Graag wil ik me voorstellen als blogger op deze website. Ik ben Chantal van Birgelen. Op m'n 25e…

Na jaren leven met een chronische beperking dacht ik vorig jaar: “Ik heb een uitdaging nodig. Iets waar ik blij van word en waar ik naar toe kan werken. Elke week duffe baantjes in het zwembad trekken is niet meer waarvan ik blij word.”

Eruit halen wat erin zit

Tijdens een consult bij m’n revalidatiearts gaf ik aan dat ik graag aan een evenement wilde meedoen om een berg te beklimmen met m’n driewielligfiets. Een evenement wat door een fysiotherapeut in Tilburg al een paar jaar wordt georganiseerd. De revalidatiearts kent de fysiotherapeut. Ze kent zijn visie: zoveel mogelijk eruit halen wat erin zit. Ik wist alleen niet of dat voor mij haalbaar was. Het enige wat ze me adviseerde was dat ik mijn doel niet zo hoog moest stellen.

Het kwam als een koude douche over me heen. In plaats van mij aan te moedigen en verheugd te reageren dat ik graag een nieuwe uitdaging zocht, was dit het enige wat ik te horen kreeg. Ik heb haar de hand geschud en dacht: ik zoek wel een hulpverlener die wel in me gelooft. Iemand die er alles wil uithalen wat erin zit en me wél wil motiveren om dit mooie doel te bereiken.

Oefening baart kunst

Uiteindelijk heb ik de juiste persoon gevonden. Hij had een mooi revalidatieprogramma waarbij ik volop heb getraind in het fietsen, krachttraining en lopen op een steile hellingbaan. Hij heeft me goed gemotiveerd! We deden zelfs spelletjes tegen elkaar om me te blijven uitdagen en zo die top te gaan halen!

Daarnaast zocht ik iemand op die ook die berg ging beklimmen. Daarmee ben ik naar Zuid-Limburg en Nijmegen geweest om steilere heuvels te oefenen. Dat was pittig. Te pittig soms. Er moest technische ondersteuning aan te pas komen om steile hellingen te kunnen fietsen want mijn spierkracht is nog altijd niet optimaal. Maar het geeft niet. Er is gelukkig technisch veel mogelijk. Als je maar goed zoekt, de weg weet en met de juiste mensen praat.

Beklimming

De dag dat we met 100 man de Grand Ballon in Frankrijk beklommen zal ik niet snel vergeten. Wat een belevenis! Ieder met zijn eigen doel. Ieder in zijn eigen kokertje met speciale gedachten naar boven. In mijn gedachten nam ik onder andere mijn vader mee. Hij leeft helaas niet meer maar juist in het gebied van de Grand Ballon waren we als gezin vroeger veel geweest. Daar beklommen we al lopend de bergen. Van hut naar hut voor dat ene ijzeren plaatje op je wandelstok. Hoe toevallig is het dat je er 40 jaar later weer terug bent? Nu in een hele andere hoedanigheid.

Ik heb afgezien maar ook heel veel genoten. 22 kilometer omhoog met stijgingspercentages tussen de 5 en 10% is geen sinecure. Maar tussendoor kon ik uitrusten en foto’s en filmpjes maken.

Op weg naar de finish!

Dé top

Uiteindelijk stonden bovenaan de top mensen te juichen. De laatste kilometer werd je gedragen door het geklap van het publiek. Wat een kippenvel … mijn doel was gehaald!

Top van de Grand Ballon bereikt!

Winst op meer fronten

Terugkijkend kan ik zeggen dat ik het afgelopen jaar enorm veel heb gewonnen. Door een doel te stellen ga je trainen. En ga je met stapjes en beetjes je grenzen verleggen, wat je normaal waarschijnlijk niet zou doen. Ik merkte ook dat ik in de loop van het traject niet meer na het werk hoefde te rusten. Mijn conditie verbeterde zienderogen. Ook het langer autorijden ging steeds beter. Deze bijkomende positieve effecten had ik niet verwacht.

Spiegel …

Wat ik ook mooi vond was om al die mensen met een verhaal boven te zien komen. Mensen met een halfzijdige verlamming, met een dwarslaesie, met vermoeidheidsproblemen enzovoort. Iedereen haalde het. Al dan niet met hulp. Iedereen heeft dan wel iets, maar het is net hoe je er mee om gaat. Een berg beklimmen is dus haalbaar, hoe zwaar je ook beperkt bent.

Mij heeft het mentaal heel goed gedaan. Het sterkt je in datgene wat je graag wil … mits je er wat voor over hebt én met de steun van de juiste mensen om je heen. Eigenlijk is het een spiegel voor veel dingen in het leven.

Chapeau!

Vanuit de hulpverlenerskant gezien vind ik het mooi dat er hulpverleners zijn die meer zien dan alleen de buitenkant. Zij dringen door tot waar het echt om gaat. Je gevoel. Te achterhalen wat je intrinsieke motivatie is en daarop in te haken. Zij hebben het in zich om mensen een stapje hoger te krijgen. Zij zitten op de juiste plek. Die zorgverleners koester en omarm ik. Daarom bij deze een vette chapeau voor hen die deze visie uitdragen!

Next level

En mijn volgende uitdaging? Volgend jaar weer maar dan 30 minuten sneller. Want de top is haalbaar, hoe dan ook. Maar wel met een nieuwe uitdaging! Ik heb er weer heel veel zin in!

 

0