**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Laat ik maar meteen zeggen waar het op staat. Mijn kwaliteit van leven is gedaald onder het nivo dat ik acceptabel vind. Zowel geestelijk als lichamelijk merk ik dat ik geen fractie meer kan van wat ik 5 jaar geleden nog kon. En om eerlijk te zijn, als dit het is dan hoeft het niet zo nodig meer. Aan het geestelijke stuk ben ik aan het werk. Om eerlijk te zijn heb ik daar eigenlijk al geaccepteerd dat het slecht gaat en alleen maar slechter zal worden. Ik heb daar hulp gevraagd en mijn probeer het verval zo lang mogelijk uit te stellen, ben in gesprek met mensen die mij helpen, zowel professioneel als mantelzorgers, en hoewel ik zeker niet ben waar ik zou willen zijn, ben ik voor mij op een nivo wat redelijk acceptabel is……… Alleen daar komt dan nog het lichamelijke bij.

En lichamelijk merk ik ook dat ik de laatste 5 jaar heel erg heb in moeten leveren. Zoveel dat ik eigenlijk als ik eerlijk ben niet meer zelfstandig kan functioneren. Het kost me moeite om dit toe te geven. En al bijna een jaar houd ik mezelf voor de gek om te zeggen dat het tijdelijk is en dat het wel weer beter gaat worden, maar als ik heel eerlijk ben weet ik dat het onzin is. In de hele kleine marge is er misschien nog iets mogelijk, maar als ik eerlijk ben…….

Lopen gaat me steeds moeilijker af. In huis red ik me nog net, zolang ik maar geen trap op hoef, maar naar de schuur lopen is bij mij eigenlijk al niet te doen. Boodschappen doen, is eigenlijk ook al te veel en lang lopen voor me. En dan heb ik het nog niet over het feit dat op de fiets daarheen eigenlijk ook niet meer te doen is. Toch ben ik het laatste jaar ondanks alle pijn, benauwdheid en andere klachten eigenwijs doorgegaan, vaak over me eigen grenzen heen en even vaak afspraken moeten afzeggen, of maar gewoon niet maken vanwege het erheen moeten fietsen of er moeten lopen. Ik merkte dat mijn sociale contacten en mijn inzet bij de organisaties waar ik vrijwilligerswerk doe er echt onder begon te lijden.

Dus sta ik voor een keuze. Geef ik toe dat ik het allemaal niet meer kan en ik (wederom) meer hulp nodig heb? Die keuze is eigenlijk al gemaakt toen ik aan dit blog begon. Maar het voelt zo verdomde moeilijk, het voelt ook als falen, alsof ik opgeef. Want ik wil die dingen kunnen doen. Ik wil ze echt zo graag.

Maar goed, het toegeven is gelukt, maar dan nu de keuze. Geef ik op of kies ik voor doorgaan. Het is voor niemand een geheim dat ik de laatste tijd behoorlijk tegen het suïcidale aanzat. En om eerlijk te zijn, voel ik me nog steeds zo. Alleen vecht ik er nu bewust tegen, althans dat probeer ik. En als je me 5 jaar geleden zou hebben gevraagd is wat je nu fysiek nog kan kwaliteit van leven voor je had ik meteen nee gezegd en dat ik dan echt wel uit het leven zou stappen. Maar ik heb de afgelopen jaren ook geleerd dat alles relatief is, en dat je per keer moet bekijken of het echt zo erg is als het lijkt en of er geen (andere) oplossingen zijn. Alles in mij schreeuwt om het op te geven, mijn gevoel en emoties, mijn denken. Alles schreeuwt:”als het zo moet dan liever niet”

Maar als ik dan met heel veel moeite dat gevoel kan “parkeren”, dan moet ik aan mijn oma denken, die toen ze achteruit begon te gaan heel hard riep dat het allemaal niet meer hoeft. Voor wie niet meer kunnen fietsen het einde van de wereld leek en het niet langer zelfstandig kunnen reizen of boodschappen doen verschrikkelijk was. Dan denk ik aan de gesprekken met haar, het overtuigen van het gebruiken van hulpmiddelen, van voorzieningen om op die manier toch nog iets te maken van het leven. En dat heeft ze ook gedaan, onder andere deeltaxi, rollator en huishoudelijke hulp bleven een noodzakelijk kwaad, maar elke keer riep ze:”dit had ik veel eerder moeten doen” Toen ik vroeg waarom ze dat dan eigenlijk niet deed was het antwoord simpel. Ze was bang, bang om zelfstandigheid op te geven, bang om afhankelijk te worden, bang voor alle dingen die ze dan moest regelen en vooral bang om andere mensen tot last te zijn. Terwijl ik dit schrijf denk ik dat ik echt heel erg op haar lijk, want al die angsten heb ik ook. En ik deel zelfs met haar onze allergrootste angst. Niet meer zelfstandig kunnen wonen, in een instelling moeten wonen. Ze was ervan overtuigd dat mocht het ooit zover komen ze wel “een spuitje zou kunnen krijgen”. En ik moet eerlijk zeggen zou ze mij er om hebben gevraagd, ik zou haar hebben geholpen. Want ik begrijp het zo goed.

Maar het is dus voornamelijk angst die overheerst bij mij. En angst is geen goede reden voor suïcide. Dus moet ik toegeven en hulpvragen. Kijken of ik met hulp en hulpmiddelen mijn kwaliteit van leven omhoog kan krijgen. En als na een tijd blijkt dat dit niet het geval is kan ik altijd opnieuw de overweging maken. Maar eerst proberen en waarschijnlijk zal ik net als mijn oma zeggen: ”ik had eerder moeten toegeven dat het niet meer ging en hulp moeten vragen”.

Ik kies dus (weer) voor doorgaan. Nu eens goed gaan bespreken welke acties ik moet ondernemen, met wie ik moet praten, wat ik eigenlijk precies wil vragen en wat ikzelf denk dat nodig is. En daarvoor ben ik heel erg bang. Bang dat ik de controle over dat proces kwijtraak. Bang dat mensen niet gaan snappen hoe moeilijk het is om toe te geven dat je iets niet meer kan. Bang om als aansteller te worden gezien, bang om te horen te krijgen dat het mijn eigen schuld is, bang voor de vernederingen en vooroordelen. Bang om hulp te vragen.

0