Hallo allemaal,Ik zal mijzelf voorstellen mijn naam is Charissa Fens, ik ben 22 jaar en ik woon in…

Er is een verschil, een verschil tussen iemand dit blind is of slechtziend.
Iemand die blind is hoeft niets uit te leggen die ziet immers niets. Iemand die slechtziend is heeft veel vaker misverstanden. En daar heb je ook weer veel varianten in. Je zicht kan nog best redelijk zijn dan noemen we dit gewoon slechtziend. Als je onder een bepaalde grens zit ben je zeer slechtziend. Is je zicht nog een stukje slechter dan ben je maatschappelijk blind.

Snap je het nog? Als ik eerlijk ben ik soms niet! Ik ben zeer slechtziend, niet blind en dat is een verschil wat ik steeds meer besef. Ik zie dingen maar vind het moeilijk te benoemen wat ik dan allemaal zie. Wat ik zie is voor mij alles, niet minder,beter, slechter of anders. Nee mijn realiteit! Ik kan niet goed uitleggen wat ik nu wel of niet zie.

Het is zo dat ik wel zie als ik loop dat er een rij huizen is. Details over langs welk huis ik loop en wat er binnen staat die kan ik je niet geven. Maar die huizen zie ik dus wel. Maar het einde van de straat zie ik weer niet. Of ik op tijd op merk dat er een zijstraat is dat zal per situatie verschillen. Hoe verder dingen weg zijn hoe meer ze in elkaar overlopen en ik er dus niets meer van zie.

Ik zie soms wel dat er een lantaarnpaal is de volgende keer niet. Hoe dat komt? Het licht, contrast, mijn vermoeidheid en dus de belastbaarheid van mijn zicht. Dit geldt voor alle obstakels soms zie ik ze op het laatste moment sommige andere momenten niet. Ik hoor de auto’s dacht jaren dat ik wel zag dat er een rotonde is. Maar weet je dat zie ik dus niet, mijn hersenen houden mij voor de gek… Ik weet dat er een rotonde is en zeg daarom kijk een rotonde. Maar als ik stil ga staan dan besef ik dat die helemaal niet zie. Jaren lang heb ik mijn zicht overbelast.

Ik kon best fietsen. Fietsen viel af toen ik steeds vaker tegen dingen op ging fietsen en te onzeker werd. Mijn Zicht nam af, eerst was dit onverklaarbaar. Nog steeds is er geen reden maar wel is mij uitgeld dat het niet vreemd is dat het eerder vreemd is dat mijn zicht vroeger beter was dat hoort niet bij de afwijking die ik heb! En dat het vaker voor komt. Dat geeft rust zie je wel ik stel mij niet aan!

Mijn zicht overbelasten met lopen doe ik niet langer meer. Een geleidehond is er niet alleen voor mensen die blind zijn maar is ook voor zeer slechtziende een grote meerwaarde. Wist je dat zo’n 75% van de geleidehondengebruikers restzicht heeft en dus niet volledig blind is? Mits je dan als gebruiker niet ontzettend veel meer ziet en de hond het vertrouwen geeft. Ik gebruik mijn zicht tijdens het lopen nauwelijks betrap mij er steeds vaker op dat ik mijn ogen dicht heb, lekker achter nancy lopen. Dat restzicht niet inzetten en toch komen waar ik wil. Rust heel veel rust maar vooral vertrouwen en zelfstandigheid geeft mij dat.

Toen fietsen af viel ging ik uiteindelijk met stok en hierna een geleidehond lopen. Mensen hadden gelijk het beeld dat ik dus blind zou zijn. Dan krijg je het idee in ieder geval ik dan. Dat je, je slechter voor moet doen dan je bent. Dat is niet realistisch het is zoals het is. Mensen hebben mij soms het beeld gegeven dat ik dingen niet mocht zien omdat ik een stok gebruikte! Nu besef ik pas hoe stom dat is. Dat ik het mij zelf daar moeilijk mee heb gemaakt als nodig was. Ik zie wel iets! Maar dus niet genoeg om te doen als of ik goedziend ben zoals in het verleden wel het geval was. Maar blind ben ik ook niet. Ik hang er een beetje tussen in. Ik heb nog wel een beetje zicht.

Als ik een winkel sta zie ik vooral heel veel kleuren. Maar wat ik nou precies zie? Tja ik kan je niet als ik voor een schap sta vertellen wat er in staat. Ik zie wel dat er in de buurt van mij mensen zijn. Maar zien hoe en of ik er langs kan dat zie ik dus niet.

Voor mij geldt dat als ik ergens al eerder geweest ben, ik een beeld in mijn hoofd heb. En daardoor mijn hersenen in vullen wat ik niet zie. Zo kan ik best aan een tafel zitten en niet door hebben dat er iets op tafel ligt. Tot dat iemand mij zegt kijk er liggen pennen en folders. En deze aangeeft als ik hierna kijk dan valt mij wel op dat er inderdaad iets ligt. Kan ik vertellen als ik een jaar gelden in een park was dat er hier ergens in de buurt een bankje is. Mijn hersenen onthouden zoveel meer.

Van ruimtes die ik eerder heb bezocht daarvan zit een soort van plattegrond in mijn hoofd. Die ik terug kan halen als het nodig is. Mijn oriëntatie vermogen is goed maar besef je ook dat er genoeg mensen zijn bij wie dat niet het geval is. Die hebben dus een groter probleem!
Omdat ik niet visueel kan controleren of dingen kloppen. Of hoe laat die bus nou komt? Ik kan immers niet lezen wat er staat, maar de dienstregelingen van de bussen die ik neem die ken ik uit mijn hoofd! Terwijl mensen die goedziend zijn soms na drie jaar nog steeds niet weten hoe laat de bus naar huis gaat.

Dingen terug vinden is een probleem, dingen moeten hun plaats hebben. Maar soms ruimen mensen ook wel eens mijn spullen op wat er voor zorgt dat ik een kwartier opzoek ben het niet vind. Om hulp vraag en mij dan verteld word dat ze dat daar en daar weg gelegd hebben. Voor mij lastig omdat ik het dan dus niet meer terug vind.

Ik kan visueel lezen voor een paar minuten zonder klachten. Met grote vergroting. Maar de vraag is wil ik daar nog langer mijn energie in steken? Wil ik altijd moe blijven aan het einde van de dag geen energie over hebben. NEE is het antwoord. Dus visueel lezen is niet haalbaar weet ik nu, dus ga ik braille leren.

Sinds een aantal maanden ben ik steeds meer bezig met het feit dat het niet verkeerd is dat ik nog dingen zie. Ik moet er alleen mee om leren gaan dat dit zo is. Voor mij zelf een beter beeld krijgen van wat ik nou werkelijk wel zie en waarbij het een meerwaarde heeft dat ik dit inzet. Dit heeft tijd nodig is een heel proces. Ik besef steeds meer dat ik niet volledig geaccepteerd heb dat ik slecht zie. Nu ik mij leer leg bij het feit dat ik zeer slechtziend ben en van de dingen die ik nog wel zie best wel gebruik mag maken als dat zin heeft en het mij dus niet te veel energie kost geeft dat rust. Ik weet dat ik een goede stap heb gezet door te kiezen om te gaan revalideren bij het loo erf.een jaar de tijd nemen dingen te veranderen en hierna op een andere manier verder te gaan.

Wat de buitenwereld daar van vind probeer ik mij niet langer iets van aan te trekken. Mijn leven dus mijn pad. En een ding weet ik zeker met mijn lieve geleidehond Nancy vind ik het juiste pad wel.

0