Graag wil ik me voorstellen als blogger op deze website. Ik ben Chantal. Op m'n 25e studeerde ik…

Daar sta ik dan. Drie jaar gewacht om weer de lat op te kunnen en te genieten van de mooie pistes. Elke keer als ik met de zitskivakantie meega ben ik weer net zo enthousiast als voorheen.

Doelen stellen


10 Jaar geleden was m’n doel om zelfstandig te leren zitskiën. Dat doel ligt al ver achter me.
Voor deze reis was mijn doel om tot rust te komen en vooral te genieten van de natuur en “het zijn”. Lekker van de berg af gaan zonder druk of prestatie. Want die heb ik in het dagelijkse leven al meer dan genoeg.
De week was prachtig. Bijna alle dagen strakblauwe lucht en zon. Beter konden we het niet hebben. Ik merkte dat het me goed deed om even de boel de boel te laten.

Adrenaline

Maar hoe verder de week vorderde, des te meer het me begon te bekruipen dat ik geen “prestatie” had geleverd. En hoe vreemd ook, op 1 van de laatste dagen zou en moest ik toch iets ondernemen. Iets wat me die kick gaf om het gevoel te krijgen dat ik iets had bereikt. 
En al snel was die uitdaging gevonden: alleen naar beneden van een knalrode piste die ik nog nooit los had geskied.

No way!


Ik vergeet niet meer toen m’n begeleider en ik daar boven op die rode piste stonden….met knikkende knieën keek ik naar beneden. Er lag een enorme steile helling aan m’n voeten….slik. Het zweet brak me uit. En lichtelijk begon de paniek de overhand te krijgen. No way! Dit ga ik never alleen doen!! Van beneden leek het niet eng, maar eenmaal boven was het toch een heel ander verhaal….Van dat “stoere enthousiaste meiske” was niets meer over dan een bibberend rietje.
Met alle moed die ik had verzameld zijn we samen skiënd de berg af gegaan. Beneden aangekomen was ik van de ene kant blij dat we heelhuids waren aangekomen maar anderzijds was ik enorm teleurgesteld dat ik niet los naar beneden had geskied.

Knikkende knieën


Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. De laatste dag was de sneeuw zo papperig dat ik besloot om het toch nog 1 keer te proberen. Want hoe papperiger de sneeuw, hoe trager de afdaling en hoe makkelijker het zou gaan. Dus het was nu of een volgend jaar.
Een paar minuten later stonden we boven. En weer met knikkende knieën. Die steile helling was er niet vlakker op geworden….. Ik besloot toch maar mijn verstand te gebruiken om de eerste 10 meter samen af te dalen. Maar daarna gaf ik het seintje om me los te laten en…..toen was het alleen maar genieten! Een lange, brede piste met erg veel rood en een paar stukken blauw om tussendoor even bij te komen. De papperige sneeuw vertraagde het afdalen waardoor ik genoeg tijd kreeg om technisch goed de berg af te skiën.

Gehaald!


Zonder valpartij kwam ik beneden. Stiekem was ik zo trots als een pauw! Nog nooit had ik die piste aangedurfd maar na 10 jaar was het dan toch eindelijk gelukt!

Wat ik in het dagelijkse leven vaak mis, kan ik gelukkig inhalen tijdens sportieve vakanties. Want ondanks m’n beperkingen en de tegenslagen blijf ik op zoek naar uitdagingen en de adrenalinekick om m’n leven in balans te houden. Zodat ik het leven nog steeds de moeite waard vind.

Dus….als het me volgend jaar gegeven is, ga ik weer met de groep skiën!

Ben je ook geïnteresseerd in zitskiën? Neem dan eens een kijkje op www.swg-nederland.nl

0