Hallo allemaal,Ik zal mijzelf voorstellen mijn naam is Charissa Fens, ik ben 22 jaar en ik woon in…

Drie weken geleden kreeg ik op school te horen dat we voor een vak een aantal keer naar Eindhoven zullen moeten. Hoewel niemand echt staat te springen om dit nieuws. Baal ik hier wel van. Na navraag krijg ik te horen dat als ik wil ik vrijstelling aan kan vragen. Voor dit vak maar ik ben er nog niet uit het lijkt mij ook wel zinvol.  Maar het tijdstip is niet het meest prettigere net zoals de reistijd, en dit zorgt voor twijfels. Daarom besluit ik toch wel de routes zo vast te verkennen om hierna als nog te kunnen kiezen of ik het wel of niet gaat lukken.

Naar Eindhoven gaan betekent een treinreis, normaal reis ik ook met het openbaar vervoer. Maar de routes naar school en stage zijn met de bus. Die routes kan ik dromen. Maar deze route ken ik totaal niet. Ik reis nooit via dit station. ik ben er wel een aantal keer geweest. Maar nooit alleen.

Nancy kan heel veel maar een robot is ze niet. Ik kan niet tegen haar zeggen dat ze spoor 4 moet zoeken. Ik zal haar zelf moeten aansturen zodat we bij dit spoor uitkomen.

Om Nancy aan te kunnen sturen moet ik van een plaats een beschrijving in mijn hoofd hebben. Als ik ergens ben geweest dan maak ik een soort van plattegrond in mijn hoofd. Van waaruit ik dan een idee heb wat zich om mij heen bevind. Daarom ga ik mijn ouders en Nancy naar beide stations.

Als eerste naar Breda we bouwen de route op in stukjes. Zodat het voor mij te volgen is. Moeilijkere punten pakt Nancy al snel op als er een koekje word gebruikt. Een paar een koekje en een baas die heel vrolijk doet. Is voor haar genoeg om in het vervolg naar een incheck paal te lopen als ik vraag een paal te zoeken.

De juiste bushaltes zijn niet zo moeilijk. Nancy heeft geleerd stoepjes aan te geven en daar kan nu handig gebruik van worden gemaakt. De haltes liggen in een rij achter elkaar. Om thuis te komen moet ik de 2de of 5de stoep hebben. Daar stopt een bus die naar het dorp waar ik woon rijd.
Dit station verkennen ging vrij vlot. Dus op naar Eindhoven. Daar ontstaan al snel meer problemen. In eerste instantie snap ik er niets van. Waar loopt die gang heen? welke trap moet ik hebben? Als ik tegen Nancy wil zeggen dat ze naast moest komen, zeg ik in plaats daarvan dat ze rustig moet doen. Nancy is rustig dus besef ik dat ik zelf eerst maar rustig moet worden voor we verder kunnen.

Hierna gaat het beter. Als ik terug loop merk ik dingen op die mij eerder nog niet op vielen. Bij de trappen komt er koude lucht naar beneden. Zo kan ik de trappen tellen en weten bij welk perron ik ben. Dan nog de bushalte, door via een zij ingang het gebouw te verlaten kom je precies voor de goede halte uit.

Zo lukt het uiteindelijk toch om alle perrons en haltes te vinden. Op de terug weg ligt mijn lieve hondje op schoot te slapen. Ik ben trots op haar. Een maand geleden reageerde Nancy in vreemde situaties vaak wat zenuwachtig / onrustig. Nu word ze steeds stoerder en doen nieuwe situaties haar steeds minder. Dat is prettig want op deze manier word het vertrouwen in haar nog veel sterker.

0