Graag wil ik me voorstellen als blogger op deze website. Ik ben Chantal van Birgelen. Op m'n 25e…

Het is dinsdag rond de middag. Voor de meeste mensen lunchtijd. Maar ik zit in de wachtruimte op de poli de tijd te doden met nieuws lezen op m’n iPad. Niet wetend hoe het gesprek met de specialist zal gaan verlopen. Wel dat ik me deze keer anders had voorbereid dan alle andere keren.

Verwijzing
Nadat ik aan de beurt ben, en plaats heb genomen, vraagt m’n specialist hoe de doorverwijzing naar haar collega in een ander ziekenhuis is verlopen.

Na uitgelegd te hebben dat het ritje voor niets was geweest, wilde ze weten wat er dan was gebeurd.
Ik vertelde dat de arts geen heil zag in haar doorverwijzing voor de betreffende behandeling.

Ook gaf ik aan dat de betreffende specialist het nog had gehad over behandeling X. Maar dat hij de nadelen niet vond opwegen tegen de voordelen wat het me zou gaan opleveren. Zonder dat naar mijn mening werd gevraagd.

Goede voorbereiding
Na mijn teleurstelling te hebben geuit over hoe er voor in plaats van met mij werd besloten, begon ik mijn verhaal over behandeling X. Dat ik me na het consult toch nog ben gaan inlezen wat het precies inhield, ondanks de mening van de andere specialist. En dat ik tot de conclusie was gekomen dat ik de risico’s best voor lief zou willen nemen als m’n klachten daarmee zouden worden verminderd.

Het gesprek verliep gelukkig goed. Mede ook omdat ik me goed had voorbereid. Dat maakte het makkelijker om gelijkwaardig met elkaar te praten en alles te overwegen. Verder gaf zij ook haar visie over behandeling X en de voordelen en risico’s van de ingreep. We zaten gelukkig op 1 lijn.

Ruimte
Wat mij na dit gesprek bijbleef was de tijd die ze nam om alle vragen te beantwoorden. Ik voelde me voor het eerst niet opgejaagd. En dat gaf voor mij rust en ruimte om nog aanvullende vragen te (durven) stellen zonder het gevoel te hebben dat er nog tien wachtenden na mij kwamen.

Mens als geheel
Opvallend was dat deze keer ook m’n werk- en leefsituatie erbij werden betrokken. En welke impact de klachten hebben op m’n dagelijkse leven. Eindelijk werd ik eens gezien als persoon in plaats van een “ziekte” of “aandoening”. Een persoon met een eigen leven waarin toevallig ook nog een beperking “meespeelt”.

Bedenktijd
We kwamen beiden tot de conclusie dat het goed was om over 2 weken elkaar weer te spreken. Dan zou ik nog wat meer bedenktijd krijgen om de risico’s te overwgen. En dan zou zij met een collega sparren om te bekijken of behandeling X de beste behandeling voor me zou zijn. Twee weken later hadden we telefonisch contact met elkaar. Samen kwamen we tot de conclusie dat de ingreep het uitproberen waard was en dat ik goed de risico’s had overwogen. En ook aan wilde gaan.

Samen beslissen
Na zoveel jaar ervaring met gesprekken met specialisten ondervond ik voor het eerst hoe waardevol een gesprek kan zijn als “Samen beslissen” (onbewust?) als onderlegger wordt gebruikt.

Belangrijk daarbij is:
– dat je als patiënt goed geïnformeerd bent;
– dat de arts je de tijd en ruimte geeft om vragen te stellen;
– en dat je elkaars standpunten respecteert en meeneemt in het besluit wat daarop volgt.

Wat zou het mooi zijn als elke specialist de visie van “Samen beslissen” (Shared Decision Making) goed op het netvlies heeft staan en deze ook kan uitdragen.

Hét verschil
In elk geval kan ik eindelijk uit eigen ervaring concluderen dat “Samen beslissen” écht het verschil maakt. Het verschil in hoe je een gesprek kunt aangaan. En hoe je tot een besluit komt. En daarbij ook het verschil in wat dat als persoon met je doet. Namelijk rust en vertrouwen.

Voor meer informatie over Samen beslissen en de conferentie hierover op 20 november 2014, zie de website van Zorgbelang Brabant: http://bit.ly/1qJdBXH en de tweetberichten via #sbzbb Permalink

0