Graag wil ik me voorstellen als blogger op deze website. Ik ben Chantal. Op m'n 25e studeerde ik…

Met reuma valt goed te leven. Laat ik dat voorop stellen. Door goede pijnstillers kan ik de dagen redelijk goed doorkomen.

Het fysieke aspect, het wat moeilijker kunnen lopen door de zwakke spieren, de pijn en vermoeidheid, het slecht kunnen zien, is echter wel een dagelijks gegeven.

Ik baal er soms van dat ik vaak na m’n werk op bed plof en tot de volgende dag er niet meer uit kom. Dan voel ik me wel eens een oudje van 80.
Werk geeft me echter wel heel veel voldoening maar vergt dus ook de nodige energie. Een gegeven waarmee ik moet zien te dealen. Elke dag weer.
Net zoals bij veel andere mensen met een beperking gaat dat de ene dag makkelijker dan de andere dag.
Gelukkig went dat.

Waar ik echter niet aan kan wennen is dat mensen me vaak nastaren omdat ik me moeilijker voortbeweeg dan een gemiddelde persoon.

Als ik boodschappen doe of ga winkelen in de stad, zie ik dat volwassen mensen me soms nakijken alsof ik van een andere planeet kom. Dat voelt niet fijn en ik voel me dan vaak opgelaten.
Kleine kinderen vertonen ook dat gedrag maar van hen kan ik het makkelijker hebben. Zij zien zo veel nieuwe dingen. Voor hen is het elk dag nog leren en zien wat ze nog niet kennen. Ze zijn open en eerlijk. Soms lopen ze naar me toe en vragen ze wat die lichtjes op de rolstoel betekenen. Dan geef ik hen antwoord en lopen ze weer tevreden terug naar hun vader of moeder.
Maar van volwassen mensen zou ik eerder een andere houding verwachten. Alleen is dat jammergenoeg nog vaak ver te zoeken.

Helaas ervaar ik dat ook wel eens op m’n werk. Dan merk ik dat mensen, die me nog niet zo goed kennen, naar m’n benen zitten te staren. Ik begrijp niet wat daar zo ‘leuk’ aan is. Dan heb ik echt de neiging om te vragen of ik iets van hen aan heb.
Maar wijselijk hou ik dan m’n mond. Ik sta er dan liever boven. Maar toch zou ik van mensen, die een band hebben met de zorg- en welzijnssector, een andere (professionelere) houding verwachten.

Want iedereen kan het overkomen om een beperking te krijgen. Vandaag ik, morgen jij.

Of je nu klein of groot bent, dik of dun, gezond of minder gezond, wel of geen accent, laten we elkaar accepteren zoals we zijn. En dat we op een gelijkwaardige manier met elkaar omgaan.

Met de Kerst in het vooruitzicht wil ik de lezers van dit blog hele gezellige feestdagen en een respectvol 2014 toewensen.

Tot ziens in het nieuwe jaar!

0