Mijn naam is Marco van den Berg en ik ben geboren op 01-06-1970, in Geldrop waarna ik tot…

Ik heb tot nu toe geschreven over de ontwikkeling van Tom en nog niet veel over de ontwikkelingen binnen het gezin. Tom heeft een bijna twee jaar oudere broer, genaamd Bram. Hij maakt het hele proces van Tom aan de zijkant mee. Alhoewel, aan de zijkant. Hij is er inmiddels volledig onderdeel van geworden.

Tom en Bram zijn een soort magneten die eigenlijk niet bij elkaar horen.  Ze trekken elkaar aan en toch past het niet. Het komt zelden voor dat ze samen spelen. Al wil Tom dit wel continu. Tot vervelends toe als je het Bram zou vragen.

Al op hele jonge leeftijd beseft Bram dat Tom een bijzonder kindje is. Tom zijn agressieve buien worden vaak ook op Bram bot gevierd dus dat voel je als kind wel. Letterlijk zeg maar… Daarnaast gaat er erg veel aandacht uit naar Tom. Dat gaat dus ten koste van de aandacht voor Bram. Rond de periode dat Tom 4 is en Bram dus 6 komt het gemis aan aandacht erg duidelijk naar voren. Bram doet er steeds meer aan om de aandacht naar zich toe te trekken en dan op een negatieve manier. Aandacht is aandacht heb ik geleerd dus heel vreemd is het niet. Wel vervelend dat wel.

Moeder en ik krijgen het ook steeds lastiger. Moeder richt haar pijlen voornamelijk op Tom en ik gedraag me als een soort weegschaal en richt mijn aandacht steeds meer op Bram om zodoende de balans te herstellen. De aandacht voor elkaar, verwatert ook in deze periode.

Ik besef me langzaam dat we niet één zorgenkindje hebben maar twee. Dat besef heeft er wel een tijdje flink ingehakt. Samen naar een pretpark was niet echt een optie. Bram zou dat prachtig vinden alleen voor Tom zou het teveel zijn. Ook spontane acties zijn er niet meer bij. Tom moet goed voorbereid worden en wel op zo’n manier dat je bijna 100% zeker weet dat het plan niet meer zal veranderen. Veranderingen zijn funest voor zijn alertheid (status waarin hij verkeerd t.o.v. rust). Dat terwijl Bram dol is op verrassingen! Nog niet zo heel gemakkelijk dus.

Gelukkig doet Bram het goed op school en heeft hij een paar leuke vrienden. Daarnaast gaat het voetballen hem boven gemiddeld af en ligt hij goed bij de meisjes. Dat zijn mooie compensatiefactoren ten opzichte van de thuissituatie waar hij toch wel echt last van heeft….

Om nog even terug te komen op het begrip zorgkinderen. Het zijn natuurlijk kinderen die extra zorg nodig hebben. Toch kies ik liever voor de term bijzondere kinderen. Dus ik heb niet twee zorgkindjes, maar twee hele bijzondere kinderen. Beiden met hun eigen probleempjes en handleiding én beiden met hun bijzondere manier van in de wereld staan met alle uitdagingen die daarbij horen.

Niet één maar twee bijzondere kindjes!

Wordt vervolgd…

0