdat ik zo betrokken ben deze keer mijn gevoel heb gevolgd. Dit project verdiend van iedereen 100% inzet en zonder enthousiasme kan ik dat gewoon niet. Kan ik dan niet veel beter nu al aangeven dat ze voor deze keer beter af zijn zonder mij? Of had ik moeten doorgaan? Toneelspelen en er tegenop gaan zien?

Natuurlijk kreeg ik de vraag waarom het niet goed voelde. En ik vond het moeilijk om een antwoord te geven. Want hoewel alle irritaties, onzekerheden en angsten bij mij lagen werden ze wel getriggerd door andere. En ik vind dat dan moeilijk om te zeggen, want ik wil ze niet het gevoel geven dat ze iets fout doen of dat ik ze aanval. Ik weet namelijk heel goed dat het mijn eigen probleem is. Waar ik moeite mee had? En nogmaals dit zijn mijn interpretaties en gevoelens, ik zeg niet dat het ook daadwerkelijk allemaal zo is: Het gevoel dat ik aangevallen werd op mijn betrokkenheid, het gevoel van onrust omdat de projectleiding niet op een lijn lag, het ontbreken van een duidelijk raamwerk, het gevoel dat ik in mijn gedachtes al stappen verder was dan de andere deelnemers. het gevoel dat de andere deelnemers de facilitaire zaken ondergeschikt vonden.

Verder speelde voor mij ook heel erg mee dat een van de werkvormen die gekozen is voor dit project een werkvorm is die mij helemaal niet ligt. En dit is echt heel persoonlijk, want ik zie wel in dat het eigenlijk een zeer goede werkvorm is die laagdrempelig is en voor de meeste mensen zeer uitnodigend. Helaas roept het bij mij vooral irritatie en frustratie op. Deze vorm zouden we naar de pauze uitgelegd krijgen. Dit was voor mij de spreekwoordelijke druppel en liet het gevoel doorslaan.

Gelukkig werd er wel heel positief gereageerd op mijn keuze en was er het volste begrip. Jammer alleen dat ik dan zoveel moeite heb dat ook echt te geloven. Hier gaan mijn angsten en invullingen volop in de hoogste versnelling. Ik ben er dan echt van overtuigd dat iedereen mij “sociaal wenselijke” antwoorden geeft en eigenlijk heel andere dingen denkt. Ik ben ondertussen wel zo ver dat ik mezelf dan kan voorhouden dat in het verleden deze personen ook altijd eerlijk en oprecht zijn geweest naar mij toe dus dat er echt geen enkele reden is waarom dat deze keer niet zo zou zijn. Maar toch, de twijfel blijft.

Nou ja ik ga proberen dit hoofdstuk af te sluiten en me op te laden voor de volgende activiteit. Want ondanks deze “tegenslag” moet ik gewoon daargaan.

0