**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Vanochtend om 11:30 werd ik opgenomen. Nu om 20:45 wordt er een arts gebeld omdat ik heb besloten de kliniek te verlaten. Begin deze week ging het goed mis met me. De stress van het verhuizen, het niet afkomen van mijn tuinhuisje (omdat het veel moeilijker bleek dan we dachten), het moeten switchen van begeleider bij Buro MAKS en met name het terug sturen van mijn scootmobiel omdat hij totaal niet correct werd afgeleverd, werd me teveel.

En hoewel er heel veel contact was met mijn moeder, N en mij psycholoog verdronk ik in mijn gevoel. Maandag kwam echt alles eruit, en is mijn psycholoog nog op huisbezoek geweest. Het beste leek ons toen om letterlijk eventjes uit de situatie te stappen. Letterlijk weg van het tuinhuisje dat voor mij symbool was gaan staan voor alle stress en ellende. Om dan vrijdag of na het weekend terug te komen wanneer hij af zou zijn en ik letterlijk een nieuwe start zou kunnen maken. Let wel het ging goed mis met me, ik was heel bang van mezelf en ook mijn omgeving en hulpverlener vonden dat ik eigenlijk meteen een opname zou moeten hebben. Het was echter geen “crisis” zoals je die moet hebben voor de crisis dienst. Ik kwam nog steeds kalm en helder over, mensen die mij kennen weten dat hoe erger het met mij is, hoe kalmer ik overkom.

Na veel bellen werd mijn psycholoog verteld dat ik woensdag of donderdag een intake zou kunnen hebben. Oké, we zien wel hoe de nacht gaat en dan kan ik altijd nog afbellen. Iets dat ik ook de dag erna tegen mijn psycholoog vertelde, bel maar af. Hij deed het toch nog maar eventjes niet…

Dinsdagnacht ging het helemaal mis, ik weet niet meer hoe, en daar schrik ik dan nog het meest van, maar ineens stond ik ‘s avonds laat op een brug te kijken naar het ijskoude water en een flatgebouw en vroeg ik mezelf af wat de beste manier zou zijn, snel van de flat of langzaam door onderkoeling en daardoor verdrinking………  Gelukkig begon mijn verstand het weer over te nemen en was ik in staat mama te bellen….. O, had ik al verteld dat hoe fijn het ook is dat ze voor me klaar staat het ook zwaar klote is dat ik daar elke keer weer een beroep op moet doen. En dus heel veel extra stress omdat ik haar niet tot last wil zijn?

Nou ja, lang verhaal kort, huisartsenpost bellen die je dan niet met de crisisdienst van het ggz kunnen verbinden omdat je niet op de lijst van die dag staat. Alsof ik van te voren precies weet wanneer het misgaat??? Nou ja dus daar langs, en opties overwogen. Ik was op dat moment weer te kalm en te veel in mijn veilige “ommuurde kasteel” om als een gevaar voor me omgeving en mezelf te worden gezien. De arts kon de crisis dienst wel bellen, maar voordat die er zouden zijn en eventueel een opname zouden kunnen regelen zou het zeker een uur of 7 in de ochtend zijn. Het alternatief was, kalmeringsmiddel in mijn mik, naar huis en vragen of me moeder zou willen blijven slapen en dan in de ochtend mijn eigen psycholoog bellen. Bij keuze 2 voelde ik me op dat moment het veiligst dus gedaan.

Mijn psycholoog bleek ondertussen de afspraak niet te hebben afgezegd en ik zou dus donderdag de intake hebben. Tot die tijd is mama bij me gebleven. Op woensdag ben ik met papa eventjes een stukje gaan rijden en mama bleef thuis waar vrienden aan mijn tuinhuisje werkte. Toen ik weer thuiskwam was hij af. Die stressfactor was weg. En zeker toen op donderdag ochtend ook de elektra helemaal gedaan was.

Wat betreft mijn scootmobiel waar ik me erg druk over maakte of ik er goed aan deed om te weigeren hem in die staat aan te nemen was er ook nieuws. Mijn contactpersoon van de gemeente gaf mij groot gelijk, gelukkig maar ik was namelijk heel bang daar in de problemen te komen. En ook de leverancier belde op met excuus en dat het nooit zo had mogen gebeuren. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat mama deze gesprekken voerde, ik had mijn telefoon aan haar gegeven, omdat ik het niet aankon.

Maar goed dus, eigenlijk op woensdagavond de grootste dingen opgelost, wel nog erg onrustig en een gevoel van, tja, wat eigenlijk? Falen, onmacht, angst, afhankelijkheid, eenzaamheid. Ik weet het niet, maar alle gevoelens van de afgelopen tijd kwamen eruit. Dingen waar ik zeker nog over ga bloggen trouwens.

En toen de intake op donderdag. Ik twijfelde a heel erg, is het nog wel nodig, maar oké, een gesprek kan nooit kwaad. Na het gesprek nog meer twijfels wat kunnen ze mij er bieden? Eigenlijk niets nieuws en voor het uit de oude omgeving gaan was het eigenlijk voor mijn gevoel ook niet meer nodig. Maar oké laten we het een kans geven…

Vrijdag ochtend, de opname, een gesprek met de psychiater waarbij ik vol in mijn oude gedrag verval, ik ben vijandig, zoek de confrontatie en loop weg. Terwijl ik sta te overwegen hoe ik op een nette manier (en zonder gezichtverlies) terg kan gaan komt de psychiater naar buiten. we praten eventjes en ik loop mee terug. De opname is een feit.

Ik zit tot aan de avond maaltijd op mijn kamer. Geen internet, dan maar via een ziggo hotspot. Onstabiel en erg zwak, niet geschikt voor het werk dat ik had willen doen en ook niet op world of warcraft te spelen als afleiding. Ik voel de irritatie en stress oplopen. De avondmaaltijd is zoals te verwachten, slecht van smaak en opgewarmd. Hierna dwing ik mijzelf in de huiskamer te blijven. Ik mag met niet verschuilen op me kamer. Ik merk dat ik perfect wenselijk gedrag vertoon naar de mede cliënten. En dat de stress nog hoger aan het worden is.

Dan neem ik een besluit ik wil een gesprek met een verpleegkundige. Ik moet eventjes spiegelen en reflecteren. En kom er dan al snel achter dat ik morgen hier zal vertrekken. Maar moet ik dan het risico van de nacht hier blijven lopen? Iets waarvan ik as ik eerlijk ben inschat dat er een 70% kans is dat het niet gaat lukken? Nee ik denk het niet.

Vreemd genoeg voel ik me ook heel anders dan een paar dagen geleden. Toen was ik letterlijk doodsbang van mezelf, bang dat ik in een opwelling zelfmoord zou plegen. Die angst is nu weg….. Ik kan het niet verklaren, maar ben er niet meer bang voor. Is dit terecht? Alleen tijd zal het leren.

Terwijl ik dit schrijf is er overleg tussen verpleegkundige en psychiater, laat ik maar dat eventjes afwachten en dan netjes weggaan. Maar weggaan doe ik zo en zo. Begrijp me niet verkeerd, er is hier geen incident gebeurd, niets dan goede bedoelingen en als ik hier maandag of dinsdag terecht had gekund was het waarschijnlijk een zege geweest, maar nu was het letterlijk te laat. De opname kwam te laat….

0