**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Je wat hoor ik u nu al vragen. Mijn Polysomnografie, ofwel slaaponderzoek dat ik vorige week mocht ondergaan. Nu is het onderzoek eigenlijk voor mij als patiënt, valt u trouwens op dat ik nu ineens wee patiënt ben in plaats van cliënt, heel erg simpel het enige dat van mij gevraagd wordt is dat je gaat slapen.

Helaas is het natuurlijk niet zo simpel. Je slaapt dus niet gewoon thuis, maar in een speciale kamer. Het speciale zit hem erin dat ze behalve aansluitingen voor heel veel sensoren ook 2 camera’s hebben opgehangen zodat ze mooi kunnen kijken wat er allemaal gebeurd tijdens je slaap. En de aansluitingen voor de sensoren moeten natuurlijk wel gebruikt worden dus ze plakken je vol met sensoren en draadjes.
tumblr_inline_n7zfa4xQKv1rf6uhg

Dit geeft een heel kleine indruk, kunt u zichzelf voorstellen hoe heerlijk gemakkelijk je dan in bed ligt? Ik kan u vertellen, dat lig je niet.

Maar voordat je beplakt gaat worden mag je om 16:00 eerst bloed laten prikken. Zoals de meeste mensen die mijn blog lezen wel weten ben ik daar geen fan van. Sterker nog ik ben er ronduit bang voor. Nu had ik in de brief die ik kreeg ter voorbereiding van mijn opname gelezen dat ze bloedgassen gingen prikken. Aangezien de laatste keer dat ik bloedgassen moest laten prikken dit inhield dat ik een zeer pijnlijke prik in mijn pols kreeg zag ik er heel erg tegenop. Maar oké, ik zet mijn pokerface op en meld me netjes bij de balie. Ik mag vast plaatsnemen en ze komt er zo aan.
tumblr_inline_n7zfg7Zl931rf6uhg

Hier heb ik dus 10 minuten tegenaan mogen kijken voordat er iemand kwam om mij te prikken. Ik kan u vertellen, daar werd ik niet echt rustiger van. Met de nodige trucjes en veel op mezelf inpraten ben ik “rustig” blijven zitten. En toen kwam er iemand, toen ik aangaf dat ik dus extreem angstig was voor prikken werd mij pas verteld dat het alleen maar een vingerprikje was. Pfff, had ik dat maar eerder geweten, nog niet leuk natuurlijk, maar veel minder erg. Het prikje was zo gedaan en het bloed liep als een trein. Vreemd dat zo klein prikje zoveel bloed kan veroorzaken.

Na het prikken was het tijd om naar de afdeling te gaan. Daar stond de gastvrouw al klaar om mij te ontvangen en wat te drinken aan te bieden, helaas mag je vanwege het onderzoek geen thee, koffie of cola. Ook lagen er in de koelkast voorverpakte broodjes die je als avond eten zelf kon pakken. Jammer, want voorgaande keren zat je (al dan niet) gezellig met andere mensen aan een tafel waar je zelf je brood kon smeren, maar ja de HACCP staat dat niet langer toe.

Nadat ik wat gedronken heb en mijn spullen op mijn kamer heb achtergelaten druppelen de andere patiënten binnen. ik heb geen geluk, soms tref je een super gezellige groep, soms niet. Vooral een oudere man die zichzelf toch wel de zieligste man van de wereld vond was moeilijk voor me. Je wilt in het begin toch beleefd blijven, maar als iemand de hints maar niet oppikt en tegen je aan blijft praten en zielig doen, tja dan wil ik wel eens geheel op eelco’s wijze iets onvriendelijkers zeggen. Daarna heb ik deze man tot de volgende ochtend niet meer gezien. Maar dat kwam ook omdat ik al snel opgehaald werd om beplakt te worden.

Maar eerst het verplichte intake gesprek. Hierin stellen ze de in de gezondheidszorg meest gestelde vraag, Bent u de juiste persoon en wat is uw geboorte datum. Hierna een standaard lijstje met vragen, gebruikt u medicatie, zijn u NAW-gegevens nog correct, wie is in geval van nood uw contact persoon. Hierna de vraag of ikzelf nog iets toe te voegen had. Ja dat had ik, ik gaf mijn standaard ziekenhuis pakket bestaande uit: euthanasieverklaring, behandelverbod, voltooid leven verklaring, gevolmachtigde verklaring en mijn niet reanimatie penning. Vaak moet ik na het overhandigen van deze papieren in discussie om ze in mijn dossier te kragen, maar nu gelukkig niet. Er werden enkele vragen gesteld over het behandel verbod, of dit ook inhield dat ik geen slaappil zou slikken mocht het slapen niet lukken. Verder werd ik echt met respect behandeld, geen idee wat de persoonlijke mening van de medewerker was en zo hoort het eigenlijk ook te gaan.

En toen het grote plakken der sensoren. Voor de meeste patiënten nieuw en toch een beetje eng, voor de verpleging routine en voor mij al bekend. Wel heel erg goed dat ze bij elke handeling vertelde wat ze gingen doen. Ze werken namelijk in teams van 2, waarbij een persoon voornamelijk achter je staat en op je hoofd bezig is. Aangezien ik dit al 2 keer eerder heb meegemaakt, en ik een van de verpleegkundige al kende was het eigenlijk erg gezellig en werden er genoeg (flauwe) grappen gemaakt.
tumblr_inline_n7zg7hXn5V1rf6uhg

Zoals u kunt zien zitten er bij mij geen draadjes los. Alles zat goed vast en was goed verbonden. Vanaf dit moment voel je jezelf alleen echt voor schut lopen, het voordeel is dan wel weer dat iedereen op de afdeling er zo bijloopt.

Terug op mijn kamer zie ik dat ze alles al klaar hebben gezet voor de nacht. Inclusief mijn CPAP die ik nog in de tas had zitten. Ik ben hier niet blij mee, ik snap dat ze dingen moeten doen op mijn kamer, maar zonder mijn toestemming in mijn tas zitten (al is het dan maar mijn CPAP tas) vind ik echt niet kunnen. Ik spreek de verpleging erop aan. Ik krijg meteen excuus. Ze leggen uit dat ze ook mijn CPAP moesten aansluiten op sensoren en dit graag wilde testen. Ze geven toe dat ze of hadden moeten wachten op mij of hadden moeten vragen of ik het oke vond dat ze in mijn tas zaten. Fijn dat ze zo reageren. Voor mij is het dan ook opgelost en afgedaan. Ik kijk nog een beetje tv op mijn kamer en voor ik het weet is het 22:00.
tumblr_inline_n7zghfezRo1rf6uhg

En dat betekent hier bedtijd, want om 7 uur is het alweer tijd om gewekt te worden. Ik word in bed geholpen, want geloof me met al die draadjes is dat best wel lastig en ga slapen. Nou ja dat probeer ik. Ik lig wakker, vreemd bed, vreemde omgeving, je voelt elk draadje op je lichaam en weet dat je wordt bekeken. Uiteindelijk val ik in slaap. Voor mijn gevoel slaap ik heel slecht, maar op 10 juli weet ik pas of dit ook echt zo is, want dan krijg ik de uitslag. Wel weet ik zeker dat ik 2 keer echt wakker ben geweest. De eerste keer waren de sensoren van mijn been losgeschoten en moesten opnieuw worden geplakt, de 2de keer mijn CO2 meter. Nadat ook die weer goed vastzit slaap ik verder. Voor mijn gevoel ben ik rond 6:30 wakker en lig echt te wachten tot ik eruit mag.

Als de verpleging mijn kamer opkomt ben ik blij dat ik eruit mag, maar wilt ze opnieuw bloed zien. Weer een vingerprikje. En waar gisteren het bloed eruit spoot gaat het nu zeer moeizaam. na 10 minuten masseren en duwen is er genoeg bloed uit. Ik mag richting ontbijt. Als ik aankom bij het ontbijt staat er al iemand te wachten van het “afschminken, ik mag meteen mee. Een 10 minuten later ben ik bevrijd van alle draadjes en sensoren. Nu een ontbijtje en dan lekker douchen en alle lijm uit mijn haar wassen. Als ik na het douchen op mijn telefoon kijk zie ik dan mijn moeder al onderweg is om mij op te halen, we hebben namelijk samen een afspraak bij zorgbelang in Eindhoven en het is onzin om vanuit Heeze eerst naar Tilburg te gaan.

0