Ik ben Koen, 43 jaar en ik woon samen met mijn hond in Tilburg. Bij mij is 10…

Tien jaar geleden besloot ik om toch nog een keertje hulp te gaan zoeken, om weer grip op mijn leven krijgen, psychische en praktische zaken. Ik ging meer hulp zoeken dan alleen psychische zorg. Zo kwam ik binnen een woontraject van Instituut Maatschappelijk Werk (IMW). Ik had toen voor het eerst in mijn leven een aantal zaken goed geregeld. Groepstherapie, financiële situatie en vrijwilligerswerk, dit samen zorgde voor meer rust en structuur in mijn leven. Een hulpverlener vroeg mij toen alles een beetje liep of ik doelstellingen had. Daar moest ik even goed over na denken, want tot dan was rust in mijn hoofd creëren het enige doel geweest.

Twee doelen

Uiteindelijk kwam ik tot twee doelen.

  • Doel 1: binnen 4 jaar weer op mezelf wonen.
  • Doel 2: een hond.

Hij vroeg me hoe ik daar op was gekomen. Ik had inmiddels al veel geleerd over mezelf en mijn aandoening. Voornamelijk waar en hoe ik op situaties reageer. Zo heb ik de neiging om mezelf terug te trekken uit de maatschappij. Weg van alle prikkels en binnenshuis blijven, maar ook geen sociale contacten aan gaan. Ik vertelde hem: “Met een hond moet je naar buiten (anders wordt het zo’n rotzooi in huis) en je komt in contact met andere hondenbezitters”. Ook vertelde ik dat ik graag een sterk en krachtig ras wou, een pitbull/bulldog type. Want een hond gaat de leiding overnemen als je niet genoeg rust en daadkracht toont.

Sparen

Zijn tweede vraag was: “Wat heb je allemaal nodig om dat voor elkaar te krijgen?”. “Daar is doel 1 voor” zei ik, “want binnen IMW mag je namelijk geen huisdieren. O ja, en ik moet gaan sparen.” Want ook al was ik van plan om een hond uit het dierenasiel te halen, het is niet gratis en je heb meer nodig (mand, riem, voer, dierenarts). We hebben toen een spaarrekening geopend en ik kon maximaal 20 euro per maand sparen met mijn uitkering.

Nieuw huisje

Na 4 jaar had ik mijn eerste doel gehaald en kreeg ik in 2012 de sleutels van mijn nieuwe huisje. Ik was ook al stiekem af en toe aan het kijken op de website van de dierenasiel in mijn woonplaats. Via via kreeg ik te horen dat het asiel iemand wist die een vervangende thuis zochten voor zijn hond. Mijn eerste vraag was natuurlijk: “Wat voor ras is het?”. Want ik was op zoek naar een krachtig type. Ik kreeg te horen dat het om een Argentijnse dog ging.

Nieuwe hond

Het is ook belangrijk dat met de hond in kwestie ook een klik is. Toen ik ging kennis maken, zat ik op de bank. Meneer kwam naast mij zitten en legde zijn kop op mijn schoot. Ik was verkocht en 3 maanden later kon ik hem halen, want ik moest eerst nog klussen in mijn nieuwe huisje. Na een lange kennismakingswandeling kwamen we bij mij thuis. Hij heeft eigenlijk nooit meer achterom gekeken.

0