** Op 12 juni 2013 heeft Elmira in allerust en op een waardige manier afscheid genomen van het…

Wie mijn profiel heeft gelezen, weet dat zelfmoord als een rode draad door mijn leven loopt. Het vormt mijn kapstok om te kunnen (over)leven. En frappant, elke keer als ik een nieuwe datum plan om uit het leven te stappen, krijg ik meer energie. Is het makkelijker om dingen te doen. Ik hoef het immers maar “vol te houden” tot mijn datum. Daarna hoef ik helemaal niets meer. Zo werkt ie. De meeste data gaan vervolgens gewoon voorbij. Mijn laatste daadwerkelijke poging was in 1997.

Nu heb ik een nieuwe datum. Een vrij vaste, zo voelt het tenminste. Mijn SPV is hiervan op de hoogte. Zij wil graag dat ik een gesprek aan ga met de psychiater, omdat zij juridisch gewaarborgd wil zijn. Die psychiater is de 7e in de rij van psychiaters, die ik zie in 3 jaar tijd. Blijkbaar zijn deze mensen binnen de zorggroep Persoonlijkheidsstoornissen snel uitgekeken op het werk of de cliëntenpopulatie. Hierdoor heb ik niet echt een vertrouwensband met “mijn” psychiater kunnen opbouwen. En als gevolg daarvan zwerft mijn euthanasieverzoek (ingediend 28 februari 2012) nog steeds ergens binnen de instelling. Alleen weet niemand meer waar ergens.

Ik ben heel open over mijn suicidaliteit. Ik vind dat het stigma dat daarom heen hangt verminderd moet worden. En last but not least, ik wil met mijn directe omgeving, familie en goede vrienden openlijk kunnen praten over hoe ik me voel en waar ik sta. Dat zijn heftige gesprekken.

Gisteren had ik met mijn vader afgesproken om koffie te drinken. En bleek dat ik vreselijk goed ben in het uitstellen van moeilijke gesprekken. Mijn pa was hier om kwart voor twee.Hij ging zijn wasje doen. Kreeg een bakkie koffie. Mijn pa ging zitten tekenen en ik zat achter mijn laptop te nietsnutten, ik speelde een computerspelletje, twitterde een berichtje. Zocht een mogelijkheid om het gesprek te openen, vond er geen.

We gingen naar Koningshoeve om wat te drinken, waar het overvol was wegens een toertocht. Maar wij zaten in de zon op een bankje (je krijgt wat je toekomt). Trappist met quadrupelballen. Mensen gekeken, gepraat over koetjes en kalfjes. Weer naar huis.

Warm eten voor ons beiden gekookt. Samen gegeten. Daarna sport kijken. En ik maar uitstellen…. Hij ging zijn was inpakken en toen moest ik wel, ik vroeg of hij naast me wilde komen zitten. En dat deed hij, hij legde zijn hand op mijn been, ik legde mijn arm om zijn schouders. Samen stil op de bank.

3 jaar geleden hebben mijn pa en ik eenzelfde gesprek gehad. Althans, toen ik vertelde dat ik uit het leven ging stappen, kreeg ik een 2 uur durende monoloog over niet opgeven. Twee dagen later gevolgd door een brief dat hij me helemaal niet wilde missen.

Vandaag simpelweg begonnen; ik kan zo niet verder leven papa. Tranen liepen over mijn gezicht. We hebben slechts een half uur gepraat, dat was genoeg. Hij bedankte me dat ik hem in vertrouwen nam, zei dat het een verlies voor mijn omgeving zou zijn. Dat er veel mensen door mij gesteund worden. Vertelde dat hij blij was dat we eindelijk een goede band aan het opbouwen waren na al het gedoe met zijn vader en mijn zwarte schaap van de familie zijn. Dat hij dat niet zomaar op wilde geven en dat ik dat niet zomaar naast me neer kon leggen. En dat kan ik ook niet. Niet zomaar.

Dat ik wel tegen hem kon zeggen dat ik het bijltje erbij neer wilde gooien, maar dat ik niet moest laten doorschemeren aan degene die aan de touwtjes trekt. Dat hij de plek waar ik zat zelf ook kende. Dat we in hetzelfde proces zaten. En ja dat is herkenbaar. Groei komt niet zonder slag of stoot. Maar ik kan niet meer verder.

En heel praktisch, dat ik moeite heb om mijn bed uit te komen, mijn huis op te ruimen. Dus gaat hij morgen stoffen in zijn huis en ik stofzuigen in het mijne. En bel ik hem als ik er mee klaar ben. Dinsdag doen we hetzelfde met de administratie.

We gaven mekaar een dikke knuffel. En hij ging op weg naar zijn eigen stekkie. Ik hou van hem.

Aanvulling, d.d. 23 mei 2013, letterlijk overgenomen uit mail van mijn SPV:

Ik vind het nogal een heftig verhaal. Ik ben bezorgd dat je op deze manier een verkeerd signaal naar buiten brengt. Het wekt indruk dat ik weet wanneer de datum is en dat ik daarmee akkoord zou gaan wat voor beide niet het geval is. Kun je je dat voorstellen? En volgens mij is dit geheel niet jouw bedoeling.

Mijn reactie op deze mail;

Dat is inderdaad niet de bedoeling. Voor de volledigheid, mijn SPV weet niet wat mijn datum is, gaat hier niet mee akkoord en heeft alles in het werk gesteld om mij adequaat te ondersteunen. Haar treft geen blaam.

0