Mijn naam is Marco van den Berg en ik ben geboren op 01-06-1970, in Geldrop waarna ik tot…

Vanaf maart 2013 komen we in aanraking met de CCE. Deze organisatie zorgt ervoor dat zorgverleners die vastlopen met een cliënt er terecht kunnen voor advies. Het gaat om cliënten met ernstig probleemgedrag of grote kans dat te ontwikkelen. Dat lees ik op hun website. Toch een bijzonder gevoel dat je bij zo’n organisatie terecht komt en jezelf bedenkt dat je dit doet voor je zoon. Dat stukje in mij dat onvoorwaardelijke liefde heet wordt elke keer weer op een directe en harde manier getest. Gelukkig blijkt dat het er tegen bestand is en valt het nooit om.

 

De CCE komt met een uitgebreid onderzoek uitgevoerd door verschillende specialisten. Zowel Tom zelf, de thuissituatie, de situatie op de zorgboerderij en de situatie op school worden uitgebreid onder de loep genomen. De zorgboerderij wordt omschreven als de ideale plek en de situatie bij moeder en bij mij als veilige havens voor Tom. De conclusie is echter al snel dat Tom niet op de juiste school zit en er wordt gekeken welke school voor Tom wel geschikt zou zijn. Na 3 maanden onderzoek en een naderend einde van het school jaar is de uitkomst verschrikkelijk. DE school voor Tom bestaat eigenlijk niet is de conclusie. Slikkerdeslik en nu? Besloten wordt om Tom pas weer naar school te laten gaan als we echt een goed gevoel hebben over de school en de school over de mogelijkheden rondom Tom. Tom kan niet nóg een faalmoment gebruiken aangezien zijn zelfvertrouwen al op een heel laag niveau zit.

 

De zomer breekt aan en Tom is inmiddels 8 jaar oud. Nog voor het einde van de zomervakantie gebeurt er iets dat ik tot dan toe voor onmogelijk had gehouden. De psychiater van Tom adviseert ons om Concerta te gaan gebruiken. Gelukkig hadden we onze principes over het gebruik van medicijnen inmiddels al opzij geschoven dus die barrière hoefden we niet nog eens door. Tom reageert enorm goed op de Concerta. Hij wordt rustiger, kan zich beter concentreren, toont interesse in leren en zijn dagelijkse ontploffingen worden wekelijkse. Wat een genot voor hem én voor ons. Helaas voor hem achtervolgt zijn dossier zijn nog korte leventje en lukt het ons niet om hem op een school te plaatsen voor het nieuwe schooljaar.

 

Ik dacht dat iedereen recht had op onderwijs zoals dat zo mooi wordt gezegd. Echter met de historie van Tom (en nog 16.000 kinderen met hem) begint het schooljaar thuis en zo’n 24 uur per week op de zorgboerderij bij Hennie. Geen school voor Tom dus. Ondanks dat hij zich nu veel beter voelt, voelt dit als een klap in het gezicht voor moeder en mij. Wat nu, wat nu, wat nu….

 

Wordt vervolgd…

0