BroedplaatsZ is niet 'alleen maar' een plaats waar zorggebruikers hun ervaringen delen. Je deelgenoot maken van hun dagelijkse…

Mijn naam is Iris, ik werk in de zorg en ik ga het in mijn gastblog hebben over volwassenen met Niet-aangeboren hersenletsel, oftewel NAH. Mensen zijn hierover vaak onwetend en hebben hierdoor sneller een oordeel. Vanuit de zorg heb ik gezien dat mensen met NAH weten wat ze allemaal kunnen en wat er voor hen is veranderd door NAH. Samen met het feit dat anderen vaak niet weten hoe ze hierop moeten reageren is dit heel frustrerend voor de mensen met NAH.

Mensen weten vaak niet wat de mogelijke oorzaken zijn en trekken daardoor sneller conclusies. Terwijl er heel veel oorzaken zijn en het zeer zeker niet de schuld is van de persoon met het Niet-aangeboren hersenletsel. Daarnaast verdiepen mensen zich er niet in, waardoor ze de kennis ook niet verkrijgen en blijven oordelen. Een aantal voorbeelden van oorzaken van NAH zijn: een auto-ongeluk of een hersenbloeding. Ik geef hieronder een voorbeeld uit de praktijk, zodat je hopelijk een beter beeld krijgt van iemand met NAH.

Vanuit mijn eigen ervaring ken ik een mevrouw die NAH heeft. Ze heeft rond haar 16e levensjaar een auto-ongeluk gehad waar ze hersenletsel aan over heeft gehouden. Mevrouw is hierdoor aan haar linkerbeen deels verlamd en heeft een spastische arm. Mentaal is ze heel erg bij de tijd. Omdat ze geen verstandelijke beperking heeft vindt ze het heel vervelend als mensen haar behandelen alsof ze die wel heeft. Ze vindt het fijn om mee te helpen met huishoudelijke taken en ze wil zich altijd bewijzen tegenover zichzelf en anderen. Ik vind het heel mooi om te zien dat ze dit doet en heel goed haar best doet. Maar het is jammer dat ze de plicht voelt om zichzelf te bewijzen.

Meer begrip

Met mijn verhaal wil ik duidelijk maken dat mensen met NAH vaak weten hoe het is om ‘gewoon’ te zijn en zonder beperking te leven. Vaak is het frustrerend als de mensen om hen heen gaan doen alsof ze een klein kind zijn in plaats van volwassenen. Hierdoor voelen ze zich vaak niet serieus genomen terwijl dit wel het geval zou moeten zijn.

Eigenlijk wil ik hier gewoon mee zeggen: stop eens met conclusies trekken en verdiep je er eens in of vraag of ze erover willen praten. Op die manier worden mensen met NAH beter begrepen en ontstaan er ook minder miscommunicaties en frustraties.

 

Iris, verzorgende

0